வராஹபுராணம்

ஏவம் திவ்யோபசாரேண ஸ்நாத்வா ராஜா மஹாமநாஃ । சிந்தயாமாஸ ராஜேந்த்ரோ விஸ்மயாவிஷ்டசேதநஃ । கிமிதம் முநிஸாமர்த்யம் தபஸோ வாऽத வா மணேஃ ।। ௧௧.

அவ்வாறு தெய்வீகமான சேவையுடன் குளித்து முடித்த அரசன், ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, 'இது முனிவரின் சக்தியா, தவத்தின் பலமா, அல்லது அந்த மணியின் வல்லமையா?' என்று எண்ணினார்.

ஏவம் ஸ்நாத்வா ஶுபே வஸ்த்ரே பரிதாயோத்தமே ததா । விவிதாந்நம் து விதிநா புபுஜே ஸ ந்ரு'போத்தமஃ ।। ௧௧.

அந்த மன்னன் நல்ல நீரில் குளித்து, புனிதமான உயர்ந்த vasthiram அணிந்து, முறையின்படி பலவகை உணவுகளை உண்டு மகிழ்ந்தான்.

/50 யதா ச ந்ரு'பதேஃ பூஜா க்ரு'தா தேந மஹர்ஷிணா । தத்வத் ப்ரு'த்யஜநஸ்யாபி சகார முநிஸத்தமஃ ।। ௧௧.

மகா முனிவர் மன்னனை எப்படி போற்றி வழிபட்டாரோ, அதேபோல் அந்த முனிவர் மன்னனுடன் இருந்த சேவகர்களையும் மரியாதை செய்து கௌரவித்தார்.

யாவத் ஸ ராஜா புபுஜே ஸப்ரு'த்யபலவாஹநஃ । தாவதஸ்தகிரிம் பாநுர்ஜகாமாருணஸப்ரபஃ ।। ௧௧.

மன்னன் தன் சேவகர், படை, வாகனங்களுடன் சேர்ந்து உணவு உண்டுக்கொண்டிருந்தபோது, சிவந்த ஒளியுடன் சூரியன் மலைக்குப் போய் மறைந்தான்.

ததஸ்து ராத்ரிஃ ஸமபத்யதாऽதுநா ஶரச்சஶாங்கோஜ்ஜ்வலரு'க்ஷமண்டிதா । கரோதி ராகம் ஸ ச ரோஹிணீதவஃ ஸுஸங்கதம் ஸௌம்யகுணேஷு தாபி ச ।। ௧௧.

பின்னர் இரவு வந்தது; அந்த இரவு, வெண்மையான சரத்கால சந்திரனாலும், பிரகாசமான நட்சத்திரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ரோகிணி தேவியின் துணைவனான சந்திரன், மென்மையான ஒளியை பரப்பி, இனிய பண்புகளுடன் ஒத்திசைந்து இருந்தான்.

ப்ரு'கூத்வஹஃ க்ரு'ஷ்ணதராம்ஶுபாநுநா ஸஹோத்யதோ தைத்யகுருஃ ஸுராதிபஃ । அதாந்தராத்பக்ஷகதோ ந ராஜதே ஸ்வபாவயோகேந மதிஸ்து தேஹிநாம் ।। ௧௧.

பிருகு மகானும் தேவர்களின் தலைவனும் அசுரகுருவும், கரும்படிவான சூரியனுடன் எழுந்தார்கள்; ஆனால் பிற்காலையில் பன்னிரண்டு நாட்களில் அவர்கள் பிரகாசிக்கவில்லை. உயிருள்ளவர்களின் மனம் இயற்கையால் பாதிக்கப்படுகிறது.

ஸுரக்ததாம் பூமிஸுதஶ்ச முஞ்சதே ராஹுஃ ஸிதீ சந்த்ரமஸோம்ஶுபிஃ ஸிதைஃ । முக்தஃ ஸ்வபாவோ ஜகதஃ ஸுராஸுரை- ரநுஸ்வபாவோ பலவாந் ஸுக்ரு'ந்ந்ரு'பஃ ।। ௧௧.

பூமியின் மகன் தன் ஆழமான சிவப்பை விட்டுவிடுகிறான்; ராகு, சந்திரனின் வெண்மையான கதிர்களால் விடுவிக்கப்படுகிறான்; இந்த உலகம், தேவர்களும் அசுரர்களும் தங்கள் இயல்பை பின்பற்றுகின்றனர்; நல்ல மன்னன் தன் இயல்பால் வலிமை பெறுகிறான்.

