வராஹபுராணம்

உந்மத்தாக்ஷம் ததாவித்யத் ஸுந்தஃ பஞ்சபிராஶுகைஃ । சகர்த்த ச தநுஸ்தஸ்ய ஶிதேந நதபர்வணா ।। ௧௧.

சுந்தன், உன்மத்தாட்சனை ஐந்து வேகமான அம்புகளால் தாக்கினான்; பின்னர் கூர்மையான வளைந்த அம்பால் அவனது வில்லையும் வெட்டினான்.

ஸுமநா அக்நிதம்ஷ்ட்ரம் து ஸுஶுபஶ்சாக்நிதேஜஸம் । ஸுஶீலோ வாயுஶக்ரம் து ஸுமுகஶ்ச ப்ரதர்தநம் ।। ௧௧.

சுமனா, அக்னிதந்தனைத் தாக்கினான்; சுஷுபன், அக்னிதேஜஸைத் தாக்கினான்; சுஷீலன், வாயுஷக்ரனைத் தாக்கினான்; சுமுகன், பிரதர்தனனைத் தாக்கினான்.

(விராதேந ததா ஶம்புஃ ஸுகீர்திர்பீமகர்ம்மணா । விப்ரசித்திஸ்ததா ஸோமம் ஏதத் யுத்தம் மஹாநபூத் ௧௧.

விராதனுடன் சம்பு, பீமகர்மாவுடன் சுகீர்த்தி, சோமனுடன் விப்ரசித்தி போரிட்டனர்; இவ்வாறு பெரிய போர் நடந்தது.

பரஸ்பரம் ஸுயுத்தேந யோதயித்வாऽஸ்த்ரலாகவாத் । யதாஸம்க்யேந தே தைத்யாஃ புநர்மணிபவைர்ஹதாஃ ।। ௧௧.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆயுத நிபுணத்துவத்துடன் போரிட்டு, தங்கள் எண்ணிக்கையின்படி, அந்த தைத்யர்கள் மீண்டும் மணியிலிருந்து பிறந்த வீரர்களால் அழிக்கப்பட்டனர்.

யாவத் ஸம்க்ராமகோரோ வை மஹாம்ஸ்தேஷாம் வ்யவர்த்தத । தாவத் ஸமித்குஶாதீநி க்ரு'த்வா கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அவர்களுக்குள் அந்த பயங்கரமான போர் அதிகரித்தபோது, அச்சமயம் கவுரமுக முனிவர் சமித்து, குசா மற்றும் பிற பொருட்களால் யாகம் செய்தார்.

ஆகதோ மஹதாஶ்சர்யம் ஸம்க்ராமம் பீமதர்ஶநம் । பஹுஸைந்யபரீவாரம் ஸ்திதம் தம் சாபி துர்ஜ்ஜயம் ।। ௧௧.

அந்த சமயத்தில் ஒரு பெரிய, அதிசயமான போர் தோன்றியது. அதை பார்ப்பதற்கு பயமுறுத்தும் வகையில், பல படைகளால் சூழப்பட்டு, வெல்ல முடியாததாக இருந்தது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ முநிர்த்வாரி சிந்தாபரம ஏவ ஹி । உபவிஶ்யாதிகம்யாத மணேஃ காரணமேவ ஹ ।। ௧௧.

அதை பார்த்த முனிவர், வாசலில் நின்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். பின்னர் அமர்ந்து, அந்த மணியின் காரணத்தை உணர்ந்தார்.

ஏவம் க்ரு'த்வா மணிக்ரு'தம் ரௌத்ரம் காடம் ச ஸம்யுகம் । சிந்தயாமாஸ தேவேஶம் ஹரிம் கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அந்த மணியால் ஏற்பட்ட கொடிய, கடும் போரை நினைத்து, கவுரமுக முனிவர் தேவாதிகளின் தலைவனாகிய ஹரியை மனதில் தியானித்தார்.

ஸ தேவஃ புரதஸ்தஸ்ய பீதவாஸாஃ ககாஸநஃ । கிமத்ர தே மயா கார்யமிதி வாணீமுதீரயத் ।। ௧௧.

அப்போது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்து, கருடனில் அமர்ந்திருந்த அந்த தேவன் முனிவருக்கு முன்னால் தோன்றி, 'இங்கு நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.

