வராஹபுராணம்

தத்ரைகஸ்தம் ஜகத் க்ரு'த்ஸ்நம் ப்ரவிபக்தமநேகதா । ததர்ஶ ஸ முநிர்தேவி விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ।। ௧௧.

அங்கே, அந்த முனிவர், ஒரே இடத்தில், பல வகையாகப் பிரிந்துள்ள முழு உலகத்தையும் பார்த்தார்; ஆச்சரியத்தில் விழிகள் பெரிதாகின.

ஜகாம ஶிரஸா தேவம் க்ரு'தாஞ்ஜலிரதாப்ரவீத் । யதி மே வரதோ தேவோ பூயாத் பக்தஸ்ய கேஶவ ।। ௧௧.

அவன் தலையை வணங்கி, கையைக் கூப்பி, 'கேசவா, நீ எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், அது உன் பக்தனுக்காக இருக்கட்டும்' என்று சொன்னான்.

இதாநீமேஷ ந்ரு'பதிர்யதா ஸபலவாஹநஃ । மமாஶ்ரமே க்ரு'தாஹாரஃ ஶ்வஃ ப்ரயாதா ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் ।। ௧௧.

இப்போது, இந்த ராஜா தன் படை மற்றும் வாகனங்களுடன் என் ஆசிரமத்தில் உணவு உண்டு, நாளை தனது வீட்டிற்கு திரும்பட்டும்.

இத்யுக்தஸ்தஸ்ய தேவேஶோ வரதஃ ஸம்பபூவ ஹ । சித்தஸித்திம் ததௌ தஸ்மை மணிம் ச ஸுமஹாப்ரபம் ।। ௧௧.

அப்படி அந்த தேவதேவன் கேட்டபடி, வரங்களை வழங்கும் ஒருவனாக ஆனான்; அவனுக்கு மனதை வெல்லும் சக்தியும், மிகுந்த ஒளி உடைய மணியும் அளித்தான்.

தம் தத்த்வாऽந்தர்ததே தேவஃ ஸ ச கௌரமுகோ முநிஃ । ஜகாம சாஶ்ரமம் புண்யம் நாநா ரு'ஷிநிஷேவிதம் ।। ௧௧.

அந்த மணியை கொடுத்து, அந்த தேவன் மறைந்தான்; கௌரமுகன் என்ற முனிவர் புனிதமான, பல முனிவர்கள் வாழும் தன் ஆசிரமத்துக்கு சென்றார்.

தத்ர கத்வா ஸ விப்ரேந்த்ரஶ்சிந்தயமாஸ வை முநிஃ । ஹிமவச்சிகராகாரம் மஹாப்ரமிவ சோந்நதம் । ஶஶாங்கரஶ்மிஸங்காஶம் க்ரு'ஹம் வை ஶதபூமிகம் ।। ௧௧.

அங்கு சென்ற அந்த சிறந்த பிராமண முனிவர், இமயமலையின் சிகரத்தைப் போல உயர்ந்த, பெரிய மேகத்தைப் போல் எழுந்து, சந்திரனின் கதிர்களைப் போல் பிரகாசமாக, நூறு மாடிகள் கொண்ட ஒரு மாளிகையை எண்ணினார்.

தாத்ரு'ஶாநாம் ஸஹஸ்த்ராணி லக்ஷகோட்யஶ்ச ஸர்வஶஃ । க்ரு'ஹாணி நிர்மமே விப்ரோ விஷ்ணோர்லப்தவரஸ்ததா ।। ௧௧.

விஷ்ணுவிடம் இருந்து வரம் பெற்ற அந்த பிராமணன், அத்தகைய மாளிகைகளை ஆயிரக்கணக்கிலும், கோடிக்கணக்கிலும் எல்லா வகையிலும் உருவாக்கினார்.

ப்ராகாராணி ததோபாந்தே தல்லக்நோத்யாநகாநி ச । கோகிலாகுலகுஷ்டாநி நாநாத்விஜவராணி ச । சம்பகாஶோகபுந்நாகநாககேஶரவந்தி ச ।। ௧௧.

அவற்றைச் சுற்றி மதில்களும், அதனுடன் இணைந்த தோட்டங்களும் அமைத்தார்; அங்கு குயில்கள் கூவும் ஒலியும், பலவகை சிறந்த பறவைகளும் இருந்தன; சம்பங்கி, அசோகம், புன்னை, நாகம், கேசரம் போன்ற மரங்களும் நட்டிருந்தார்.