ஸிதேஶ்வராக்யாபிதரஶ்மிமண்டலே ஸூர்யத்வஸித்தாந்தகஷேவ நிர்மலே । கரோதி கேதுர்ந பரே மஹத்தம- ஸ்ததா குஶீலேஷு கதிஶ்ச நிர்மலா ।। ௧௧.

வெண்மை உடையவன் என்று அழைக்கப்படும் கதிர்களின் வட்டத்தில், சூரியனின் சுத்தமான ஞானத்தைப் போல, அந்தக் கோமெட்டு பெரும் இருளை உண்டாக்கவில்லை; அப்போது, திறமை உள்ளவர்களின் நடத்தை தெளிவாக இருந்தது.

புதோச்சபுத்திர்ஜகதோ விபாவயந் ரராஜ ராஜ்ஞோ தநயஃ ஸ்வகர்மபிஃ । ப்ரு'தேச்சகஃ கக்ஷவிவாஹிதஶ்சிரம் பவேதியம் ஸாதுஷு ஸம்மிதிர்த்ருவம் ।। ௧௧.

மன்னனின் மகன், தன் செயல்களால் உலகை ஒளிவிக்க, புதன் உயர்ந்ததால் அறிவு பெருகி பிரகாசித்தான்; சேவகர்களின் விருப்பம், நீண்ட நாட்களாக அருகில் இருந்து வளர்ந்தது, நல்லவர்களிடையே ஒற்றுமையை அடைகிறது.

கரோதி கேதுஃ கபிலம் வியச்சிரம் ராஜ்ஞஃ ஸுராணாம் பதி ஸம்ஸ்திதம் ப்ரு'ஶம் । ந துர்ஜநஃ ஸஜ்ஜநஸம்ஸதி க்வசித் கரோதி ஶுத்தம் நிஜகர்மகௌஶலம் ।। ௧௧.

கோமெட்டு நீண்ட நாட்கள் ஆகாயத்தை மஞ்சளாக மாற்றுகிறது; அது மன்னனும் தேவர்களும் செல்லும் பாதையில் உறுதியாக உள்ளது; தீயவன், நல்லவர்களின் கூட்டத்தில் எப்போதும் தன் செயலில் தூய திறமை காட்டமாட்டான்.

ஶஶாங்கரஶ்மிப்ரவிபாஸிதா அபி ப்ரகாஶமீயுர்நிரதாஃ பதே பதே । குலம்பவாஃ ஸம்பவதர்மபத்தயோ மஹாம்ஶுயோகாந்மஹதாம் ஸமுந்நதிம் ।। ௧௧.

சந்திரனின் கதிர்களால் ஒளிவிக்கப்படுபவர்களும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் பிரகாசமாகத் திகழ்கிறார்கள்; உயர்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள், தங்கள் பிறப்பின் தர்மத்தை காப்பாற்றி, வலிமைமிக்க ஒளியுடன் பெரிய உயர்வை அடைகிறார்கள்.

த்ரிதோஷஸக்தாந்நிக்ரு'தோऽஸ்ய ஸர்வஶஃ ஸுதேந ராஜ்ஞோ வருணஸ்ய ஸூர்யஜஃ । விராஜதே கௌஶிகஸந்நிவேஶிதா ந வேதகர்ம க்வசிதந்யதா பவேத் ।। ௧௧.

மன்னனின் மகன், சூரியனும் வருணனும் பிறந்தவன், மூன்று குற்றங்களில் ஈடுபட்டவர்களை முற்றிலும் வெல்ல்கிறான்; கௌசிகர் வழியில் நிலைத்திருப்பதால் வேதக்காரியம் எங்கும் வேறுபடாது.

த்வந்த்வஃ ஸமேதாந் மம யஃ ஶிஶுஃ புரா ஹரிர்ய ஆராதிதவாந் ந்ரு'பாஸநம் । லக்ஷ்ம்யாபி புத்த்யா ஸுசிரம் ப்ரகாஶதே த்ருவேண விஷ்ணுஸ்மரணேந துர்லபம் ।। ௧௧.

முன்பு இரட்டையையும் ஒன்றுபடுத்தி, அரச ஆசனத்தை வழிபட்ட என் அந்தக் குழந்தை, லட்சுமியும் அறிவும் சேர்ந்து, நீண்ட நாட்கள் பிரகாசிக்கிறான்; நிலையான விஷ்ணு நினைவு கொண்டு, எளிதில் கிடைக்காததை அடைகிறான்.

