வராஹபுராணம்

யோऽவகச்சதி சாத்மாநம் ஸ கச்சேத்பரமாம் கதிம் ।।141.

தன்னை உணர்கிறவர், உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே பதரிகாஶ்ரமமாஹாத்ம்யவர்ணநம் நாமைகசத்வாரிம்ஶததிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு பரமபவானுடைய வராகபுராணத்தில், பதரிகா ஆசிரமத்தின் மகிமை கூறும் நூற்றைநாற்பத்தொன்றாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

அத குஹ்யகர்மமாஹாத்ம்யம் ததோ தேவவசஃ ஶ்ருத்வா தர்மகாமா வஸுந்தரா

இப்போது இரகசிய கர்மாவின் மகிமை: பின்னர், தேவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட பூமி, தர்மத்தை விரும்பி—

தரண்யுவாச ம்ரு'துநா ச ஸ்வபாவேந வக்ஷ்யாமி த்வாம் ஜநார்தந

பூமி கூறினாள்: என் மென்மையான இயல்புடன் உம்மிடம் பேசுகிறேன், ஜனார்த்தனா.

அல்பப்ராணபலா நார்யோ யத்த்வயா பரிபாஷிதம்

பெண்கள் உயிரும் பலமும் குறைவாக உள்ளவர்கள் என்று நீர் கூறினீர்கள்.

புஞ்ஜமாநா நரா ஹ்யத்ர ரஜஸா யாம்தி ஶம் பரம்

இங்கு ஆண்கள் உணவு உண்டபோது, ரஜஸால் உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அடைகிறார்கள்.

தஸ்யாஸ்தத்வசநம் ஶ்ருத்வா மாதவ்யாஃ ஸ து மாதவஃ

மாதவி கூறிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டு, மாதவன் அப்பொழுது—

ஶ்ரீவராஹ உவாச ப்ரு'ஷ்டோऽஹம் பரமம் குஹ்யம் மம பக்தஸுகாவஹம்

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: எனது பக்தர்களுக்கு ஆனந்தம் தரும் உயர்ந்த இரகசியத்தை என்னிடம் கேட்டுள்ளீர்.

ஸ்ப்ரு'ஷ்டா யா ரஜஸா தேவி மம கர்மபராயணா

தேவி, ரஜஸால் தொடப்பட்டு, என் செயல்களில் முழுமையாக ஈடுபடும் அவள்—

யதி பாவஸ்ததா கஶ்சித்போஜநே காயஸாதநே

அப்படி ஒரு நிலை இருந்தால், உணவு உண்ணும் போது அல்லது உடலை பாதுகாப்பதில்—

ந ஸா லிப்யதி தோஷேண புஞ்ஜமாநா ரஜஸ்வலா

அவள் மாதவிடாய் காலத்திலும் உணவு உண்டாலும், எந்த குற்றமும் ஏற்படாது.

( அநாதிமத்யாந்தமஜம் புராணம் ரஜஸ்வலா தேவவரம் நமாமி கரோதி யாநி கர்மாணி ந தைர்துஷ்யேத கர்ஹிசித் ।। 142.

ஆரம்பமில்லாத, முடிவில்லாத, பிறவியில்லாத, பழமையான தெய்வீகப் பெருமானை வணங்குகிறேன்; மாதவிடாய் உள்ள பெண் செய்யும் எந்த செயலாலும் அவள் ஒருபோதும் துஷ்டி அடைய மாட்டாள்.

ஸ்நாத்வா ஸா து மஹாபாகே பம்சமாத்து திநாத்புநஃ

அவள், ஐந்தாம் நாளில் மீண்டும் குளித்து, மகாபாக்கியவளே—

யதார்ஹம் குருதே கர்ம மச்சித்தா மத்பராயணா

எனது மீது மனதை வைத்து, எனக்கு அர்ப்பணித்து, தக்கபடி தன் கடமைகளை செய்கிறாள்.

