வராஹபுராணம்

தஸ்மிந் ஹதே துர்ஜயராஜமந்த்ரிணி உபாயயௌ ஸ்வேந பலேந ராஜா । ஸ துர்ஜயஃ ஸாஶ்வரதோऽதிதீவ்ரஃ ப்ரதாபவாம்ஸ்தைர்மணிஜைர்யுயோத ।। ௧௧.

அழிக்க முடியாத அந்த அமைச்சன் இறந்தபின், அரசன் தன் படையுடன் முன்னேறினார்; அந்த துர்ஜயன், குதிரைகளும் ரதங்களும் நிறைந்த படையுடன், மணிகள் அணிந்தவர்களை எதிர்த்து வீரமாகப் போரிட்டான்.

ததஸ்தஸ்மிம்ஸ்ததா ராஜ்ஞோ மஹத்கதநமாபபௌ । ததோ ஹேதுப்ரஹேத்ரு'ப்யாம் ஶ்ருத்வா ஜாமாதரம் ரணே ।। ௧௧.

அப்போது அந்த அரசனின் படையில் பெரிய அழிவு ஏற்பட்டது; காரணத்தையும் செய்தவரையும் கேட்டு, போரில் தன் மருமகனைப் பற்றி அறிந்தான்.

யுத்யமாநம் மஹாபாஹும் ததஸ்த்வாயயதுஶ்சமூஃ । தஸ்மிந் பலே து தைத்யா யே தாந் ஶ்ர்ரு'ணுஷ்வ தரேரிதாந் ।। ௧௧.

மிகுந்த புயலுள்ள கரங்களை உடைய மருமகன் போரிடுவதைப் பார்த்து, படைகள் முன்னேறின; அந்தப் படையில் யார் யார் தைத்யர்கள் இருந்தனர் என்பதை இப்போது கேள்.

ப்ரகஸோ விகஸஶ்சைவ ஸங்கஸோऽஶநிஸப்ரபஃ । வித்யுத்ப்ரபஃ ஸுகோஷஶ்ச உந்மத்தாக்ஷோ பயம்கரஃ ।। ௧௧.

பிரகாசன், விகாசன், சங்காசன், அசனிபிரபன், வித்யுத்‌பிரபன், சுகோஷன், உன்மத்தாட்சன், பயங்கரன்—

அக்நிதந்தோऽக்நிதேஜாஶ்ச பாஹுஶக்ரஃ ப்ரதர்தநஃ । விராதோ பீமகர்மா ச விப்ரசித்திஸ்ததைவ ச ।। ௧௧.

அக்னிதந்தன், அக்னிதேஜஸ், பாகுஷக்ரன், பிரதர்தனன், விராதன், பீமகர்மா, விப்ரசித்தி—

ஏதே பஞ்சதஶ ஶ்ரேஷ்டா அஸுராஃ பரமாயுதாஃ । அக்ஷௌஹிணீபரீவார ஏகைகோऽத்ர ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ।। ௧௧.

இவர்கள் பதினைந்து பேரும் சிறந்த அசுரர்கள்; மிகச் சிறந்த ஆயுதங்கள் ஏந்தியவர்கள்; ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக ஒரு அக்ஷௌஹிணி படையுடன் வந்திருந்தனர்.

மஹாமாயாஸ்து ஸமரே துர்ஜ்ஜயஸ்ய மஹாத்மநஃ । யுயுதுர்மணிஜைஃ ஸார்த்தம் மஹாஸைந்யபரிச்சதாஃ ।। ௧௧.

மிகுந்த மாயை உடையவர்கள், அந்த மகாத்மா துர்ஜயனின் படையில், மணிகள் அணிந்தவர்களுடன் சேர்ந்து, பெரிய படைப்பிரிவுகளுடன் போரிட்டனர்.

(ஸுப்ரபஃ ப்ரகஸம் த்வாஜௌ தாடயாமாஸ பஞ்சபிஃ । ஶரைராஶீவிஷாகாரைஃ ப்ரதப்தைஃ பதகைரிவ ௧௧.

சுப்ரபன், பிரகாசனைப் போரில் ஐந்து நஞ்சு பாம்பைப் போல் கூர்மையான அம்புகளால் தாக்கினான்.

தப்ததேஜாஸ்த்ரிபிர்பாணைர்விகஸம் ஸம்ப்ரவித்யத । ஸம்கஸம் தஶபிர்பாணைஃ ஸுரஶ்மிஃ ப்ரத்யவித்யத ।। ௧௧.

மிகுந்த வெப்பமுள்ள மூன்று அம்புகளால் விகாசனைத் துளைத்தான்; பத்து அம்புகளால் சுரச்மி சங்காசனைத் தாக்கினான்.

அஶநிப்ரபம் ரணேऽவித்யத் பஞ்சபிஃ ஶுபதர்ஶநஃ । வித்யுத்ப்ரபம் ஸுகாந்திஸ்து ஸுகோஷம் ஸுந்தரஸ்ததா ।। ௧௧.