இதீத்ரு'ஶீ ராத்ரிரபூத்ரு'ஷேஃ ஶுபே வராஶ்ரமே துர்ஜயபூபதேஃ ஶுபா । ஸப்ரு'த்யஸாமந்தவராஶ்வதந்திநஃ ஸுபக்தவஸ்த்ராபரணாதிபூஜயா ।। ௧௧.

இவ்வாறு அந்த முனிவருக்கு, புனிதமான வராஅசிரமத்தில், வெல்ல முடியாத மன்னனுக்காக, சேவகர்கள், குடியாளர்கள், சிறந்த குதிரைகள், யானைகள், நல்ல vasthiram, ஆபரணம் முதலியன கொண்டு வழிபாடு செய்யப்பட்ட இரவு அமைந்தது.

இதீத்ரு'ஶாயாம் வரரத்நசித்ரிதாஃ ஸுபட்டஸம்வீதவராஸ்த்ரு'தாஸ்ததா । க்ரு'ஹேஷு பர்யங்கவராஃ ஸமாஶ்ரிதாஃ ஸுரூபயோஷித்க்ரு'தபங்கபாஸுராஃ ।। ௧௧.

அந்த இரவில், சிறந்த ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அழகான vasthiram கொண்டு மூடிய படுக்கைகள் வீடுகளில் அமைக்கப்பட்டன; அழகான பெண்கள் தங்கள் நடையால் ஒளிவீசி, அந்த இடத்தை மேலும் பிரகாசமாக்கினார்கள்.

ஸ தத்ர ராஜா விஸஸர்ஜ பூப்ரு'தஃ ஸ்வயம் ஸப்ரு'த்யாநபி ஸர்வதோ க்ரு'ஹாந் । கதேஷு ஸுஷ்வாப வரஸ்த்ரியா வ்ரு'தஃ ஸுரேஶவத்ஸ்வர்ககதஃ ப்ரதாபவாந் ।। ௧௧.

அங்கே அந்த மன்னன், நில உரிமையாளர்களையும், சேவகர்களையும் அவரவர் வீடுகளுக்கு அனுப்பி வைத்தான்; அவர்கள் சென்ற பிறகு, சிறந்த பெண்கள் சூழ்ந்து, தேவர்களின் தலைவன் போல், பெருமையுடன் நன்றாக உறங்கினான்.

ஏவம் ஸுமநஸஸ்தஸ்ய ஸப்ரு'த்யஸ்ய மஹாத்மநஃ । ரு'ஷேஸ்தஸ்ய ப்ரபாவேந ஹ்ரு'ஷ்டாஸ்து ஸுஷுபுஸ்ததா ।। ௧௧.

அப்பொழுது அந்த மகானும், நல்ல மனத்துடன் இருந்த மன்னனும், சேவகர்களும், அந்த முனிவரின் அருளால் மகிழ்ச்சியுடன் நன்றாக உறங்கினார்கள்.

ததோ ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாம் ஸ ராஜா தாஃ ஸ்த்ரியஃ புநஃ । அந்தர்த்தாநம் கதாஸ்தத்ர த்ரு'ஷ்ட்வா தாநி க்ரு'ஹாணி ச ।। ௧௧.

அந்த இரவு முடிந்தபின், மன்னன் அந்த பெண்கள் மறைந்துவிட்டதையும், அந்த வீடுகளும் காணாமல் போய்விட்டதையும் பார்த்தான்.

அத்ரு'ஶ்யாநி மஹார்ஹாணி வராஸநஜலாநி ச । ராஜா ஸ விஸ்மயாவிஷ்டஶ்சிந்தயாமாஸ துஃகிதஃ ।। ௧௧.

அழகான ஆசனங்களும், நீர் கலசங்களும் காணாமல் போயின; அதைக் கண்ட மன்னன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, மனதில் சிந்தித்து கவலைப்பட்டான்.

கதமேவம் மணிர்மஹ்யம் பவதீதி புநஃ புநஃ । சிந்தயந்நதிகம்யாத ஸ ராஜா துர்ஜயஸ்ததா ।। ௧௧.

அந்த மணியை நான் எப்படிச் சம்பாதிப்பேன் என்று மீண்டும் மீண்டும் யோசித்துக் கொண்டிருந்த ராஜா துர்ஜயன், ஒரு திட்டம் வகுத்தான்.

சிந்தாமணிமிமம் சாஸ்ய ஹராமீதி விசிந்த்ய ஸஃ । ப்ரயாணம் நோதயாமாஸ ஸ ராஜாஶ்ரமபாஹ்யதஃ । ஆஶ்ரமஸ்ய பஹிர்கத்வா நாதிதூரே ஸவாஹநஃ ।। ௧௧.

