வராஹபுராணம்

அவதீர்ணே ததஸ்தஸ்மிந் நீலே பரமதாருணே । க்ரூரபுத்த்யா மணேஸ்தஸ்மாந்நிர்ஜக்முஃ ஶஸ்த்ரபாணயஃ ।। ௧௧.

அந்த பயங்கரமான நீலன் தரையில் இறங்கியதும், அந்த மணியிலிருந்து கொடூரமான எண்ணத்துடன் ஆயுதம் எடுத்த வீரர்கள் வெளியில் வந்தார்கள்.

ஸரதாஃ ஸத்வஜாஃ ஸாஶ்வாஃ ஸபாணாஃ ஸாஸிசர்மிணஃ । ஸதநுஷ்காஃ ஸதூணீரா யோதாஃ பரமதுர்ஜயாஃ । நிஶ்சேருஸ்தம் மணிம் பித்வா அஸம்க்யேயா மஹாபலாஃ ।। ௧௧.

ரதங்களும், கொடிகளும், குதிரைகளும், அம்புகளும், வாள்களும், கவசங்களும், வில்லும் அம்புக்கூடைகளும் கொண்ட எண்ணிக்கையற்ற பெரும் படை வீரர்கள், அந்த மணியை உடைத்து வெளியே பாய்ந்தார்கள்.

தத்ர ஸஜ்ஜா மஹாஶூரா தஶ பஞ்ச ச ஸம்க்யயா । நாமபிஸ்தாந் மஹாபாகே கதயாமி ஶ்ர்ரு'ணுஷ்வ தாந் ।। ௧௧.

அங்கு பத்து பேரும் ஐந்து பேரும், மிகப் பராக்கிரமசாலிகளாக ஆயத்தமாக நின்றார்கள்; அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன், கேள்.

ஸுப்ரபோ தீப்ததேஜாஶ்ச ஸுரஶ்மிஃ ஶுபதர்ஶநஃ । ஸுகாந்திஃ ஸுந்தரஃ ஸுந்தஃ ப்ரத்யும்நஃ ஸுமநாஃ ஶுபஃ ।। ௧௧.

சுப்ரபன், தீப்ததேஜஸ், சுரச்மி, சுபதர்ஶனன், சுகாந்தி, சுந்தரன், சுந்தன், பிரத்யும்னன், சுமனன், சுபன்,

ஸுஶீலஃ ஸுகதஃ ஶம்புஃ ஸுதாந்தஃ ஸோம ஏவ ச । ஏதே பஞ்சதஶ ப்ரோக்தா நாயகா மணிதோத்திதாஃ ।। ௧௧.

சுசீலன், சுகதன், சம்பு, சுதாந்தன், சோமன் — இவர்கள் பதினைந்து பேரும் அந்த மணியிலிருந்து எழுந்த தலைவர்கள்.

ததோ விரோசநம் த்ரு'ஷ்ட்வா பஹுஸைந்யபரிஷ்க்ரு'தம் । யோதயாமாஸுரவ்யக்ரா விவிதாயுதபாணயஃ ।। ௧௧.

பிறகு, விரோசனன் பெரிய படையுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, அந்த ஆயுதம் எடுத்த வீரர்கள் போருக்குத் தயாராகச் சென்று தாக்கினார்கள்.

தநூம்ஷி தேஷாம் கநகப்ரபாணி ஶராந் ஸுஜாம்பூநதபுங்கநத்தாந் । பதந்தி கங்காநி விபீஷணாநி புஶுண்டிஶூலாஃ பரமப்ரதாநாஃ ।। ௧௧.

அவர்களின் வில் தங்கம் போல ஒளிர்ந்தது; அம்புகள் நன்கு ஜாம்பூநத தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; பயங்கரமான வாள்கள், சிறந்த மழைகள், வேல்கள் எல்லாம் விழுந்தன.

ரதோ ரதம் ஸம்பரிவார்ய தஸ்தௌ கஜோ கஜஸ்யாபி ஹயோ ஹரஸ்ய । பதாதிரத்யுக்ரபராக்ரமஶ்ச பதாதிமேவ ப்ரஸஸார சாக்ர்யம் ।। ௧௧.

ஒரு ரதம் மற்றொரு ரதத்தைச் சுற்றி நின்றது; ஒரு யானை இன்னொரு யானையை எதிர்கொண்டது; ஒரு குதிரை இன்னொரு குதிரையை எதிர்கொண்டது; மிகுந்த வீரம் கொண்ட ஒரு காலாளன் மற்றொரு காலாளனை வெல்ல முயன்று முன்னேறினான்.

த்வந்த்வந்யநேகாநி ததைவ யுத்தே த்ரவந்தி ஶூராஃ பரிபர்த்ஸயந்தஃ । விபீஷணம் நிர்கதசாபமார்கம் பபூவ பாஹுப்ரபவம் ஸுகோரம் ।। ௧௧.

அதேபோல் பலர் இருவராகப் போரிடத் தொடங்கினர்; வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சவால் செய்து பாய்ந்தனர்; அம்புகள் பறந்து, கரங்கள் வன்மையாக அசைந்ததால் அந்தப் போர் பயங்கரமாக மாறியது.