சுபதர்சனன், அசனிபிரபனை ஐந்து அம்புகளால் போரில் தாக்கினான்; சுகாந்தி, வித்யுத்‌பிரபனைத் தாக்கினான்; சுந்தரன், சுகோஷனைத் தாக்கினான்.

உந்மத்தாக்ஷம் ததாவித்யத் ஸுந்தஃ பஞ்சபிராஶுகைஃ । சகர்த்த ச தநுஸ்தஸ்ய ஶிதேந நதபர்வணா ।। ௧௧.

சுந்தன், உன்மத்தாட்சனை ஐந்து வேகமான அம்புகளால் தாக்கினான்; பின்னர் கூர்மையான வளைந்த அம்பால் அவனது வில்லையும் வெட்டினான்.

ஸுமநா அக்நிதம்ஷ்ட்ரம் து ஸுஶுபஶ்சாக்நிதேஜஸம் । ஸுஶீலோ வாயுஶக்ரம் து ஸுமுகஶ்ச ப்ரதர்தநம் ।। ௧௧.

சுமனா, அக்னிதந்தனைத் தாக்கினான்; சுஷுபன், அக்னிதேஜஸைத் தாக்கினான்; சுஷீலன், வாயுஷக்ரனைத் தாக்கினான்; சுமுகன், பிரதர்தனனைத் தாக்கினான்.

(விராதேந ததா ஶம்புஃ ஸுகீர்திர்பீமகர்ம்மணா । விப்ரசித்திஸ்ததா ஸோமம் ஏதத் யுத்தம் மஹாநபூத் ௧௧.

விராதனுடன் சம்பு, பீமகர்மாவுடன் சுகீர்த்தி, சோமனுடன் விப்ரசித்தி போரிட்டனர்; இவ்வாறு பெரிய போர் நடந்தது.

பரஸ்பரம் ஸுயுத்தேந யோதயித்வாऽஸ்த்ரலாகவாத் । யதாஸம்க்யேந தே தைத்யாஃ புநர்மணிபவைர்ஹதாஃ ।। ௧௧.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆயுத நிபுணத்துவத்துடன் போரிட்டு, தங்கள் எண்ணிக்கையின்படி, அந்த தைத்யர்கள் மீண்டும் மணியிலிருந்து பிறந்த வீரர்களால் அழிக்கப்பட்டனர்.

யாவத் ஸம்க்ராமகோரோ வை மஹாம்ஸ்தேஷாம் வ்யவர்த்தத । தாவத் ஸமித்குஶாதீநி க்ரு'த்வா கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அவர்களுக்குள் அந்த பயங்கரமான போர் அதிகரித்தபோது, அச்சமயம் கவுரமுக முனிவர் சமித்து, குசா மற்றும் பிற பொருட்களால் யாகம் செய்தார்.

ஆகதோ மஹதாஶ்சர்யம் ஸம்க்ராமம் பீமதர்ஶநம் । பஹுஸைந்யபரீவாரம் ஸ்திதம் தம் சாபி துர்ஜ்ஜயம் ।। ௧௧.

அந்த சமயத்தில் ஒரு பெரிய, அதிசயமான போர் தோன்றியது. அதை பார்ப்பதற்கு பயமுறுத்தும் வகையில், பல படைகளால் சூழப்பட்டு, வெல்ல முடியாததாக இருந்தது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ முநிர்த்வாரி சிந்தாபரம ஏவ ஹி । உபவிஶ்யாதிகம்யாத மணேஃ காரணமேவ ஹ ।। ௧௧.

அதை பார்த்த முனிவர், வாசலில் நின்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். பின்னர் அமர்ந்து, அந்த மணியின் காரணத்தை உணர்ந்தார்.

ஏவம் க்ரு'த்வா மணிக்ரு'தம் ரௌத்ரம் காடம் ச ஸம்யுகம் । சிந்தயாமாஸ தேவேஶம் ஹரிம் கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அந்த மணியால் ஏற்பட்ட கொடிய, கடும் போரை நினைத்து, கவுரமுக முனிவர் தேவாதிகளின் தலைவனாகிய ஹரியை மனதில் தியானித்தார்.

ஸ தேவஃ புரதஸ்தஸ்ய பீதவாஸாஃ ககாஸநஃ । கிமத்ர தே மயா கார்யமிதி வாணீமுதீரயத் ।। ௧௧.

அப்போது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்து, கருடனில் அமர்ந்திருந்த அந்த தேவன் முனிவருக்கு முன்னால் தோன்றி, 'இங்கு நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.

ஸ ரு'ஷிஃ ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா உவாச புருஷோத்தமம் । ஜஹீமம் துர்ஜ்ஜயம் பாபம் ஸஸைந்யம் பரிவாரிணம் ।। ௧௧.

அந்த முனிவர், கைகளை கூப்பி, பரமபுருஷனை நோக்கி, 'இந்த வெல்ல முடியாத, தீய படையையும், அதன் கூட்டத்தையும் அழித்து விடுங்கள்' என்று வேண்டினார்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந சக்ரம் ஜ்வலநஸந்நிபம் । (முமோச துர்ஜயபலே காலசக்ரம் ஸுதர்ஶநம்) ।। ௧௧.