நாநாஜாத்யஸ்ததா வ்ரு'க்ஷா க்ரு'ஹோத்யாநேஷு ஸர்வஶஃ । ஹஸ்திநாம் ஹஸ்திஶாலாஶ்ச துரகாணாம் ச மந்துராஃ ।। ௧௧.

அந்த எல்லா வீடுகளின் தோட்டங்களில் பலவகை மரங்களும் இருந்தன; யானைகளுக்காக யானைமடங்கள், குதிரைகளுக்காக குதிரைமடங்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

சகார ஸம்சயாந் விப்ரோ நாநாபக்ஷ்யாணி ஸர்வஶஃ । பக்ஷ்யம் போஜ்யம் ததா லேஹ்யம் சோஷ்யம் பஹுவிதம் ததா । சகாராந்நாத்யநிசயம் ஹேமபாத்ர்யஶ்ச ஸர்வதஃ ।। ௧௧.

அந்த பிராமணன் பலவகையான உணவுகளையும், சாப்பிடும் பொருட்கள், ரசித்து உண்ணும் வகைகள், நக்கி உண்ணும் வகைகள், குடிக்கும் வகைகள் என எல்லாவற்றையும், பொன்னால் ஆன பாத்திரங்களில் அன்னமும் சேர்த்து வைத்தார்.

ஏவம் க்ரு'த்வா ஸ விப்ரஸ்து ராஜாநம் பூரிதேஜஸம் । உவாச ஸர்வஸைந்யாநி ப்ரவிஶந்து க்ரு'ஹாநிதி ।। ௧௧.

அப்படி எல்லாம் செய்து முடித்த பிறகு, அந்த பிராமணன் பெரும் ஒளி உடைய அரசரிடம், 'உங்கள் எல்லா படைகளும் இந்த வீடுகளில் புகட்டும்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததோ ராஜா தத்க்ரு'ஹம் பர்வதோபமம் । ப்ரவிவேஶாந்தரேஷ்வந்யே ப்ரு'த்யா விவிஶுராஶு வை ।। ௧௧.

அப்படிச் சொன்னவுடன், அந்த அரசன் மலையைப் போன்ற அந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்; மற்ற சேவகர்களும் உடனே உள்ளே சென்றார்கள்.

ததஸ்தேஷு ப்ரவிஷ்டேஷு ததா கௌரமுகோ முநிஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய தம் மணிம் திவ்யம் ராஜாநம் சேதமப்ரவீத் ।। ௧௧.

அவர்கள் எல்லோரும் உள்ளே சென்றபோது, கௌரமுக முனிவர் அந்த தெய்வீக மணியை எடுத்துக் கொண்டு அரசரிடம் இவ்வாறு பேசினார்.

மஜ்ஜநாப்யவஹாரார்தம் பதி ஶ்ரமக்ரு'தே ததா । விலாஸிநீஸ்ததா தாஸாந் ப்ரேஷயிஷ்யாமி தே ந்ரு'ப ।। ௧௧.

அரசே, உங்கள் குளிப்பதற்கும், உண்ணுவதற்கும், பயணத்தில் ஏற்பட்ட சோர்வைத் தீர்க்கவும், உங்களுக்காக பெண்கள் மற்றும் சேவகர்களை அனுப்புவேன்.

ஏவமுக்த்வா ஸ விப்ரேந்த்ரஸ்தம் மணிம் வைஷ்ணவம் ஶுபம் । ஏகாந்தே ஸ்தாபயாமாஸ ராஜ்ஞஸ்தஸ்ய ப்ரபஶ்சதஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு கூறிய பிறகு, அந்த சிறந்த பிராமணன், அந்த புனிதமான வைஷ்ணவ மணியை, அரசருக்கு முன்பாக ஒரு தனியான இடத்தில் வைத்தார்.

தஸ்மிந் ஸ்தாபிதமாத்ரே து மணௌ ஶுத்தஸமப்ரபே । நிஶ்சேருர்யோஷிதஸ்தத்ர திவ்யரூபாஃ ஸஹஸ்த்ரஶஃ ।। ௧௧.

அந்த தூய்மையான ஒளி உடைய மணியை வைத்தவுடன், அங்கு ஆயிரக்கணக்கான தெய்வீக வடிவம் கொண்ட பெண்கள் தோன்றினார்கள்.

