வராஹபுராணம்

தத்ர கோப்யம் கிமஸ்தீதி யேந தே பரிவேதநா 137.

இந்த விஷயத்தில் என்ன மறைக்க வேண்டியது இருக்கிறது, அதனால் நீ கவலைப்படுகிறாய்?

ப்ராஶ்நாஸி பிஶிதாந்நம் ச ப்ராவாராந்பூஷணாநி ச

நீ இறைச்சி, சமைத்த உணவு, உடைகள், ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றை உண்ணுகிறாய்.

கச்சஸ்யநாரதம் ராஜந் கிம் ஸ்திதம் ச மயா விநா 137.

நீ எப்போதும் போய்க்கொண்டிருக்கிறாய், அரசே; நான் இல்லாமல் என்ன இருக்கிறது?

ப்ரத்யுவாச ப்ரியம் வாக்யம் ராஜாநம் தர்மவாதிநம் 137.

தர்மத்தைப் பேசும் அரசரிடம் அவர் அன்பான வார்த்தைகள் பதிலாகச் சொன்னார்.

ஸமம் மஹிஷ்யா சாசம்ய க்ஷணம் விஶ்ரம்ய பார்திவஃ 137.

அரசன் தனது மனைவியுடன் சேர்ந்து நீர் பருகி, ஒரு கணம் ஓய்வெடுத்தார்.

உவாச மதுரம் வாக்யம் புத்ரம் புத்ரவதாம் வரஃ 137.

அனைத்து தந்தைகளிலும் சிறந்தவர், தனது மகனிடம் இனிமையான வார்த்தைகள் பேசினார்.

ததஃ பிதுர்வசஃ ஶ்ருத்வா ராஜபுத்ரோ யஶஸ்விநி 137.

பின்னர், தந்தையின் வார்த்தைகளை கேட்டபின், புகழ் பெற்ற இளவரசன்—

ஏவம் கச்சதி காலே து தயோஸ்தத்ர வஸுந்தரே 137.

அவ்வாறு காலம் செல்லச் செல்ல, அவர்கள் இருவரும் அங்கேயே தங்கினார்கள், பூமியே.

ஏஹ்யேஹி நாத கச்சாவஃ பஶ்ய கோப்யம் மநீஷிதம் 137.

வா, வா, பிரானே, நாம் போகலாம்; மறைந்துள்ள எண்ணத்தைப் பார்.

தத்ரைவ மரணம் ப்ராபுஃ ஸர்வஸம்கவிவர்ஜிதாஃ 137.

அங்கேயே, எல்லா பிணைப்புகளும் இல்லாமல், அவர்கள் இறப்பை அடைந்தார்கள்.

ஸர்வஸங்கம் பரித்யஜ்ய மத்பக்தஶ்சைவ ஜாயதே 137.

எல்லா பிணைப்புகளையும் விட்டுவிட்டு, என் பக்தன் ஆகிறான்.

ஶ்வேதத்வீபம் ததஃ ப்ராப்தௌ ஜாநீஹி த்வம் வஸுந்தரே 137.

பின்பு அவர்கள் வெண்தீவுக்கு சென்றார்கள்; இதை நீ அறிந்து கொள், பூமியே.

ததஸ்துஷ்டோऽஸ்ம்யஹம் பத்ரே ஸூர்யஸ்ய ஸுமஹௌஜஸஃ

அப்போது நான் மகிழ்ந்தேன், சீரும் ஒளியும் மிகுந்த சூரியனைப் பார்த்து, பாக்கியவளே.

புண்யம் ஸௌகரவே க்ரு'த்வா ஸுதுஷ்கரதரம் மஹத் 137.

பெரும் புண்ணியமாகவும், மிக கடினமாகவும் இருக்கும் பன்றி அவதாரச் செயலை செய்து முடித்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே தீர்தமாஹாத்ம்யே ஸௌகரவே க்ரு'த்ரஜம்பூகாக்யாநே ஆதித்யவரப்ரதாநாதிகம் நாம ஸப்தத்ரிம்ஶததிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில், பகவான் உபதேசமாகும் தீர்த்த மகிமை பகுதியில், பன்றி அவதாரத்தில், கழுகும் நரி கதையும், சூரியனின் வரம் வழங்கும் நிகழ்வும் சொல்லும் நூற்றி முப்பத்தி ஏழாவது அதிகாரம் முடிந்தது.