ததா ப்ரவ்ரு'த்தே துமுலேऽத யுத்தே ஹதஃ ஸ ராஜ்ஞஃ ஸசிவோ விஸம்ஜ்ஞஃ । ஸஹாநுகஃ ஸர்வபலைருபேதோ ஜகாம வைவஸ்வதமந்திராய ।। ௧௧.

அந்தக் கொந்தளிப்பான போரில், அரசரின் அமைச்சன் உயிரிழந்து, உணர்விழந்தான்; அவன் தன் உடனிருந்தவர்களும் படையுடன் சேர்ந்து, எமனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

தஸ்மிந் ஹதே துர்ஜயராஜமந்த்ரிணி உபாயயௌ ஸ்வேந பலேந ராஜா । ஸ துர்ஜயஃ ஸாஶ்வரதோऽதிதீவ்ரஃ ப்ரதாபவாம்ஸ்தைர்மணிஜைர்யுயோத ।। ௧௧.

அழிக்க முடியாத அந்த அமைச்சன் இறந்தபின், அரசன் தன் படையுடன் முன்னேறினார்; அந்த துர்ஜயன், குதிரைகளும் ரதங்களும் நிறைந்த படையுடன், மணிகள் அணிந்தவர்களை எதிர்த்து வீரமாகப் போரிட்டான்.

ததஸ்தஸ்மிம்ஸ்ததா ராஜ்ஞோ மஹத்கதநமாபபௌ । ததோ ஹேதுப்ரஹேத்ரு'ப்யாம் ஶ்ருத்வா ஜாமாதரம் ரணே ।। ௧௧.

அப்போது அந்த அரசனின் படையில் பெரிய அழிவு ஏற்பட்டது; காரணத்தையும் செய்தவரையும் கேட்டு, போரில் தன் மருமகனைப் பற்றி அறிந்தான்.

யுத்யமாநம் மஹாபாஹும் ததஸ்த்வாயயதுஶ்சமூஃ । தஸ்மிந் பலே து தைத்யா யே தாந் ஶ்ர்ரு'ணுஷ்வ தரேரிதாந் ।। ௧௧.

மிகுந்த புயலுள்ள கரங்களை உடைய மருமகன் போரிடுவதைப் பார்த்து, படைகள் முன்னேறின; அந்தப் படையில் யார் யார் தைத்யர்கள் இருந்தனர் என்பதை இப்போது கேள்.

ப்ரகஸோ விகஸஶ்சைவ ஸங்கஸோऽஶநிஸப்ரபஃ । வித்யுத்ப்ரபஃ ஸுகோஷஶ்ச உந்மத்தாக்ஷோ பயம்கரஃ ।। ௧௧.

பிரகாசன், விகாசன், சங்காசன், அசனிபிரபன், வித்யுத்‌பிரபன், சுகோஷன், உன்மத்தாட்சன், பயங்கரன்—

அக்நிதந்தோऽக்நிதேஜாஶ்ச பாஹுஶக்ரஃ ப்ரதர்தநஃ । விராதோ பீமகர்மா ச விப்ரசித்திஸ்ததைவ ச ।। ௧௧.

அக்னிதந்தன், அக்னிதேஜஸ், பாகுஷக்ரன், பிரதர்தனன், விராதன், பீமகர்மா, விப்ரசித்தி—

ஏதே பஞ்சதஶ ஶ்ரேஷ்டா அஸுராஃ பரமாயுதாஃ । அக்ஷௌஹிணீபரீவார ஏகைகோऽத்ர ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ।। ௧௧.

இவர்கள் பதினைந்து பேரும் சிறந்த அசுரர்கள்; மிகச் சிறந்த ஆயுதங்கள் ஏந்தியவர்கள்; ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக ஒரு அக்ஷௌஹிணி படையுடன் வந்திருந்தனர்.

மஹாமாயாஸ்து ஸமரே துர்ஜ்ஜயஸ்ய மஹாத்மநஃ । யுயுதுர்மணிஜைஃ ஸார்த்தம் மஹாஸைந்யபரிச்சதாஃ ।। ௧௧.

மிகுந்த மாயை உடையவர்கள், அந்த மகாத்மா துர்ஜயனின் படையில், மணிகள் அணிந்தவர்களுடன் சேர்ந்து, பெரிய படைப்பிரிவுகளுடன் போரிட்டனர்.

(ஸுப்ரபஃ ப்ரகஸம் த்வாஜௌ தாடயாமாஸ பஞ்சபிஃ । ஶரைராஶீவிஷாகாரைஃ ப்ரதப்தைஃ பதகைரிவ ௧௧.

சுப்ரபன், பிரகாசனைப் போரில் ஐந்து நஞ்சு பாம்பைப் போல் கூர்மையான அம்புகளால் தாக்கினான்.

தப்ததேஜாஸ்த்ரிபிர்பாணைர்விகஸம் ஸம்ப்ரவித்யத । ஸம்கஸம் தஶபிர்பாணைஃ ஸுரஶ்மிஃ ப்ரத்யவித்யத ।। ௧௧.