ஸ ரு'ஷிஃ ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா உவாச புருஷோத்தமம் । ஜஹீமம் துர்ஜ்ஜயம் பாபம் ஸஸைந்யம் பரிவாரிணம் ।। ௧௧.

அந்த முனிவர், கைகளை கூப்பி, பரமபுருஷனை நோக்கி, 'இந்த வெல்ல முடியாத, தீய படையையும், அதன் கூட்டத்தையும் அழித்து விடுங்கள்' என்று வேண்டினார்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந சக்ரம் ஜ்வலநஸந்நிபம் । (முமோச துர்ஜயபலே காலசக்ரம் ஸுதர்ஶநம்) ।। ௧௧.

அப்படி வேண்டியவுடன், அவர் தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் சக்கரத்தை, அந்த வெல்ல முடியாத படையில், காலசக்கரமான சுதர்சனத்தை வீசினார்.

தேந சக்ரேண தத்ஸைந்யமாஸுரம் தௌர்ஜயம் க்ஷணாத் । நிமேஷாந்தரமாத்ரேண பஸ்மவத் பஹுதா க்ரு'தம் ।। ௧௧.

அந்த சக்கரத்தால், அசுரர்களின் அந்த வலிமையான படை, கண் இமைக்கும் நேரத்திலேயே, பலவகையாக சாம்பலாகி அழிந்தது.

ஏவம் க்ரு'த்வா ததோ தேவோ முநிம் கௌரமுகம் ததா । உவாச நிமிஷேணேதம் நிஹதம் தாநவம் பலம் ।। ௧௧.

அதை செய்து முடித்த பின், அந்த தேவன் கவுரமுக முனிவரை நோக்கி, 'இந்த தானவர்களின் படை கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அழிந்தது' என்று சொன்னார்.

அரண்யேऽஸ்மிம்ஸ்ததஸ்த்வேவம் நைமிஷாரண்யஸம்ஜ்ஞிதம் । பவிஷ்யதி யதார்தம் வை ப்ராஹ்மணாநாம் விஶேஷதஃ ।। ௧௧.

இதனால், இந்த காட்டுக்கு 'நைமிஷாரண்யம்' என்று பெயர் கிடைக்கும்; இது உண்மையாகவே, குறிப்பாக பிராமணர்களுக்காக, புகழ்பெறும் இடமாகும்.

அஹம் ச யஜ்ஞபுருஷ ஏதஸ்மிந் வநகோசரே । நாம்நா யாஜ்யா ஸதா சேமே தஶ பஞ்ச ச நாயகாஃ । க்ரு'தே யுகே பவிஷ்யந்தி ராஜாநோ மணிஜா முநே ।। ௧௧.

இந்த காட்டில், நான் யாகபுருஷராக எப்போதும் தங்கி இருப்பேன்; என் பெயரால் இங்கு எப்போதும் வழிபடப்படுவேன். இந்த பதினைந்து தலைவர்கள், மணிக்குரிய அரசர்கள், கிருதயுகத்தில் தோன்றுவார்கள், முனிவரே.

ஏவமுக்த்வா ததோ தேவோ கதோऽந்தர்தாநமீஶ்வரஃ । த்விஜோऽபி ஸ்வாஶ்ரமே தஸ்தௌ முதா பரமயா யுதஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு கூறிய பின், அந்த ஈஸ்வரன் கண் மறைந்தார். அந்த முனிவரும், மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் தன் ஆசிரமத்தில் தங்கி இருந்தார்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ததஃ புத்ரம் ரதாங்காக்நிதக்தம் ஶ்ருத்வா ந்ரு'போத்தமஃ । ஸுப்ரதீகஃ ப்ரதீதாத்மா சிந்தயாமாஸ பார்திவஃ । தஸ்ய சிந்தயதஸ்த்வேவம் ததா புத்திரஜாயத ।। ௧௨.

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: அதன் பிறகு, தன் மகன் சக்கரத்தின் தீயால் எரிந்துவிட்டான் என்று கேட்ட அரசர் சுப்ரதீகன், மனதை நிலைநிறுத்தி சிந்திக்கத் தொடங்கினார். அவ்வாறு சிந்தித்தபோது, ஒரு யோசனை அவனுக்குள் தோன்றியது.

சித்ரகூடே கிரௌ விஷ்ணுஃ ஸதா ராமேதி கீர்த்யதே । ததோऽஹம் ராமஸம்ஜ்ஞேந நாம்நா ஸ்தௌமி ஜகத்பதிம் ।। ௧௨.

