வராஹபுராணம்

ஶஶாங்கரஶ்மிப்ரவிபாஸிதா அபி ப்ரகாஶமீயுர்நிரதாஃ பதே பதே । குலம்பவாஃ ஸம்பவதர்மபத்தயோ மஹாம்ஶுயோகாந்மஹதாம் ஸமுந்நதிம் ।। ௧௧.

சந்திரனின் கதிர்களால் ஒளிவிக்கப்படுபவர்களும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் பிரகாசமாகத் திகழ்கிறார்கள்; உயர்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள், தங்கள் பிறப்பின் தர்மத்தை காப்பாற்றி, வலிமைமிக்க ஒளியுடன் பெரிய உயர்வை அடைகிறார்கள்.

த்ரிதோஷஸக்தாந்நிக்ரு'தோऽஸ்ய ஸர்வஶஃ ஸுதேந ராஜ்ஞோ வருணஸ்ய ஸூர்யஜஃ । விராஜதே கௌஶிகஸந்நிவேஶிதா ந வேதகர்ம க்வசிதந்யதா பவேத் ।। ௧௧.

மன்னனின் மகன், சூரியனும் வருணனும் பிறந்தவன், மூன்று குற்றங்களில் ஈடுபட்டவர்களை முற்றிலும் வெல்ல்கிறான்; கௌசிகர் வழியில் நிலைத்திருப்பதால் வேதக்காரியம் எங்கும் வேறுபடாது.

த்வந்த்வஃ ஸமேதாந் மம யஃ ஶிஶுஃ புரா ஹரிர்ய ஆராதிதவாந் ந்ரு'பாஸநம் । லக்ஷ்ம்யாபி புத்த்யா ஸுசிரம் ப்ரகாஶதே த்ருவேண விஷ்ணுஸ்மரணேந துர்லபம் ।। ௧௧.

முன்பு இரட்டையையும் ஒன்றுபடுத்தி, அரச ஆசனத்தை வழிபட்ட என் அந்தக் குழந்தை, லட்சுமியும் அறிவும் சேர்ந்து, நீண்ட நாட்கள் பிரகாசிக்கிறான்; நிலையான விஷ்ணு நினைவு கொண்டு, எளிதில் கிடைக்காததை அடைகிறான்.

இதீத்ரு'ஶீ ராத்ரிரபூத்ரு'ஷேஃ ஶுபே வராஶ்ரமே துர்ஜயபூபதேஃ ஶுபா । ஸப்ரு'த்யஸாமந்தவராஶ்வதந்திநஃ ஸுபக்தவஸ்த்ராபரணாதிபூஜயா ।। ௧௧.

இவ்வாறு அந்த முனிவருக்கு, புனிதமான வராஅசிரமத்தில், வெல்ல முடியாத மன்னனுக்காக, சேவகர்கள், குடியாளர்கள், சிறந்த குதிரைகள், யானைகள், நல்ல vasthiram, ஆபரணம் முதலியன கொண்டு வழிபாடு செய்யப்பட்ட இரவு அமைந்தது.

இதீத்ரு'ஶாயாம் வரரத்நசித்ரிதாஃ ஸுபட்டஸம்வீதவராஸ்த்ரு'தாஸ்ததா । க்ரு'ஹேஷு பர்யங்கவராஃ ஸமாஶ்ரிதாஃ ஸுரூபயோஷித்க்ரு'தபங்கபாஸுராஃ ।। ௧௧.

அந்த இரவில், சிறந்த ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகான vasthiram கொண்டு மூடிய படுக்கைகள் வீடுகளில் அமைக்கப்பட்டன; அழகான பெண்கள் தங்கள் நடையால் ஒளிவீசி, அந்த இடத்தை மேலும் பிரகாசமாக்கினார்கள்.

ஸ தத்ர ராஜா விஸஸர்ஜ பூப்ரு'தஃ ஸ்வயம் ஸப்ரு'த்யாநபி ஸர்வதோ க்ரு'ஹாந் । கதேஷு ஸுஷ்வாப வரஸ்த்ரியா வ்ரு'தஃ ஸுரேஶவத்ஸ்வர்ககதஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௧௧.