‘இந்தச் சிந்தாமணி மணியை அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வேன்’ என்று எண்ணி, அந்த ராஜா ஆசிரமத்தின் வெளியில் இருந்து சிறிது தூரம் தனது படையுடன் சென்றான்.

ததோ விரோசநாக்யம் வை ப்ரேஷயாமாஸ மந்த்ரிணம் । ரு'ஷேர்கௌரமுகஸ்யாபி மணேர்யாசநகர்மணி ।। ௧௧.

பிறகு, விரோசனன் என்ற அமைச்சரை, கௌரமுக முனிவரிடம் அந்த மணியை கேட்டுக்கொள்வதற்காக அனுப்பினான்.

ரு'ஷிம் தம் ச ஸமாகத்ய மணிம் யாசிதுமுத்யதஃ । ரத்நாநாம் பாஜநம் ராஜா மணிம் தஸ்மை ப்ரதீயதாம் ।। ௧௧.

அந்த முனிவரிடம் சென்று, விரோசனன், ‘ரத்னங்களுக்குப் பாத்திரமான ராஜா, அந்த மணியை அவருக்குக் கொடுக்க வேண்டும்’ என்று கேட்டான்.

அமாத்யேநைவமுக்தஸ்து க்ருத்தோ கௌரமுகோऽப்ரவீத் । ப்ரதிக்ரு'ஹ்ணாதி விப்ரஸ்து ராஜா சைவ ததாதி ச । த்வம் ச ராஜா புநர்பூத்வா யாசஸே தீநவத் கதம் ।। ௧௧.

அமைச்சர் இப்படிச் சொன்னபோது, கோபமடைந்த கௌரமுக முனிவர், ‘பிராமணன் வாங்குகிறான், ராஜா தருகிறான், நீ மீண்டும் ராஜாவாகி ஏன் இவ்வளவு தாழ்ந்து கேட்கிறாய்?’ என்று கூறினார்.

ஏவம் ப்ரூஹி துராசாரம் ராஜாநம் துர்ஜயம் ஸ்வயம் । கச்ச த்ருதம் துராசார மா த்வாம் லோகோऽத்யகாதிதி ।। ௧௧.

‘இதைத் துர்மார்க்கமான துர்ஜயன் ராஜாவிடம் நீயே சென்று சொல்லு. உடனே போ, துர்மார்க்கனே, உலகம் உன்னை விட்டு விலகுவதற்கு முன்’ என்று சொன்னார்.

(ஏவமுக்த்வா முநிஃ ப்ராகாத் குஶேத்மாஹரணாய வை । சிந்தயந் மநஸா தம் ச மணிம் ஶத்ருவிநாஶநம் ) ।। ௧௧.

(இவ்வாறு கூறி, அந்த முனிவர் கிழக்கு திசையில் குசம் மற்றும் வேப்ப மரக் கட்டை எடுக்கச் சென்றார்; மனதில் அந்த எதிரிகளை அழிக்கும் மணியை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தார்.)

ஏவமுக்தஸ்ததா தூதோ ஜகாம ச ந்ரு'பாந்திகம் । கதயாமாஸ தத்ஸர்வம் யதுக்தம் ப்ராஹ்மணேந ச ।। ௧௧.

அப்பொழுது தூதர், முனிவர் சொன்னதை எல்லாம் ராஜாவிடம் சென்று கூறினான்.

ததஃ க்ரோதபரீதாத்மா ஶ்ருத்வா ப்ராஹ்மணபாஷிதம் । துர்ஜயஃ ப்ராஹ நீலாக்யம் ஸாமந்தம் கச்ச மாசிரம் । ப்ராஹ்மணஸ்ய மணிம் க்ரு'ஹ்ய தூர்ணமேஹி யத்ரு'ச்சயா ।। ௧௧.

பிராமணன் சொன்னதை கேட்டதும், கோபத்தில் ஆழ்ந்த துர்ஜயன், நீலன் என்ற சாமந்தரிடம், ‘உடனே போ, அந்த பிராமணனின் மணியை எடுத்து விரைவாக வா, எப்படி வேண்டுமானாலும் செய்’ என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா நீலோ பஹுஸேநாபரிச்சதஃ । ஜகாம ஸ ச விப்ரஸ்ய வந்யமாஶ்ரமமண்டலம் ।। ௧௧.

அப்படிச் சொன்னபடி, நீலன் பெரிய படையுடன் அந்த முனிவரின் காட்டாசிரமத்திற்குச் சென்றான்.