சித்ரகூடம் மலையில், விஷ்ணு எப்போதும் 'ராமன்' என்ற பெயரில் புகழப்படுகிறது. அதனால், நான் உலகத்தின் ஆண்டவனை 'ராமன்' என்று புகழ்வேன்.

ஸுப்ரதீக உவாச । நமாமி ராமம் நரநாதமச்யுதம் கவிம் புராணம் த்ரிதஶாரிநாஶநம் । ஶிவஸ்வரூபம் ப்ரபவம் மஹேஶ்வரம் ஸதா ப்ரபந்நார்திஹரம் த்ரு'தஶ்ரியம் ।। ௧௨.

சுப்ரதீகன் கூறினான்: மனிதர்களின் தலைவனாகிய ராமனை, தவறில்லாதவனை, பழமையான ஞானியை, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனை, சிவரூபனாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியுமான பெரிய ஆண்டவனை, எப்போதும் சரணாகதர்களின் துயரை நீக்கி, மகிமையுடன் விளங்குபவனை வணங்குகிறேன்.

பவாந் ஸதா தேவ ஸமஸ்ததேஜஸாம் கரோஷி தேஜாம்ஸி ஸமஸ்தரூபத்ரு'க் । க்ஷிதௌ பவாந் பஞ்சகுணஸ்ததா ஜலே சதுஃப்ரகாரஸ்த்ரிவிதோऽத தேஜஸி । த்விதாऽத வாயௌ வியதி ப்ரதிஷ்டிதோ பவாந் ஹரே ஶப்தவபுஃ புமாநஸி ।। ௧௨.

நீ எப்போதும் எல்லா ஒளிகளின் சாரமாக இருக்கிறாய், எல்லா ஒளிகளையும் உருவாக்குகிறாய், எல்லா ரூபங்களையும் எடுத்துக்கொள்கிறாய். பூமியில் ஐந்து வகைகளாக, நீரில் நான்கு வகைகளாக, அக்னியில் மூன்று வகைகளாக, காற்றில் இரண்டு வகைகளாக, ஆகாயத்தில் ஒலி வடிவாக நீ நிலைபெற்றுள்ளாய், ஹரியே, நீ பரமபுருஷன்.

பவாந் ஶஶீ ஸூர்யஹுதாஶநோऽஸி த்வயி ப்ரலீநம் ஜகதேததுச்யதே । பவத்ப்ரதிஷ்டம் ரமதே ஜகத் யதஃ ஸ்துதோऽஸி ராமேதி ஜகத் ப்ரதிஷ்டிதம் ।। ௧௨.

நீ சந்திரனும், சூரியனும், அக்னியும் ஆக இருக்கிறாய். இந்த உலகம் அனைத்தும் உன்னில் லயிக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. உலகம் உன்னில் நிலைபெற்று மகிழ்கிறது. அதனால், நீ 'ராமன்' என்று புகழப்படுகிறாய், உலகத்தின் ஆதாரமாக.

பவார்ணவே துஃகதரோர்மிஸம்குலே ததாக்ஷமாநக்ரஹணேऽதிபீஷணே । ந மஜ்ஜதி த்வத்ஸ்மரணப்லவோ நரஃ ஸ்ம்ரு'தோऽஸி ராமேதி ததா தபோவநே ।। ௧௨.

இவ் உலக வாழ்க்கை எனும் கடலில், துயர موجங்களும், பொறுமையின்மை எனும் கொடிய முதலைகளும் இருப்பினும், உன்னை நினைக்கும் நினைவு எனும் தோணி உடையவன் மூழ்குவதில்லை. அதனால், தவவனத்திலும் நீ 'ராமன்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறாய்.

வேதேஷு நஷ்டேஷு பவாம்ஸ்ததா ஹரே கரோஷி மாத்ஸ்யம் வபுராத்மநஃ ஸதா । யுகக்ஷயே ரஞ்ஜிதஸர்வதிங்முகோ பவாம்ஸ்ததாக்நிர்பஹுரூபத்ரு'க் விபோ ।। ௧௨.

வேதங்கள் அழிந்தபோது, ஹரியே, நீ எப்போதும் மீன் வடிவம் எடுத்தாய். யுகம் முடிவில், எல்லா திசைகளும் சிவந்தபோது, வலிமைமிக்கவனே, நீ பல வடிவங்களில் அக்னியாக மாறினாய்.

