வராஹபுராணம்

அஹம் ப்ரஹ்மா ச தேவாஶ்ச ரு'ஷிபிஃ ஸஹ கேஶவ

நானும், பிரம்மாவும், தேவர்கள், முனிவர்களும் சேர்ந்து, கேசவா,

வஸிஷ்யாமஃ ஸதைவாத்ர கண்டக்யாம் ஜகதாம் பதே

உலகத்துக்குத் தலைவனே, நாங்கள் எல்லோரும் எப்போதும் இந்த கண்டகி நதியில் தங்குவோம்.

ஸர்வபாபவிநிர்முக்தோ முக்திபாகீ ந ஸம்ஶயஃ

இங்கு எல்லா பாவங்களும் நீங்கி, விடுதலை பெறுவர்; இதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

யத்ர ஸ்நாநேந லப்யேத கம்காஸ்நாநபலம் நரைஃ

அங்கு நீராடினால், மனிதர்கள் கங்கைநதியில் நீராடும் பலனைப் பெறுவார்கள்.

யஸ்யாஸ்தத்ஸமதாம் காந்யா லபேத்கம்காம் விநா நதீம்

கங்கை தவிர, வேறு எந்த நதியும் இதன் பெருமையை எட்ட முடியுமா?

அபரா தேவிகா நாம்நா கண்டக்யா ஸஹ ஸம்கதா

தேவிகை என்ற மற்றொரு நதி, கண்டகியுடன் சேர்ந்து ஓடுகிறது.

யத்ர ஸ்ரு'ஷ்டிவிதாநார்தம் க்ரு'த்வாஶ்ரமபதம் ப்ரு'தக் ௧௪௪.

அங்கே, படைப்பிற்காக தனியாக ஒரு ஆசிரமம் அமைக்கப்பட்டது.

ததோऽபூத்ப்ரஹ்மதநயா புண்யா ஸா ஸரிதாம் வரா

பின்னர் பிரம்மாவின் மகளாக, புண்ணியமான, நதிகளுக்குள் சிறந்தவளாக ஒரு நதி தோன்றினாள்.

த்ரிவேணீ ஸா மஹாபுண்யா தேவாநாமபி துர்ல்லபா

அந்த திருவேணி மிகவும் புனிதமானது; தேவர்களுக்கே அரிதாகும்.

புரா வேதநிதேஃ புத்ரௌ ஜயோ விஜய ஏவ ச

முன்னொரு காலத்தில், வேதங்கள் எனும் பெருங்கடலில் இருந்து ஜயா, விஜயா என்ற இரு மகன்கள் பிறந்தனர்.

த்ரு'ணபிந்தோஃ ஸுதௌ பாபௌ ஜாதௌ த்ரு'ஷ்ட்யைவ ஸுவ்ரதௌ

த்ரிணபிந்து என்பவருக்கு, பார்வையில் நல்லவர்கள் ஆனால் பாவம் உடைய இரு மகன்கள் பிறந்தனர்.

பூஜயந்தௌ ஹரிம் பக்த்யா தந்நிஷ்டேந்த்ரியமாநஸௌ

அவர்கள் ஹரியை பக்தியுடன் வழிபட்டு, மனமும் உணர்வுகளும் அவரில் நிலைத்திருந்தது.

ததாதி பூஜாவஸரே பக்த்யா கில வஶீக்ரு'தஃ

அவர்கள் வழிபாட்டின்போது, ஹரி அவர்களின் பக்தியால் கவரப்பட்டு, அவர்களுக்கு அருளை வழங்கினார்.

ராஜ்ஞா ஸமாப்தயஜ்ஞேந பூஜயித்வா புரஸ்க்ரு'தௌ

அந்த இருவரும், அரசன் யாகம் முடிந்தபின் அவரால் மதிப்புடன் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டனர்.

விபாகம் கர்த்துமாரப்தௌ பஸ்பர்த்தாதே பரஸ்பரம்

பின்னர் அவர்கள் பாகங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள முயன்று, ஒருவருக்கொருவர் போட்டிபோட்டனர்.

விஜயஶ்சாப்ரவீச்சைநம் யேந லப்தம் ஹி தஸ்ய தத்

விஜயன் அவனை நோக்கி, 'நீ பெற்றது, அது அவனுக்கே சொந்தம்,' என்று சொன்னான்.

ந ததாஸி க்ரு'ஹீத்வா யத்தஸ்மாத்க்ராஹத்வமாப்நுஹி ௧௪௪.

நீ எடுத்ததை திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை; அதனால் நீ முதலை ஆகி விடு.

கஜோ பவ மதாந்தஸ்த்வம் யோ மாமேவம் ப்ரபாஷஸே

நீ என்னிடம் இப்படிப் பேசுகிறாய்; ஆகவே, நீ அகந்தையில் மூடப்பட்ட யானையாகப் பிறவி எடு.

கண்டக்யாமேவ ஸஞ்ஜாதோ க்ராஹஃ பூர்வஸ்ம்ரு'திர்த்விஜஃ

கண்டகி ஆற்றில், அந்த இருமுறை பிறந்தவன், முன் பிறவியை நினைவுகூர்ந்தவனாக முதலையாகப் பிறந்தான்.

கரிஶாவைர்கஜீபிஶ்ச க்ரீடமாநோ வநே வஸந்

அவன் காட்டில் வாழ்ந்து, யானை கன்றுகளும் யானை மேய்ப்பவர்களும் உடன் விளையாடினான்.

வநே விஹரதோர்பூமே ஶாபமோஹிதயோஃ ஸதோஃ

அந்த இருவரும் சாபத்தால் மயங்கிக் கொண்டு, காட்டில் பூமியில் சுற்றி வந்தார்கள்.

த்ரிவேணீமபிதோ யாதோऽவகாஹநபராயணஃ

அவன் திருவேணி அருகே சென்று, அங்கு நீராட விரும்பினான்.

ஸ்வயம் ச பாயயம்ஸ்தாஶ்ச சிக்ரீட ப்ரீதமாநஸஃ

அவன் தானே அவற்றை நீர் குடிக்க வைத்தும், மகிழ்ச்சியுடன் அவைகளுடன் விளையாடினான்.

க்ராஹஃ ஸம்ப்ரேரிதஃ பூர்வம் வைரயோகமநுஸ்மரந்

முதலை, பழைய பகையை நினைவுகூர்ந்து முன்பே தூண்டப்பட்டவனாய் இருந்தான்.

க்ராஹம் விவ்யாத ஸோऽப்யேநமாகர்ஷயத தஜ்ஜலே

அவன் யானையைத் தாக்கி, அந்த நீரில் இழுத்துச் சென்றான்.

ஆகர்ஷணைஶ்ச பஹுபிர்த்தந்தபேதைஃ பரஸ்பரம்

பலமுறை இழுத்தும், பல்லை உடைத்தும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் போராடினார்கள்.

தத்த்வாநி பீடிதாந்யாஸந்நநேகாநி க்ஷயம் யயுஃ ௧௪௪.

அவர்கள் கொடுமையால் அங்கு பல உயிர்கள் துன்புற்று அழிந்தன.

தேந விஜ்ஞாபிதோ தேவோ பகவாந்பக்தவத்ஸலஃ

அப்போது அவன் பக்தர்களை அரவணைக்கும் கடவுளை வேண்டினான்.

க்ஷிப்தம் புநஃ புநஸ்தத்து ஶிலாஃ ஸங்கட்டயத்தரே

அவன் மீண்டும் மீண்டும் கற்களை எறிந்து, ஹரியின் முன்னிலையில் அவற்றை மோதி உடைத்தான்.