அங்கே அந்த மன்னன், நில உரிமையாளர்களையும், சேவகர்களையும் அவரவர் வீடுகளுக்கு அனுப்பி வைத்தான்; அவர்கள் சென்ற பிறகு, சிறந்த பெண்கள் சூழ்ந்து, தேவர்களின் தலைவன் போல், பெருமையுடன் நன்றாக உறங்கினான்.

ஏவம் ஸுமநஸஸ்தஸ்ய ஸப்ரு'த்யஸ்ய மஹாத்மநஃ । ரு'ஷேஸ்தஸ்ய ப்ரபாவேந ஹ்ரு'ஷ்டாஸ்து ஸுஷுபுஸ்ததா ।। ௧௧.

அப்பொழுது அந்த மகானும், நல்ல மனத்துடன் இருந்த மன்னனும், சேவகர்களும், அந்த முனிவரின் அருளால் மகிழ்ச்சியுடன் நன்றாக உறங்கினார்கள்.

ததோ ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாம் ஸ ராஜா தாஃ ஸ்த்ரியஃ புநஃ । அந்தர்த்தாநம் கதாஸ்தத்ர த்ரு'ஷ்ட்வா தாநி க்ரு'ஹாணி ச ।। ௧௧.

அந்த இரவு முடிந்தபின், மன்னன் அந்த பெண்கள் மறைந்துவிட்டதையும், அந்த வீடுகளும் காணாமல் போய்விட்டதையும் பார்த்தான்.

அத்ரு'ஶ்யாநி மஹார்ஹாணி வராஸநஜலாநி ச । ராஜா ஸ விஸ்மயாவிஷ்டஶ்சிந்தயாமாஸ துஃகிதஃ ।। ௧௧.

அழகான ஆசனங்களும், நீர் கலசங்களும் காணாமல் போயின; அதைக் கண்ட மன்னன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, மனதில் சிந்தித்து கவலைப்பட்டான்.

கதமேவம் மணிர்மஹ்யம் பவதீதி புநஃ புநஃ । சிந்தயந்நதிகம்யாத ஸ ராஜா துர்ஜயஸ்ததா ।। ௧௧.

அந்த மணியை நான் எப்படிச் சம்பாதிப்பேன் என்று மீண்டும் மீண்டும் யோசித்துக் கொண்டிருந்த ராஜா துர்ஜயன், ஒரு திட்டம் வகுத்தான்.

சிந்தாமணிமிமம் சாஸ்ய ஹராமீதி விசிந்த்ய ஸஃ । ப்ரயாணம் நோதயாமாஸ ஸ ராஜாஶ்ரமபாஹ்யதஃ । ஆஶ்ரமஸ்ய பஹிர்கத்வா நாதிதூரே ஸவாஹநஃ ।। ௧௧.

‘இந்தச் சிந்தாமணி மணியை அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வேன்’ என்று எண்ணி, அந்த ராஜா ஆசிரமத்தின் வெளியில் இருந்து சிறிது தூரம் தனது படையுடன் சென்றான்.

ததோ விரோசநாக்யம் வை ப்ரேஷயாமாஸ மந்த்ரிணம் । ரு'ஷேர்கௌரமுகஸ்யாபி மணேர்யாசநகர்மணி ।। ௧௧.

பிறகு, விரோசனன் என்ற அமைச்சரை, கௌரமுக முனிவரிடம் அந்த மணியை கேட்டுக்கொள்வதற்காக அனுப்பினான்.

ரு'ஷிம் தம் ச ஸமாகத்ய மணிம் யாசிதுமுத்யதஃ । ரத்நாநாம் பாஜநம் ராஜா மணிம் தஸ்மை ப்ரதீயதாம் ।। ௧௧.

அந்த முனிவரிடம் சென்று, விரோசனன், ‘ரத்னங்களுக்குப் பாத்திரமான ராஜா, அந்த மணியை அவருக்குக் கொடுக்க வேண்டும்’ என்று கேட்டான்.

அமாத்யேநைவமுக்தஸ்து க்ருத்தோ கௌரமுகோऽப்ரவீத் । ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணாதி விப்ரஸ்து ராஜா சைவ ததாதி ச । த்வம் ச ராஜா புநர்பூத்வா யாசஸே தீநவத் கதம் ।। ௧௧.