அப்படி வேண்டியவுடன், அவர் தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் சக்கரத்தை, அந்த வெல்ல முடியாத படையில், காலசக்கரமான சுதர்சனத்தை வீசினார்.

தேந சக்ரேண தத்ஸைந்யமாஸுரம் தௌர்ஜயம் க்ஷணாத் । நிமேஷாந்தரமாத்ரேண பஸ்மவத் பஹுதா க்ரு'தம் ।। ௧௧.

அந்த சக்கரத்தால், அசுரர்களின் அந்த வலிமையான படை, கண் இமைக்கும் நேரத்திலேயே, பலவகையாக சாம்பலாகி அழிந்தது.

ஏவம் க்ரு'த்வா ததோ தேவோ முநிம் கௌரமுகம் ததா । உவாச நிமிஷேணேதம் நிஹதம் தாநவம் பலம் ।। ௧௧.

அதை செய்து முடித்த பின், அந்த தேவன் கவுரமுக முனிவரை நோக்கி, 'இந்த தானவர்களின் படை கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அழிந்தது' என்று சொன்னார்.

அரண்யேऽஸ்மிம்ஸ்ததஸ்த்வேவம் நைமிஷாரண்யஸம்ஜ்ஞிதம் । பவிஷ்யதி யதார்தம் வை ப்ராஹ்மணாநாம் விஶேஷதஃ ।। ௧௧.

இதனால், இந்த காட்டுக்கு 'நைமிஷாரண்யம்' என்று பெயர் கிடைக்கும்; இது உண்மையாகவே, குறிப்பாக பிராமணர்களுக்காக, புகழ்பெறும் இடமாகும்.

அஹம் ச யஜ்ஞபுருஷ ஏதஸ்மிந் வநகோசரே । நாம்நா யாஜ்யா ஸதா சேமே தஶ பஞ்ச ச நாயகாஃ । க்ரு'தே யுகே பவிஷ்யந்தி ராஜாநோ மணிஜா முநே ।। ௧௧.

இந்த காட்டில், நான் யாகபுருஷராக எப்போதும் தங்கி இருப்பேன்; என் பெயரால் இங்கு எப்போதும் வழிபடப்படுவேன். இந்த பதினைந்து தலைவர்கள், மணிக்குரிய அரசர்கள், கிருதயுகத்தில் தோன்றுவார்கள், முனிவரே.

ஏவமுக்த்வா ததோ தேவோ கதோऽந்தர்தாநமீஶ்வரஃ । த்விஜோऽபி ஸ்வாஶ்ரமே தஸ்தௌ முதா பரமயா யுதஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு கூறிய பின், அந்த ஈஸ்வரன் கண் மறைந்தார். அந்த முனிவரும், மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் தன் ஆசிரமத்தில் தங்கி இருந்தார்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ததஃ புத்ரம் ரதாங்காக்நிதக்தம் ஶ்ருத்வா ந்ரு'போத்தமஃ । ஸுப்ரதீகஃ ப்ரதீதாத்மா சிந்தயாமாஸ பார்திவஃ । தஸ்ய சிந்தயதஸ்த்வேவம் ததா புத்திரஜாயத ।। ௧௨.

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: அதன் பிறகு, தன் மகன் சக்கரத்தின் தீயால் எரிந்துவிட்டான் என்று கேட்ட அரசர் சுப்ரதீகன், மனதை நிலைநிறுத்தி சிந்திக்கத் தொடங்கினார். அவ்வாறு சிந்தித்தபோது, ஒரு யோசனை அவனுக்குள் தோன்றியது.

சித்ரகூடே கிரௌ விஷ்ணுஃ ஸதா ராமேதி கீர்த்யதே । ததோऽஹம் ராமஸம்ஜ்ஞேந நாம்நா ஸ்தௌமி ஜகத்பதிம் ।। ௧௨.

சித்ரகூடம் மலையில், விஷ்ணு எப்போதும் 'ராமன்' என்ற பெயரில் புகழப்படுகிறது. அதனால், நான் உலகத்தின் ஆண்டவனை 'ராமன்' என்று புகழ்வேன்.

ஸுப்ரதீக உவாச । நமாமி ராமம் நரநாதமச்யுதம் கவிம் புராணம் த்ரிதஶாரிநாஶநம் । ஶிவஸ்வரூபம் ப்ரபவம் மஹேஶ்வரம் ஸதா ப்ரபந்நார்திஹரம் த்ரு'தஶ்ரியம் ।। ௧௨.

சுப்ரதீகன் கூறினான்: மனிதர்களின் தலைவனாகிய ராமனை, தவறில்லாதவனை, பழமையான ஞானியை, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனை, சிவரூபனாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியுமான பெரிய ஆண்டவனை, எப்போதும் சரணாகதர்களின் துயரை நீக்கி, மகிமையுடன் விளங்குபவனை வணங்குகிறேன்.