வராஹபுராணம்

தத்ர ராஜா மஹாபாகஃ ஸ்வதர்மக்ரு'தநிஶ்சயஃ

அங்கு ஒரு அதிர்ஷ்டசாலியான மன்னன், தன் தர்மத்தில் உறுதியுடன் இருந்தான்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாபாகஃ ஸர்வதர்மேஷு நிஷ்டிதஃ

அந்த மன்னனுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான்; அவனும் எல்லா தர்மங்களிலும் நிலைத்தவன்.

பித்ரர்தே ம்ரு'கயாம் யாதோ ம்ரு'கலிப்ஸுர்வநே ததா

அவன் தன் தந்தைக்காக வனத்தில் வேட்டையாடச் சென்றான்.

ந தத்ர லபதே கிஞ்சித்பித்ரு'கார்யே நராதிபஃ 137.

ஆனால் அந்த இடத்தில், அந்த மன்னன் தந்தைக்காக எதையும் பெற முடியவில்லை.

அங்கமத்யே து வித்தா ஸா ஸ்புரந்தீ ஸர்வமங்கலா

அங்கே, உடலின் நடுவில் காயமடைந்த ஒரு புண்ணியமான உயிர் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

பீத்வா ஸா ஸலிலம் தத்ர வ்ரு'க்ஷம் ஶாகோடகங்கதா

அவள் அங்கே தண்ணீர் குடித்து, ஒரு மரத்தின் கிளையில் ஏறினாள்.

அகாமா முஞ்சதீ ப்ராணாந் தீர்தம் ஸோமாத்மகம் ப்ரதி

அவள் விரும்பாமலே, அந்த சோமனுடைய தீர்த்தத்தில் உயிரை விட்டாள்.

ப்ராப்தோ க்ரு'த்ரவடம் தீர்தம் விஶ்ராமம் தத்ர சாகரோத்

அவன் கழுகின் மரம் எனப்படும் தீர்த்தத்தை அடைந்து, அங்கே ஓய்வெடுத்தான்.

ஏகேந ஸ து பாணேந தயா க்ரு'த்ரோ நிபாதிதஃ

ஒரே ஒரு அம்பால், அந்தக் கழுகை அவள் வீழ்த்தினாள்.

கதாஸுர்நஷ்டஸம்ஜ்ஞோ வை பாணபிந்நஸ்ததா ஹ்ரு'தி

அவன் உயிர் போய், உணர்ச்சி இழந்து, அம்பால் இதயம் கிழிக்கப்பட்டான்.

தஸ்ய ச்சித்வா ததஃ பக்ஷௌ க்ரு'ஹீத்வா ராஜநந்தநஃ

பிறகு அவன் இறக்கையின் இரண்டையும் வெட்டி, அந்த இளவரசன் எடுத்துக்கொண்டான்.

ஸோऽபி தீர்கேண காலேந அகாமோऽபி ம்ரு'தஃ ககஃ

அவனும் ஆசை இல்லாதவனாக இருந்தும், நீண்ட நாட்கள் கழித்து இறந்தான், பறவையே.

ரூபவாந் பண்டிதஶ்சைவ ப்ரஜாநம்தகரஃ ஸதா

அவன் அழகும் அறிவும் உடையவன், எப்போதும் மக்களுக்கு கண்குருடாகச் செய்தவன்.

யா ஸா ஸ்ரு'காலீ ஸஞ்ஜஜ்ஞே காம்சீராஜஸ்ய வை ஸுதா 137.

அந்த நரி பிறப்பில் காஞ்சிப் பட்டண அரசருக்கு மகளாகப் பிறந்தாள்.

சதுஃஷஷ்டிகலாயுக்தா கோகிலேவ ஸுகஸ்வரா

அவள் அறுபத்து நான்கு கலைகளும் கற்றவள்; குயில்போல் இனிய குரல் கொண்டவள்.

ஏவம் ப்ரவர்த்திதே தத்ர காம்சீராஜ்யே கலிங்ககே

அவ்வாறு களிங்க நாட்டிலுள்ள காஞ்சி அரசாட்சியில் நிகழ்ந்தது.

பூமே மம ப்ரஸாதேந ஸம்பதோऽஜாயத ஸ்வதஃ

என் அருளால் பூமியில் தானாகவே ஒரு பிணைப்பு உருவானது.

கலிங்கராஜபுத்ரேண விதிநா து விவாஹிதா

அவள் களிங்க அரசரின் குமாரனால் முறையான முறையில் திருமணம் செய்யப்பட்டாள்.

பூஷணாநி ச திவ்யாநி கஜாஶ்வமஹிஷீஃ ஸ்த்ரியஃ

தெய்வீகமான ஆபரணங்கள், யானைகள், குதிரைகள், எருமைகள், பெண்கள்

ஆதாய ஸ்வக்ரு'ஹம் யாதஸ்தேந ராஜ்ஞாதிமாநிதஃ

அவைகளை எடுத்துச் சென்று, அரசனால் மதிப்பளிக்கப்பட்டு, தன் வீட்டிற்கு கொண்டு போனான்.

அவ்யுச்சிந்நாऽபவத்ப்ரீதீ ரோஹிணீசம்த்ரயோரிவ

அவர்களது பாசம் ரோகிணி சந்திரனுக்கு இடையே உள்ளதைப் போல் எப்போதும் உடைந்ததேயில்லை.

வநே சோபவநே சைவ யே கேசிந்நந்தநோபமாஃ

காட்டிலும் தோட்டங்களிலும், எல்லோரும் நந்தன வனத்தைப் போல் ஆனார்கள்.

நஷ்டம் மந்யேத சாத்மாநம் ராஜபுத்ரீ யஶஸ்விநி

புகழ் பெற்ற அரசரின் மகள் தன்னைத் தானே தொலைந்தவளாக எண்ணுவாள்.

ஆத்மாநம் மந்யதே ப்ரீத்யா நஷ்டப்ராயம் வஸுந்தரே 137.

அன்பால் பூமியும் தன்னைத் தானே கிட்டத்தட்ட தொலைந்தவளாக எண்ணும்.

நாந்தரம் பஶ்யதே கஶ்சித் புருஷஃ புண்யகர்மணோஃ

அந்த இருவரும் நல்லொழுக்கம் உடையவர்கள் என்பதால், யாரும் வேறுபாடு காணமாட்டார்கள்.

கலிம்கஸ்தோஷயாமாஸ பௌராந்ஜாநபதாம்ஸ்ததா

களிங்க நாட்டின் இளவரசன் நகர மக்களையும் நாட்டினரையும் மகிழ்வித்தான்.

தாப்யாம் ஸந்தோஷிதாஃ ஸர்வாஃ ஶீலேந ஸ்வகுணைஸ்ததா

அவர்களது நல்லொழுக்கமும் தனித்தன்மையும் காரணமாக அனைவரும் திருப்தியடைந்தார்கள்.

ரமதே தத்ர சாந்யோந்யம் ஶசீவாஸவயோரிவ

அவர்கள் அங்கே ஒருவரையொருவர் சந்தோஷமாகக் கழித்தனர், சசி மற்றும் இந்திரனைப் போல்.

வ்யஜிஜ்ஞபத்ராஜஸுதம் ஸௌஹ்ரு'தேந யஶஸ்விநீ

புகழ் பெற்ற அரசரின் மகள் நட்பால் தன் உள்ளத்தை இளவரசனிடம் வெளிப்படுத்தினாள்.