மிகுந்த வெப்பமுள்ள மூன்று அம்புகளால் விகாசனைத் துளைத்தான்; பத்து அம்புகளால் சுரச்மி சங்காசனைத் தாக்கினான்.

அஶநிப்ரபம் ரணேऽவித்யத் பஞ்சபிஃ ஶுபதர்ஶநஃ । வித்யுத்ப்ரபம் ஸுகாந்திஸ்து ஸுகோஷம் ஸுந்தரஸ்ததா ।। ௧௧.

சுபதர்சனன், அசனிபிரபனை ஐந்து அம்புகளால் போரில் தாக்கினான்; சுகாந்தி, வித்யுத்‌பிரபனைத் தாக்கினான்; சுந்தரன், சுகோஷனைத் தாக்கினான்.

உந்மத்தாக்ஷம் ததாவித்யத் ஸுந்தஃ பஞ்சபிராஶுகைஃ । சகர்த்த ச தநுஸ்தஸ்ய ஶிதேந நதபர்வணா ।। ௧௧.

சுந்தன், உன்மத்தாட்சனை ஐந்து வேகமான அம்புகளால் தாக்கினான்; பின்னர் கூர்மையான வளைந்த அம்பால் அவனது வில்லையும் வெட்டினான்.

ஸுமநா அக்நிதம்ஷ்ட்ரம் து ஸுஶுபஶ்சாக்நிதேஜஸம் । ஸுஶீலோ வாயுஶக்ரம் து ஸுமுகஶ்ச ப்ரதர்தநம் ।। ௧௧.

சுமனா, அக்னிதந்தனைத் தாக்கினான்; சுஷுபன், அக்னிதேஜஸைத் தாக்கினான்; சுஷீலன், வாயுஷக்ரனைத் தாக்கினான்; சுமுகன், பிரதர்தனனைத் தாக்கினான்.

(விராதேந ததா ஶம்புஃ ஸுகீர்திர்பீமகர்ம்மணா । விப்ரசித்திஸ்ததா ஸோமம் ஏதத் யுத்தம் மஹாநபூத் ௧௧.

விராதனுடன் சம்பு, பீமகர்மாவுடன் சுகீர்த்தி, சோமனுடன் விப்ரசித்தி போரிட்டனர்; இவ்வாறு பெரிய போர் நடந்தது.

பரஸ்பரம் ஸுயுத்தேந யோதயித்வாऽஸ்த்ரலாகவாத் । யதாஸம்க்யேந தே தைத்யாஃ புநர்மணிபவைர்ஹதாஃ ।। ௧௧.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் ஆயுத நிபுணத்துவத்துடன் போரிட்டு, தங்கள் எண்ணிக்கையின்படி, அந்த தைத்யர்கள் மீண்டும் மணியிலிருந்து பிறந்த வீரர்களால் அழிக்கப்பட்டனர்.

யாவத் ஸம்க்ராமகோரோ வை மஹாம்ஸ்தேஷாம் வ்யவர்த்தத । தாவத் ஸமித்குஶாதீநி க்ரு'த்வா கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அவர்களுக்குள் அந்த பயங்கரமான போர் அதிகரித்தபோது, அச்சமயம் கவுரமுக முனிவர் சமித்து, குசா மற்றும் பிற பொருட்களால் யாகம் செய்தார்.

ஆகதோ மஹதாஶ்சர்யம் ஸம்க்ராமம் பீமதர்ஶநம் । பஹுஸைந்யபரீவாரம் ஸ்திதம் தம் சாபி துர்ஜ்ஜயம் ।। ௧௧.

அந்த சமயத்தில் ஒரு பெரிய, அதிசயமான போர் தோன்றியது. அதை பார்ப்பதற்கு பயமுறுத்தும் வகையில், பல படைகளால் சூழப்பட்டு, வெல்ல முடியாததாக இருந்தது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ முநிர்த்வாரி சிந்தாபரம ஏவ ஹி । உபவிஶ்யாதிகம்யாத மணேஃ காரணமேவ ஹ ।। ௧௧.

அதை பார்த்த முனிவர், வாசலில் நின்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். பின்னர் அமர்ந்து, அந்த மணியின் காரணத்தை உணர்ந்தார்.

ஏவம் க்ரு'த்வா மணிக்ரு'தம் ரௌத்ரம் காடம் ச ஸம்யுகம் । சிந்தயாமாஸ தேவேஶம் ஹரிம் கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அந்த மணியால் ஏற்பட்ட கொடிய, கடும் போரை நினைத்து, கவுரமுக முனிவர் தேவாதிகளின் தலைவனாகிய ஹரியை மனதில் தியானித்தார்.

ஸ தேவஃ புரதஸ்தஸ்ய பீதவாஸாஃ ககாஸநஃ । கிமத்ர தே மயா கார்யமிதி வாணீமுதீரயத் ।। ௧௧.

அப்போது, மஞ்சள் vasthiram அணிந்து, கருடனில் அமர்ந்திருந்த அந்த தேவன் முனிவருக்கு முன்னால் தோன்றி, 'இங்கு நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.