அமைச்சர் இப்படிச் சொன்னபோது, கோபமடைந்த கௌரமுக முனிவர், ‘பிராமணன் வாங்குகிறான், ராஜா தருகிறான், நீ மீண்டும் ராஜாவாகி ஏன் இவ்வளவு தாழ்ந்து கேட்கிறாய்?’ என்று கூறினார்.

ஏவம் ப்ரூஹி துராசாரம் ராஜாநம் துர்ஜயம் ஸ்வயம் । கச்ச த்ருதம் துராசார மா த்வாம் லோகோऽத்யகாதிதி ।। ௧௧.

‘இதைத் துர்மார்க்கமான துர்ஜயன் ராஜாவிடம் நீயே சென்று சொல்லு. உடனே போ, துர்மார்க்கனே, உலகம் உன்னை விட்டு விலகுவதற்கு முன்’ என்று சொன்னார்.

(ஏவமுக்த்வா முநிஃ ப்ராகாத் குஶேத்மாஹரணாய வை । சிந்தயந் மநஸா தம் ச மணிம் ஶத்ருவிநாஶநம் ) ।। ௧௧.

(இவ்வாறு கூறி, அந்த முனிவர் கிழக்கு திசையில் குசம் மற்றும் வேப்ப மரக் கட்டை எடுக்கச் சென்றார்; மனதில் அந்த எதிரிகளை அழிக்கும் மணியை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தார்.)

ஏவமுக்தஸ்ததா தூதோ ஜகாம ச ந்ரு'பாந்திகம் । கதயாமாஸ தத்ஸர்வம் யதுக்தம் ப்ராஹ்மணேந ச ।। ௧௧.

அப்பொழுது தூதர், முனிவர் சொன்னதை எல்லாம் ராஜாவிடம் சென்று கூறினான்.

ததஃ க்ரோதபரீதாத்மா ஶ்ருத்வா ப்ராஹ்மணபாஷிதம் । துர்ஜயஃ ப்ராஹ நீலாக்யம் ஸாமந்தம் கச்ச மாசிரம் । ப்ராஹ்மணஸ்ய மணிம் க்ரு'ஹ்ய தூர்ணமேஹி யத்ரு'ச்சயா ।। ௧௧.

பிராமணன் சொன்னதை கேட்டதும், கோபத்தில் ஆழ்ந்த துர்ஜயன், நீலன் என்ற சாமந்தரிடம், ‘உடனே போ, அந்த பிராமணனின் மணியை எடுத்து விரைவாக வா, எப்படி வேண்டுமானாலும் செய்’ என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா நீலோ பஹுஸேநாபரிச்சதஃ । ஜகாம ஸ ச விப்ரஸ்ய வந்யமாஶ்ரமமண்டலம் ।। ௧௧.

அப்படிச் சொன்னபடி, நீலன் பெரிய படையுடன் அந்த முனிவரின் காட்டாசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

தத்ராக்நிஹோத்ரஶாலாயாம் த்ரு'ஷ்ட்வா தம் மணிமாஹிதம் । உத்தீர்ய ஸ்யந்தநாந்நீலஃ ஸோऽவரோஹத பூதலே ।। ௧௧.

அங்கு, யாகசாலையில் அந்த மணியை வைத்திருப்பதைப் பார்த்து, நீலன் தனது ரதத்திலிருந்து கீழே இறங்கினான்.

அவதீர்ணே ததஸ்தஸ்மிந் நீலே பரமதாருணே । க்ரூரபுத்த்யா மணேஸ்தஸ்மாந்நிர்ஜக்முஃ ஶஸ்த்ரபாணயஃ ।। ௧௧.

அந்த பயங்கரமான நீலன் தரையில் இறங்கியதும், அந்த மணியிலிருந்து கொடூரமான எண்ணத்துடன் ஆயுதம் எடுத்த வீரர்கள் வெளியில் வந்தார்கள்.

ஸரதாஃ ஸத்வஜாஃ ஸாஶ்வாஃ ஸபாணாஃ ஸாஸிசர்மிணஃ । ஸதநுஷ்காஃ ஸதூணீரா யோதாஃ பரமதுர்ஜயாஃ । நிஶ்சேருஸ்தம் மணிம் பித்வா அஸம்க்யேயா மஹாபலாஃ ।। ௧௧.

