வராஹபுராணம்

த்வத்தோ பூதமிதம் விஶ்வம் த்வதுத்பூதா ரு'காதயஃ । த்வத்தஃ ஶாஸ்த்ராணி ஜாதாநி த்வத்தோ யஜ்ஞாஃ ப்ரதிஷ்டிதாஃ ।। ௧௧.

உன்னிடமிருந்து இந்த உலகம் தோன்றியது; உன்னிலிருந்து ரிக் முதலான வேதங்கள் பிறந்தன. உன்னிலிருந்து சாஸ்திரங்கள் உருவானது; உன்னிடமிருந்து யாகங்கள் நிலைபெற்றன.

த்வத்தோ வ்ரு'க்ஷா வீருதஶ்ச த்வத்தஃ ஸர்வா வநௌஷதீஃ । பஶவஃ பக்ஷிணஃ ஸர்பாஸ்த்வத்த ஏவ ஜநார்தந ।। ௧௧.

உன்னால் மரங்களும் செடிகளும் தோன்றின; உன்னாலே எல்லா காட்டு மூலிகைகளும் உருவானது. மாடுகள், பறவைகள், பாம்புகள்—all உன்னிடமிருந்தே தோன்றின, ஜனார்த்தனா.

மமாபி தேவதேவேஶ ராஜா துர்ஜயஸம்ஜ்ஞிதஃ । ஆகதோऽப்யாகதஸ்தஸ்ய ஆதித்யம் கர்த்துமுத்ஸஹே ।। ௧௧.

தேவதேவனே, எனக்கும் ஒரு ராஜா, துர்ஜயன் என்ற பெயர் கொண்டவன், விருந்தாளியாக வந்திருக்கிறான். அவனுக்கு நான் உகந்த விருந்தை அளிக்க விரும்புகிறேன்.

தஸ்ய மே நிர்தநஸ்யாத்ய தேவதேவ ஜகத்பதே । பக்திநம்ரஸ்ய தேவேஶ குருஷ்வாந்நாத்யஸம்சயம் ।। ௧௧.

இன்று, தேவதேவனே, உலகத்தின் ஆண்டவரே, நான் ஏழை, பக்தியால் வணங்குகிறேன். எனக்கு உணவு சேர்க்கையை அருளும், தேவதேவனே.

யம் யம் ஸ்ப்ரு'ஶாமி ஹஸ்தேந யம் யம் பஶ்யாமி சக்ஷுஷா । வ்ரு'க்ஷம் வா த்ரு'ணகந்தம் வா தத்ததந்நம் சதுர்விதம் ।। ௧௧.

நான் என் கையால் எதைத் தொடுகிறேனோ, என் கண்களால் எதைப் பார்க்கிறேனோ, அது மரமாக இருந்தாலும், புல் அல்லது மூலமாக இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் நான்கு வகை உணவாக மாறட்டும்.

ததா த்வந்யதமம் வாऽபி யத் த்யாதம் மநஸா மயா । தத் ஸர்வம் ஸித்த்யதாம் மஹ்யம் நமஸ்தே பரமேஶ்வர ।। ௧௧.

அதேபோல், என் மனதில் நான் நினைக்கும் மற்ற எதுவும் எனக்கு முழுமையாக நிறைவேறட்டும். உமக்கு வணக்கம், பரம ஈசனே.

இதி ஸ்துத்யா து தேவேஶஸ்துதோஷ ஜகதாம் பதிஃ । முநேஸ்தஸ்ய ஸ்வகம் ரூபம் தர்ஶயாமாஸ கேஶவஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு புகழப்பட்டபோது, தேவர்களின் தலைவன், உலகத்தின் ஆண்டவன் திருப்தியடைந்தான்; கேசவன் அந்த முனிவருக்குத் தன் சொந்த வடிவத்தை காட்டினான்.

உவாச ஸுப்ரஸந்நாத்மா ப்ரூஹி விப்ர வரம் பரம் । ஏவம் ஶ்ருத்வாऽக்ஷிணீ யாவதுந்மீலயதி வை முநிஃ ।। ௧௧.