கௌர்மம் ததா தே வபுராஸ்திதஃ ஸதா யுகே யுகே மாதவ தோயமந்தநே । ந சாந்யதஸ்தீதி பவத்ஸமம் க்வசி- ஜ்ஜநார்தநாத் யஃ ஸ்வயம் பூதமுத்தமம் ।। ௧௨.

மாதவனே, ஒவ்வொரு யுகத்திலும், சமுத்திரம் கடைந்தபோது நீ எப்போதும் ஆமை வடிவம் எடுத்தாய். ஜனார்த்தனனே, உன்னுக்கு சமமானவன் வேறு எங்கும் இல்லை; நீயே உன்னிலேயே உயர்ந்தவராய் தோன்றுகிறாய்.

த்வயா ததம் விஶ்வமிதம் மஹாத்மந் ஸ்வகாகிலாந் வேத திஶஶ்ச ஸர்வாஃ । கதம் த்வமாத்யம் பரமம் து தாம விஹாய சாந்யம் ஶரணம் வ்ரஜாமி ।। ௧௨.

மகாத்மனே, இந்த உலகம் முழுவதும் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது; எல்லா திசைகளையும் நீ முழுமையாக அறிவாய். ஆதியாய், உயர்ந்த தங்கும் இடமான உன்னை விட்டுவிட்டு வேறு யாரிடம் நான் அடைக்கலம் புகவேன்?

பவாநேகஃ பூர்வமாஸீத் ததஶ்ச த்வத்தோ மஹீ ஸலிலம் வஹ்நிருச்சைஃ । வாயுஸ்ததா கம் ச மநோऽபி புத்தி- ஶ்சேதோகுணாஸ்தத்ப்ரபவம் ச ஸர்வம் ।। ௧௨.

முன்னர் நீ ஒருவனாக இருந்தாய்; பிறகு உன்னிலிருந்து பூமி, நீர், மிகுந்த தீ, காற்று, ஆகாயம், மனம், புத்தி, சிந்தனையின் பண்புகள்—இவை எல்லாம் உன்னிலிருந்து தோன்றின.

த்வயா ததம் விஶ்வமிதம் ஸமஸ்தம் ஸநாதநஸ்த்வம் புருஷோ மதோ மே । ஸமஸ்தவிஶ்வேஶ்வர விஶ்வமூர்தே ஸஹஸ்த்ரபாஹோ ஜய தேவ தேவ । நமோऽஸ்து ராமாய மஹாநுபாவ ।। ௧௨.

இந்த உலகம் முழுவதும் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது; நீ எப்போதும் நிலைத்திருப்பவன், உன்னையே நான் பரமபுருஷனாக கருதுகிறேன். எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனே, உலகமே உருவாக கொண்டவனே, ஆயிரம் கரங்கள் உடையவனே, தேவாதி தேவனே, உனக்கு வெற்றி! பெருமைமிக்க இராமனுக்கு என் வணக்கம்.

இதி ஸ்துதோ தேவவரஃ ப்ரஸந்நஃ ததா ராஜ்ஞஃ ஸுப்ரதீகஸ்ய மூர்திம் । ஸம்தர்ஶயாமாஸ ததோऽப்யுவாச வரம் வ்ரு'ணீஷ்வேதி ச ஸுப்ரதீகம் ।। ௧௨.

இவ்வாறு புகழப்பட்ட தேவன்கள் எல்லாரிலும் சிறந்தவன் மகிழ்ந்து, அரசன் சுப்ரதீகருக்கு தன் உருவத்தை காட்டினான்; பின்னர், "ஏ சுப்ரதீகா, வேண்டிய வரத்தை தேர்ந்தெடு" என்று சொன்னான்.

ஏவம் ஶ்ருத்வா வசநம் தஸ்ய ராஜா ஸஸம்ப்ரமம் தேவதேவம் ப்ரணம்ய । உவாச தேவேஶ்வர மே ப்ரயச்ச லயம் யதாஸ்தே பரமம் வபுஸ்தே ।। ௧௨.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், மிகுந்த பக்தியுடன் தேவாதி தேவனுக்கு வணங்கி, "ஓ ஆண்டவனே, உலகம் அழியும் போது உன் பரம உருவுடன் ஒன்றாகும் அருள் எனக்கு தாரும்" என்று கேட்டான்.