தரண்யுவாச கதம் தோஷேண முச்யந்தே ஜந்மஸம்ஸாரபந்தநாத்

பூமி கேட்டாள்: அவர்கள் குற்றத்திலிருந்தும் பிறப்பு மரண பந்தத்திலிருந்தும் எவ்வாறு விடுபடுகிறார்கள்?

ஶ்ரீவராஹ உவாச மயி ஸம்ந்யாஸயோகேந மம கர்மபராயணஃ

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: என்னை நோக்கி துறவறம் மேற்கொண்டு, என் செயல்களில் ஈடுபடுகிறவன்—

மம யோகேஷு ஸம்ந்யாஸமேகசித்தோ த்ரு'டவ்ரதஃ

என் யோகங்களில் துறவறம் கொண்டு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, உறுதியான விரதத்துடன் இருப்பவன்—

ஜ்ஞாநஸம்ந்யாஸயோகம் வா யதீச்சேத்பரமாம் கதிம்

அல்லது, யாராவது உயர்ந்த நிலையை விரும்பினால், அறிவும் துறவும் சேர்ந்த யோகத்தின் மூலம்—

மநோ புத்திஶ்ச சித்தம் ச தே ஹ்யநீஶாஃ ஶரீரிணாம்

மனம், புத்தி, சித்தம் ஆகியவை உடல் கொண்டவர்களுக்கு வசப்படுபவை அல்ல.

ஸமசித்தம் ப்ரபத்யந்தே ந தே லிப்யந்தி மாநவாஃ

சமமான மனதுடன் என்னை அடையும் மனிதர்கள் குற்றம் படுவதில்லை.

ஸமம் சித்தம் மயி யதி ததா தஸ்ய ந ச க்ரியா

மனம் என்னில் சமமாக இருந்தால், அவனுக்கு எந்தச் செயலும் இல்லை.

யத்கிம்சித்குர்வதஃ கர்ம பத்மபத்ரமிவாம்பஸி 142.

யார் எந்த செயலை செய்தாலும், அது நீரில் இருக்கும் தாமரை இலை போலவே.

ராத்ரிந்திவம் முஹூர்தம் வா க்ஷணம் வா யதி வா கலா

இரவு, பகல், ஒரு கணம், ஒரு நொடி, அல்லது ஒரு சிறு நேரம்—even அந்த நேரத்திலும்,

ஸதா திவாநிஶோஶ்சைவ குர்வந்தஃ கர்மஸங்கரம்

எப்போதும், பகலும் இரவும், பலவிதமான செயல்களைச் செய்து கொண்டே இருப்பார்கள்.

ஜாக்ரதஃ ஸ்வபதோ வாபி ஶ்ரு'ண்வதஃ பஶ்யதோऽபி வா

தூங்கினாலும், விழித்திருந்தாலும், கேட்கும்போதும், பார்க்கும்போதும் கூட,

துர்வ்ரு'த்தமபி சாண்டாலம் ப்ராஹ்மணம் சாऽபதி ஸ்திதம்

தீயொழுக்கம் கொண்ட சண்டாளனாக இருந்தாலும், வழியிலிருந்து விலகிய பிராமணனாக இருந்தாலும்,

யஜந்தஃ ஸர்வதர்மஜ்ஞா ஜ்ஞாநஸம்ஸ்காரஸம்ஸ்க்ரு'தாஃ

யாகம் செய்யும், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த, ஞானத்தாலும் ஒழுக்கத்தாலும் மேம்பட்டவர்களும்,

யே மத்கர்மாணி குர்வந்தி மயா ஹ்ரு'தி ஸமாஶ்ரிதாஃ

என் செயல்களை என் மீது மனதை வைத்து செய்பவர்களும்,

யேஷாம் ப்ரஶாம்தம் சித்தம் வை தேऽபி தேவி மம ப்ரியாஃ

அவர்கள் மனம் அமைதியாக இருந்தால், தேவி, அவர்களும் எனக்கு மிகவும் प्रियமானவர்கள்.