மிகுந்த அருளுடன், 'முனிவரே, உனக்கு விருப்பமான வரத்தை கேள்' என்று சொன்னான். இதைக் கேட்டு, அந்த முனிவர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்.

ததா ஶங்ககதாபாணிஃ பீதவாஸா ஜநார்தநஃ । கருடஸ்தோऽபி தேஜஸ்வீ த்வாதஶாதித்யஸப்ரபஃ ।। ௧௧.

அப்போது சங்கும் கடாயும் பிடித்தவன், மஞ்சள் உடை அணிந்த ஜனார்த்தனன், கருடனின் மீது அமர்ந்தவன், பன்னிரண்டு சூரியனின் ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்.

திவி ஸூர்யஸஹஸ்த்ரஸ்ய பவேத்யுகபதுத்திதா । யதி பாஃ ஸத்ரு'ஶீ ஸா ஸ்யாத்பாஸஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஃ ।। ௧௧.

வானில் ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒரே நேரத்தில் உதித்தால் ஏற்படும் ஒளி போன்றதே, அந்த மகானின் பிரகாசம்.

தத்ரைகஸ்தம் ஜகத் க்ரு'த்ஸ்நம் ப்ரவிபக்தமநேகதா । ததர்ஶ ஸ முநிர்தேவி விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ।। ௧௧.

அங்கே, அந்த முனிவர், ஒரே இடத்தில், பல வகையாகப் பிரிந்துள்ள முழு உலகத்தையும் பார்த்தார்; ஆச்சரியத்தில் விழிகள் பெரிதாகின.

ஜகாம ஶிரஸா தேவம் க்ரு'தாஞ்ஜலிரதாப்ரவீத் । யதி மே வரதோ தேவோ பூயாத் பக்தஸ்ய கேஶவ ।। ௧௧.

அவன் தலையை வணங்கி, கையைக் கூப்பி, 'கேசவா, நீ எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், அது உன் பக்தனுக்காக இருக்கட்டும்' என்று சொன்னான்.

இதாநீமேஷ ந்ரு'பதிர்யதா ஸபலவாஹநஃ । மமாஶ்ரமே க்ரு'தாஹாரஃ ஶ்வஃ ப்ரயாதா ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் ।। ௧௧.

இப்போது, இந்த ராஜா தன் படை மற்றும் வாகனங்களுடன் என் ஆசிரமத்தில் உணவு உண்டு, நாளை தனது வீட்டிற்கு திரும்பட்டும்.

இத்யுக்தஸ்தஸ்ய தேவேஶோ வரதஃ ஸம்பபூவ ஹ । சித்தஸித்திம் ததௌ தஸ்மை மணிம் ச ஸுமஹாப்ரபம் ।। ௧௧.

அப்படி அந்த தேவதேவன் கேட்டபடி, வரங்களை வழங்கும் ஒருவனாக ஆனான்; அவனுக்கு மனதை வெல்லும் சக்தியும், மிகுந்த ஒளி உடைய மணியும் அளித்தான்.

தம் தத்த்வாऽந்தர்ததே தேவஃ ஸ ச கௌரமுகோ முநிஃ । ஜகாம சாஶ்ரமம் புண்யம் நாநா ரு'ஷிநிஷேவிதம் ।। ௧௧.

அந்த மணியை கொடுத்து, அந்த தேவன் மறைந்தான்; கௌரமுகன் என்ற முனிவர் புனிதமான, பல முனிவர்கள் வாழும் தன் ஆசிரமத்துக்கு சென்றார்.

தத்ர கத்வா ஸ விப்ரேந்த்ரஶ்சிந்தயமாஸ வை முநிஃ । ஹிமவச்சிகராகாரம் மஹாப்ரமிவ சோந்நதம் । ஶஶாங்கரஶ்மிஸங்காஶம் க்ரு'ஹம் வை ஶதபூமிகம் ।। ௧௧.