ரதங்களும், கொடிகளும், குதிரைகளும், அம்புகளும், வாள்களும், கவசங்களும், வில்லும் அம்புக்கூடைகளும் கொண்ட எண்ணிக்கையற்ற பெரும் படை வீரர்கள், அந்த மணியை உடைத்து வெளியே பாய்ந்தார்கள்.

தத்ர ஸஜ்ஜா மஹாஶூரா தஶ பஞ்ச ச ஸம்க்யயா । நாமபிஸ்தாந் மஹாபாகே கதயாமி ஶ்ர்ரு'ணுஷ்வ தாந் ।। ௧௧.

அங்கு பத்து பேரும் ஐந்து பேரும், மிகப் பராக்கிரமசாலிகளாக ஆயத்தமாக நின்றார்கள்; அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன், கேள்.

ஸுப்ரபோ தீப்ததேஜாஶ்ச ஸுரஶ்மிஃ ஶுபதர்ஶநஃ । ஸுகாந்திஃ ஸுந்தரஃ ஸுந்தஃ ப்ரத்யும்நஃ ஸுமநாஃ ஶுபஃ ।। ௧௧.

சுப்ரபன், தீப்ததேஜஸ், சுரச்மி, சுபதர்ஶனன், சுகாந்தி, சுந்தரன், சுந்தன், பிரத்யும்னன், சுமனன், சுபன்,

ஸுஶீலஃ ஸுகதஃ ஶம்புஃ ஸுதாந்தஃ ஸோம ஏவ ச । ஏதே பஞ்சதஶ ப்ரோக்தா நாயகா மணிதோத்திதாஃ ।। ௧௧.

சுசீலன், சுகதன், சம்பு, சுதாந்தன், சோமன் — இவர்கள் பதினைந்து பேரும் அந்த மணியிலிருந்து எழுந்த தலைவர்கள்.

ததோ விரோசநம் த்ரு'ஷ்ட்வா பஹுஸைந்யபரிஷ்க்ரு'தம் । யோதயாமாஸுரவ்யக்ரா விவிதாயுதபாணயஃ ।। ௧௧.

பிறகு, விரோசனன் பெரிய படையுடன் இருப்பதைப் பார்த்து, அந்த ஆயுதம் எடுத்த வீரர்கள் போருக்குத் தயாராகச் சென்று தாக்கினார்கள்.

தநூம்ஷி தேஷாம் கநகப்ரபாணி ஶராந் ஸுஜாம்பூநதபுங்கநத்தாந் । பதந்தி கங்காநி விபீஷணாநி புஶுண்டிஶூலாஃ பரமப்ரதாநாஃ ।। ௧௧.

அவர்களின் வில் தங்கம் போல ஒளிர்ந்தது; அம்புகள் நன்கு ஜாம்பூநத தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; பயங்கரமான வாள்கள், சிறந்த மழைகள், வேல்கள் எல்லாம் விழுந்தன.

ரதோ ரதம் ஸம்பரிவார்ய தஸ்தௌ கஜோ கஜஸ்யாபி ஹயோ ஹரஸ்ய । பதாதிரத்யுக்ரபராக்ரமஶ்ச பதாதிமேவ ப்ரஸஸார சாக்ர்யம் ।। ௧௧.

ஒரு ரதம் மற்றொரு ரதத்தைச் சுற்றி நின்றது; ஒரு யானை இன்னொரு யானையை எதிர்கொண்டது; ஒரு குதிரை இன்னொரு குதிரையை எதிர்கொண்டது; மிகுந்த வீரம் கொண்ட ஒரு காலாளன் மற்றொரு காலாளனை வெல்ல முயன்று முன்னேறினான்.

த்வந்த்வந்யநேகாநி ததைவ யுத்தே த்ரவந்தி ஶூராஃ பரிபர்த்ஸயந்தஃ । விபீஷணம் நிர்கதசாபமார்கம் பபூவ பாஹுப்ரபவம் ஸுகோரம் ।। ௧௧.

அதேபோல் பலர் இருவராகப் போரிடத் தொடங்கினர்; வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சவால் செய்து பாய்ந்தனர்; அம்புகள் பறந்து, கரங்கள் வன்மையாக அசைந்ததால் அந்தப் போர் பயங்கரமாக மாறியது.