வராஹபுராணம்

யத்ர தப்தம் தபஸ்தேந ஸோமேந ஸுமஹாத்மநா

அந்த பெரிய உள்ளம் கொண்ட சோமன் கடும் தவம் செய்த இடம்தான் அது.

பஞ்சவர்ஷஸஹஸ்ராணி ததைவோர்த்த்வமுகஃ ஸ்திதஃ

ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் மேலே நோக்கி நின்று தவம் செய்தான்.

மமாபராதாந்முக்தஶ்ச ப்ராஹ்மணாநாம் பதிஸ்ததா

என் தவறிலிருந்து விடுபட்டு, பிராமணர்களுக்கு தலைவனானான்.

த்ரிம்ஶத்வர்ஷஸஹஸ்ராணி த்ரிம்ஶத்வர்ஷஶதாநி ச

முப்பது ஆயிரம் ஆண்டுகளும், முப்பது நூறு ஆண்டுகளும்,

த்ரவ்யவாந்குணவாம்ஶ்சைவ ஸம்விபாகீ யஶஸ்விநி ௧௩௭.

அவன் செல்வமும், நல்ல பண்புகளும், தானமும் கொண்டவனாக இருந்தான், புகழோடு.

ஸ ஏஷ ப்ராஹ்மணோ பூத்வா ஸம்ஸாராத்விப்ரமுச்யதே

அவன் பிராமணனாக பிறந்து, பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுபட்டான்.

தத்தீர்தம் யேந விஜ்ஞேயம் மம மார்காநுஸாரிணா

என் வழியை பின்பற்றுபவரால் அந்த தீர்த்தம் அறியப்பட வேண்டும்.

ப்ரவ்ரு'த்தே சாந்தகாரே து யத்ர கஶ்சிந்ந த்ரு'ஶ்யதே

இருள் சூழ்ந்தபோது, யாரும் காணப்படாத இடம் அது.

ஆலோகஶ்சைவ த்ரு'ஶ்யேத ஸோமஸ்தத்ர ந த்ரு'ஶ்யதே ।। ஏவம் த்வாம் வச்மி ஹே பத்ரே ஏஷ ௩ விஸ்மயஃ பரஃ

அங்கே ஒளியே தெரியும், சோமன் காணப்படமாட்டான். இதை நான் உனக்கு சொல்கிறேன், பாக்கியவளே; இது மிகப்பெரிய அதிசயம்.

ஏதச்சிஹ்நம் மஹாபாகே புண்யே ஸௌகரவே மம

மிகுந்த பாக்கியவளே, இது என் புனித சௌகர க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள அடையாளம்.

அந்யச்ச தே ப்ரவக்ஷ்யாமி தச்ச்ரு'ணுஷ்வ வஸுந்தரே

இன்னும் ஒரு விஷயத்தை உனக்கு சொல்கிறேன்; அதை கேள், வசுந்தரா.

அகாமா து ம்ரு'தா தீர்தே ஆத்மநஃ கர்மநிஶ்சயாத்

ஒரு பெண், தன்னுடைய விருப்பமில்லாமல், தன் கர்மத்தின் காரணமாக அந்த தீர்த்தத்தில் இறந்தாள்.

ராஜபுத்ரீ விஶாலாக்ஷீ ஶ்யாமா ஸர்வாங்கஸுந்தரீ

அவள் ஒரு அரசகுமாரி; பெரிய கண்கள், கருஞ்சாயல், உடல் முழுவதும் அழகு கொண்டவள்.

வாக்யம் நாராயணாச்ச்ருத்வா தரணீ ஶுபலக்ஷணா 137.

நாராயணன் உரையைக் கேட்ட புண்ணியச் சின்னங்கள் கொண்ட பூமி தேவியும்,

அஹோ தீர்தப்ரபாவோ வை த்வயா ப்ரோக்தோ மஹாந்மம க்ரு'த்ரஶ்சைவ ஸ்ரு'காலீ ச ப்ராப்தௌ வை மாநுஷீம் தநும்

ஓ! நீ சொன்ன அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகத்தான பலனைப் பார்த்தேன்; கழுகும் நரி பெணும் இப்போது மனித உடலை அடைந்துள்ளனர்.

ஸ்நாநேந தத்ர தீர்தே ச மரணாத்வா ஜநார்தந

அந்தத் தீர்த்தத்தில் स्नானம் செய்தாலோ, அங்கே உயிர் விட்டாலோ,

சிஹ்நம் ச கீத்ரு'ஶம் தேஷாம் ஜாயந்தே யேந தே ததா

அவர்கள் அப்படி பிறக்க காரணமான சின்னம் எப்படிப்பட்டது?

ததோ மஹீவசஃ ஶ்ருத்வா விஷ்ணுர்தர்மவிதாம் வரஃ

பூமியின் இந்தக் கேள்வியை கேட்டதும், தர்மத்தை நன்கு அறிந்த விஷ்ணு,

ஶ்ரு'ணு தத்த்வேந மே பூமே யந்மாம் த்வம் பரிப்ரு'ச்சஸி

பூமி, நீ என்னைக் கேட்டதை உண்மையாகக் கேள்.

தஸ்மிந்காலே ஹ்யதிக்ராந்தே மம கர்மவிநிஶ்சயாத்

அந்தக் காலம் கடந்தபின், என் செயல்களின் முடிவால்,

தத்ர ராஜா மஹாபாகஃ ஸ்வதர்மக்ரு'தநிஶ்சயஃ

அங்கு ஒரு அதிர்ஷ்டசாலியான மன்னன், தன் தர்மத்தில் உறுதியுடன் இருந்தான்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாபாகஃ ஸர்வதர்மேஷு நிஷ்டிதஃ

அந்த மன்னனுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான்; அவனும் எல்லா தர்மங்களிலும் நிலைத்தவன்.

பித்ரர்தே ம்ரு'கயாம் யாதோ ம்ரு'கலிப்ஸுர்வநே ததா

அவன் தன் தந்தைக்காக வனத்தில் வேட்டையாடச் சென்றான்.

ந தத்ர லபதே கிஞ்சித்பித்ரு'கார்யே நராதிபஃ 137.

ஆனால் அந்த இடத்தில், அந்த மன்னன் தந்தைக்காக எதையும் பெற முடியவில்லை.

அங்கமத்யே து வித்தா ஸா ஸ்புரந்தீ ஸர்வமங்கலா

அங்கே, உடலின் நடுவில் காயமடைந்த ஒரு புண்ணியமான உயிர் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

பீத்வா ஸா ஸலிலம் தத்ர வ்ரு'க்ஷம் ஶாகோடகங்கதா

அவள் அங்கே தண்ணீர் குடித்து, ஒரு மரத்தின் கிளையில் ஏறினாள்.

அகாமா முஞ்சதீ ப்ராணாந் தீர்தம் ஸோமாத்மகம் ப்ரதி

அவள் விரும்பாமலே, அந்த சோமனுடைய தீர்த்தத்தில் உயிரை விட்டாள்.

ப்ராப்தோ க்ரு'த்ரவடம் தீர்தம் விஶ்ராமம் தத்ர சாகரோத்

அவன் கழுகின் மரம் எனப்படும் தீர்த்தத்தை அடைந்து, அங்கே ஓய்வெடுத்தான்.

ஏகேந ஸ து பாணேந தயா க்ரு'த்ரோ நிபாதிதஃ

ஒரே ஒரு அம்பால், அந்தக் கழுகை அவள் வீழ்த்தினாள்.