அங்கு சென்ற அந்த சிறந்த பிராமண முனிவர், இமயமலையின் சிகரத்தைப் போல உயர்ந்த, பெரிய மேகத்தைப் போல் எழுந்து, சந்திரனின் கதிர்களைப் போல் பிரகாசமாக, நூறு மாடிகள் கொண்ட ஒரு மாளிகையை எண்ணினார்.

தாத்ரு'ஶாநாம் ஸஹஸ்த்ராணி லக்ஷகோட்யஶ்ச ஸர்வஶஃ । க்ரு'ஹாணி நிர்மமே விப்ரோ விஷ்ணோர்லப்தவரஸ்ததா ।। ௧௧.

விஷ்ணுவிடம் இருந்து வரம் பெற்ற அந்த பிராமணன், அத்தகைய மாளிகைகளை ஆயிரக்கணக்கிலும், கோடிக்கணக்கிலும் எல்லா வகையிலும் உருவாக்கினார்.

ப்ராகாராணி ததோபாந்தே தல்லக்நோத்யாநகாநி ச । கோகிலாகுலகுஷ்டாநி நாநாத்விஜவராணி ச । சம்பகாஶோகபுந்நாகநாககேஶரவந்தி ச ।। ௧௧.

அவற்றைச் சுற்றி மதில்களும், அதனுடன் இணைந்த தோட்டங்களும் அமைத்தார்; அங்கு குயில்கள் கூவும் ஒலியும், பலவகை சிறந்த பறவைகளும் இருந்தன; சம்பங்கி, அசோகம், புன்னை, நாகம், கேசரம் போன்ற மரங்களும் நட்டிருந்தார்.

நாநாஜாத்யஸ்ததா வ்ரு'க்ஷா க்ரு'ஹோத்யாநேஷு ஸர்வஶஃ । ஹஸ்திநாம் ஹஸ்திஶாலாஶ்ச துரகாணாம் ச மந்துராஃ ।। ௧௧.

அந்த எல்லா வீடுகளின் தோட்டங்களில் பலவகை மரங்களும் இருந்தன; யானைகளுக்காக யானைமடங்கள், குதிரைகளுக்காக குதிரைமடங்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

சகார ஸம்சயாந் விப்ரோ நாநாபக்ஷ்யாணி ஸர்வஶஃ । பக்ஷ்யம் போஜ்யம் ததா லேஹ்யம் சோஷ்யம் பஹுவிதம் ததா । சகாராந்நாத்யநிசயம் ஹேமபாத்ர்யஶ்ச ஸர்வதஃ ।। ௧௧.

அந்த பிராமணன் பலவகையான உணவுகளையும், சாப்பிடும் பொருட்கள், ரசித்து உண்ணும் வகைகள், நக்கி உண்ணும் வகைகள், குடிக்கும் வகைகள் என எல்லாவற்றையும், பொன்னால் ஆன பாத்திரங்களில் அன்னமும் சேர்த்து வைத்தார்.

ஏவம் க்ரு'த்வா ஸ விப்ரஸ்து ராஜாநம் பூரிதேஜஸம் । உவாச ஸர்வஸைந்யாநி ப்ரவிஶந்து க்ரு'ஹாநிதி ।। ௧௧.

அப்படி எல்லாம் செய்து முடித்த பிறகு, அந்த பிராமணன் பெரும் ஒளி உடைய அரசரிடம், 'உங்கள் எல்லா படைகளும் இந்த வீடுகளில் புகட்டும்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததோ ராஜா தத்க்ரு'ஹம் பர்வதோபமம் । ப்ரவிவேஶாந்தரேஷ்வந்யே ப்ரு'த்யா விவிஶுராஶு வை ।। ௧௧.

அப்படிச் சொன்னவுடன், அந்த அரசன் மலையைப் போன்ற அந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான்; மற்ற சேவகர்களும் உடனே உள்ளே சென்றார்கள்.