அத கம்ஜரீடோபாக்யாநம் ஏதத்புண்யதமம் ஶ்ருத்வா ரம்யே ஸௌகரவே ததா

இப்போது கஞ்சரீட பறவை கதையைக் கூறுகிறேன்; அந்த அழகிய பன்றி அவதாரத் தலத்தில் இந்தப் புனிதமான கதையை கேட்டபோது—

ததஃ கமலபத்ராக்ஷீ ஸர்வதர்மவிதாம் வரா

பின்பு, எல்லா தர்மத்தையும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவளும், தாமரைப் பூப்போல் கண்கள் கொண்டவளும்,

புநஃ பப்ரச்ச தம் தேவம் விஸ்மயாவிஷ்டமாநஸா

மீண்டும் அந்தத் தெய்வத்தை, ஆச்சரியத்தில் மனம் நிறைந்தவளாய், கேட்டாள்.

அகாமாந்ம்ரியமாணஸ்ய மாநுஷத்வமஜாயத

ஆசை இல்லாமல் இறக்கும் போது, மனித பிறவி கிடைக்கும்.

ஶ்ரு'ண்வந்த்யா மே மஹஜ்ஜாதம் சித்தே கௌதூஹலம் பரம்

நான் கேட்கும் போது, என் மனதில் பெரிய, உயர்ந்த ஆவல் எழுந்தது.

ந்ரு'த்யதஃ கி பவேத்புண்யம் ஜாக்ரதோ வா பலம் நு கிம்

நடனமாடுவதால் என்ன புண்ணியம் கிடைக்கும்? விழித்திருப்பதால் என்ன பலன் உண்டு?

ஸம்மார்ஜநே லேபநே வா கந்தபுஷ்பாதிதாநதஃ

துடைப்பதும் பூசுவதும், வாசனை, பூ முதலியன அர்ப்பணிப்பதும்,

அந்யேந கர்மணா சைவ ஜபயஜ்ஞாதிநாऽதவா

அல்லது வேறு எந்தச் செயலும், ஜபம், யாகம் போன்றவற்றாலும்,

உவாச மதுரம் வாக்யம் தர்மகாமாம் வஸுந்தராம் ஶ்ரு'ணு ஸுந்தரி தத்த்வேந யந்மாம் த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி ।। 138.

தர்மத்தை விரும்பும் பூமியிடம், இனிய வார்த்தைகள் கூறினார்: 'அழகியே, நீ என்னைக் கேட்ட உண்மையை கேள்.'

ஸர்வம் தே கதயிஷ்யாமி புண்யகர்ம ஸுகாவஹம்

நான் உனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்கிறேன்; புண்ணியமான செயல்கள் எல்லாம் மகிழ்ச்சியைத் தரும்.

பஹூந் புக்த்வா ஹி வஸுதே அஜீர்ணப்ரு'ஶபீடிதஃ

பலவகை உணவுகளை உட்கொண்டதால், அவன் கடுமையான அஜீரண வேதனையால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டான், பூமி தேவி.

ஸம்ப்ராப்தாஸ்தத்ர வை பாலாஃ க்ரீடந்தஸ்தம் ம்ரு'தம் ககம்

அங்கே சில பிள்ளைகள் விளையாடிக்கொண்டே அந்த இறந்த பறவையை கண்டார்கள்.

மமாயம் வை மமாயம் வை ஜிக்ரு'க்ஷந்தஃ பரஸ்பரம

"இது எனது! இது எனது!" என்று ஒருவருக்கொருவர் பிடிக்க முயன்றார்கள்.

தத ஏகோ க்ரு'ஹீத்வைநம் கங்காம்பஸி ஸமாக்ஷிபத்

பின்னர், அவர்களில் ஒருவர் அதை எடுத்துக் கொண்டு கங்கை நதியின் நீரில் எறிந்தான்.