ஸுகுமாராங்கராகாத்யாஃ ஸுகுமாரவராஙகநாஃ । ஸுகபோலாஃ ஸுசார்வ்யங்க்யஃ ஸுகேஶாந்தாஃ ஸுலோசநாஃ । காஶ்சித்ஸௌவர்ணபாத்ரீஶ்ச க்ரு'ஹீத்வா ஸம்ப்ரதஸ்திரே ।। ௧௧.

அவர்கள் எல்லாம் மிகவும் மென்மையான உடல், அழகான உறுப்புகள், இனிய கன்னங்கள், அழகான உருவம், நன்றாகச் சீரான முடி, அழகான கண்கள் கொண்டவர்கள்; சிலர் பொன்னால் ஆன பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு சென்றார்கள்.

ஏவம் யோஷித்கணாஸ்தத்ர நராஃ கர்மகராஸ்ததா । நிர்ஜக்முஸ்தஸ்ய ந்ரு'பதேஃ ஸர்வே ப்ரு'த்யா ந்ரு'பஸ்ய ஹ । கேவலம் போஜநம் பூர்வம் பரிதாநம் ச ஸர்வஶஃ ।। ௧௧.

அவ்வாறு பெண்கள் கூட்டமும், ஆண் வேலைக்காரர்களும், அரசரின் எல்லா சேவகர்களும் வெளியே சென்றார்கள்; அவர்கள் உணவு மற்றும் அணிவகைகள் மட்டும் எடுத்துச் சென்றார்கள்.

தாஃ ஸ்த்ரியஃ ஸர்வப்ரு'த்யாநாம் ராஜமார்கேண மஜ்ஜநம் । ததுஸ்தே ச நராஶ்வாநாம் ஹஸ்திநாம் ச த்வராந்விதாஃ ।। ௧௧.

அந்த பெண்கள், அரசின் எல்லா வேலைக்காரர்களுக்கும், அரச வீதியில், மனிதர்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியோருக்கும் விரைவாகக் குளியலளித்தார்கள்.

நாநாவிதாநி தூர்யாணி தத்ராவாத்யந்த ஸர்வஶஃ । மஜ்ஜநே ந்ரு'பதேஸ்தத்ர நந்ரு'துஶ்சாந்யயோஷிதஃ । அபராஶ்ச ஜகுஸ்தத்ர ஶக்ரஸ்யேவ ப்ரமஜ்ஜதஃ ।। ௧௧.

அங்கு பலவகை இசைக்கருவிகள் முழங்கின; அரசன் குளிக்கும்போது, சில பெண்கள் நடனமாடினார்கள், மற்றவர்கள் பாடினார்கள்; அது இந்திரன் குளிக்கும் போது நடக்கும் போல் இருந்தது.

ஏவம் திவ்யோபசாரேண ஸ்நாத்வா ராஜா மஹாமநாஃ । சிந்தயாமாஸ ராஜேந்த்ரோ விஸ்மயாவிஷ்டசேதநஃ । கிமிதம் முநிஸாமர்த்யம் தபஸோ வாऽத வா மணேஃ ।। ௧௧.

அவ்வாறு தெய்வீகமான சேவையுடன் குளித்து முடித்த அரசன், ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, 'இது முனிவரின் சக்தியா, தவத்தின் பலமா, அல்லது அந்த மணியின் வல்லமையா?' என்று எண்ணினார்.

ஏவம் ஸ்நாத்வா ஶுபே வஸ்த்ரே பரிதாயோத்தமே ததா । விவிதாந்நம் து விதிநா புபுஜே ஸ ந்ரு'போத்தமஃ ।। ௧௧.

அந்த மன்னன் நல்ல நீரில் குளித்து, புனிதமான உயர்ந்த vasthiram அணிந்து, முறையின்படி பலவகை உணவுகளை உண்டு மகிழ்ந்தான்.

/50 யதா ச ந்ரு'பதேஃ பூஜா க்ரு'தா தேந மஹர்ஷிணா । தத்வத் ப்ரு'த்யஜநஸ்யாபி சகார முநிஸத்தமஃ ।। ௧௧.

மகா முனிவர் மன்னனை எப்படி போற்றி வழிபட்டாரோ, அதேபோல் அந்த முனிவர் மன்னனுடன் இருந்த சேவகர்களையும் மரியாதை செய்து கௌரவித்தார்.