ததஸ்தேஷு ப்ரவிஷ்டேஷு ததா கௌரமுகோ முநிஃ । ப்ரக்ரு'ஹ்ய தம் மணிம் திவ்யம் ராஜாநம் சேதமப்ரவீத் ।। ௧௧.

அவர்கள் எல்லோரும் உள்ளே சென்றபோது, கௌரமுக முனிவர் அந்த தெய்வீக மணியை எடுத்துக் கொண்டு அரசரிடம் இவ்வாறு பேசினார்.

மஜ்ஜநாப்யவஹாரார்தம் பதி ஶ்ரமக்ரு'தே ததா । விலாஸிநீஸ்ததா தாஸாந் ப்ரேஷயிஷ்யாமி தே ந்ரு'ப ।। ௧௧.

அரசே, உங்கள் குளிப்பதற்கும், உண்ணுவதற்கும், பயணத்தில் ஏற்பட்ட சோர்வைத் தீர்க்கவும், உங்களுக்காக பெண்கள் மற்றும் சேவகர்களை அனுப்புவேன்.

ஏவமுக்த்வா ஸ விப்ரேந்த்ரஸ்தம் மணிம் வைஷ்ணவம் ஶுபம் । ஏகாந்தே ஸ்தாபயாமாஸ ராஜ்ஞஸ்தஸ்ய ப்ரபஶ்சதஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு கூறிய பிறகு, அந்த சிறந்த பிராமணன், அந்த புனிதமான வைஷ்ணவ மணியை, அரசருக்கு முன்பாக ஒரு தனியான இடத்தில் வைத்தார்.

தஸ்மிந் ஸ்தாபிதமாத்ரே து மணௌ ஶுத்தஸமப்ரபே । நிஶ்சேருர்யோஷிதஸ்தத்ர திவ்யரூபாஃ ஸஹஸ்த்ரஶஃ ।। ௧௧.

அந்த தூய்மையான ஒளி உடைய மணியை வைத்தவுடன், அங்கு ஆயிரக்கணக்கான தெய்வீக வடிவம் கொண்ட பெண்கள் தோன்றினார்கள்.

ஸுகுமாராங்கராகாத்யாஃ ஸுகுமாரவராஙகநாஃ । ஸுகபோலாஃ ஸுசார்வ்யங்க்யஃ ஸுகேஶாந்தாஃ ஸுலோசநாஃ । காஶ்சித்ஸௌவர்ணபாத்ரீஶ்ச க்ரு'ஹீத்வா ஸம்ப்ரதஸ்திரே ।। ௧௧.

அவர்கள் எல்லாம் மிகவும் மென்மையான உடல், அழகான உறுப்புகள், இனிய கன்னங்கள், அழகான உருவம், நன்றாகச் சீரான முடி, அழகான கண்கள் கொண்டவர்கள்; சிலர் பொன்னால் ஆன பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு சென்றார்கள்.

ஏவம் யோஷித்கணாஸ்தத்ர நராஃ கர்மகராஸ்ததா । நிர்ஜக்முஸ்தஸ்ய ந்ரு'பதேஃ ஸர்வே ப்ரு'த்யா ந்ரு'பஸ்ய ஹ । கேவலம் போஜநம் பூர்வம் பரிதாநம் ச ஸர்வஶஃ ।। ௧௧.

அவ்வாறு பெண்கள் கூட்டமும், ஆண் வேலைக்காரர்களும், அரசரின் எல்லா சேவகர்களும் வெளியே சென்றார்கள்; அவர்கள் உணவு மற்றும் அணிவகைகள் மட்டும் எடுத்துச் சென்றார்கள்.

தாஃ ஸ்த்ரியஃ ஸர்வப்ரு'த்யாநாம் ராஜமார்கேண மஜ்ஜநம் । ததுஸ்தே ச நராஶ்வாநாம் ஹஸ்திநாம் ச த்வராந்விதாஃ ।। ௧௧.

அந்த பெண்கள், அரசின் எல்லா வேலைக்காரர்களுக்கும், அரச வீதியில், மனிதர்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியோருக்கும் விரைவாகக் குளியலளித்தார்கள்.