யாவத் ஸ ராஜா புபுஜே ஸப்ரு'த்யபலவாஹநஃ । தாவதஸ்தகிரிம் பாநுர்ஜகாமாருணஸப்ரபஃ ।। ௧௧.

மன்னன் தன் சேவகர், படை, வாகனங்களுடன் சேர்ந்து உணவு உண்டுக்கொண்டிருந்தபோது, சிவந்த ஒளியுடன் சூரியன் மலைக்குப் போய் மறைந்தான்.

ததஸ்து ராத்ரிஃ ஸமபத்யதாऽதுநா ஶரச்சஶாங்கோஜ்ஜ்வலரு'க்ஷமண்டிதா । கரோதி ராகம் ஸ ச ரோஹிணீதவஃ ஸுஸங்கதம் ஸௌம்யகுணேஷு தாபி ச ।। ௧௧.

பின்னர் இரவு வந்தது; அந்த இரவு, வெண்மையான சரத்கால சந்திரனாலும், பிரகாசமான நட்சத்திரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ரோகிணி தேவியின் துணைவனான சந்திரன், மென்மையான ஒளியை பரப்பி, இனிய பண்புகளுடன் ஒத்திசைந்து இருந்தான்.

ப்ரு'கூத்வஹஃ க்ரு'ஷ்ணதராம்ஶுபாநுநா ஸஹோத்யதோ தைத்யகுருஃ ஸுராதிபஃ । அதாந்தராத்பக்ஷகதோ ந ராஜதே ஸ்வபாவயோகேந மதிஸ்து தேஹிநாம் ।। ௧௧.

பிருகு மகானும் தேவர்களின் தலைவனும் அசுரகுருவும், கரும்படிவான சூரியனுடன் எழுந்தார்கள்; ஆனால் பிற்காலையில் பன்னிரண்டு நாட்களில் அவர்கள் பிரகாசிக்கவில்லை. உயிருள்ளவர்களின் மனம் இயற்கையால் பாதிக்கப்படுகிறது.

ஸுரக்ததாம் பூமிஸுதஶ்ச முஞ்சதே ராஹுஃ ஸிதீ சந்த்ரமஸோம்ஶுபிஃ ஸிதைஃ । முக்தஃ ஸ்வபாவோ ஜகதஃ ஸுராஸுரை- ரநுஸ்வபாவோ பலவாந் ஸுக்ரு'ந்ந்ரு'பஃ ।। ௧௧.

பூமியின் மகன் தன் ஆழமான சிவப்பை விட்டுவிடுகிறான்; ராகு, சந்திரனின் வெண்மையான கதிர்களால் விடுவிக்கப்படுகிறான்; இந்த உலகம், தேவர்களும் அசுரர்களும் தங்கள் இயல்பை பின்பற்றுகின்றனர்; நல்ல மன்னன் தன் இயல்பால் வலிமை பெறுகிறான்.

ஸிதேஶ்வராக்யாபிதரஶ்மிமண்டலே ஸூர்யத்வஸித்தாந்தகஷேவ நிர்மலே । கரோதி கேதுர்ந பரே மஹத்தம- ஸ்ததா குஶீலேஷு கதிஶ்ச நிர்மலா ।। ௧௧.

வெண்மை உடையவன் என்று அழைக்கப்படும் கதிர்களின் வட்டத்தில், சூரியனின் சுத்தமான ஞானத்தைப் போல, அந்தக் கோமெட்டு பெரும் இருளை உண்டாக்கவில்லை; அப்போது, திறமை உள்ளவர்களின் நடத்தை தெளிவாக இருந்தது.

புதோச்சபுத்திர்ஜகதோ விபாவயந் ரராஜ ராஜ்ஞோ தநயஃ ஸ்வகர்மபிஃ । ப்ரு'தேச்சகஃ கக்ஷவிவாஹிதஶ்சிரம் பவேதியம் ஸாதுஷு ஸம்மிதிர்த்ருவம் ।। ௧௧.

மன்னனின் மகன், தன் செயல்களால் உலகை ஒளிவிக்க, புதன் உயர்ந்ததால் அறிவு பெருகி பிரகாசித்தான்; சேவகர்களின் விருப்பம், நீண்ட நாட்களாக அருகில் இருந்து வளர்ந்தது, நல்லவர்களிடையே ஒற்றுமையை அடைகிறது.