வராஹபுராணம்

ராஜாऽபி தஸ்தௌ தத்பக்த்யா ஸ்வஸஹாயைஃ ஸமந்விதஃ । அக்ஷௌஹிண்யோ பலஸ்யாஸ்ய பஞ்சமாத்ராஸ்ததா ஸ்திதாஃ । அயம் ச தாபஸஃ கிம் மே தாஸ்யதே போஜநம் த்விஹ ।। ௧௧.

அந்த மன்னனும் பக்தியுடன் தன் தோழர்களுடன் அங்கே நின்றான்; அப்போது அவனது ஐந்து படைபிரிவுகள் அங்கே இருந்தன. "இந்த தவசு எனக்கு இங்கு என்ன உணவு தருவான்?" என்று அவன் எண்ணினான்.

நிமந்த்ர்ய துர்ஜயம் விப்ரஸ்ததா கௌரமுகோ ந்ரு'பம் । சிந்தயாமாஸ கிம் சாஸ்ய மயா தேயம் து போஜநம் ।। ௧௧.

அப்போது கௌரமுக முனிவர் துர்ஜய மன்னனை அழைத்து, "இவனுக்கு என்ன உணவு தரலாம்?" என்று சிந்தித்தார்.

ஏவம் சிந்தயதஸ்தஸ்ய மஹர்ஷேர்பாவிதாத்மநஃ । ஸ்திதோ மநஸி தேவேஶோ ஹரிர்நாராயணஃ ப்ரபுஃ ।। ௧௧.

அந்த மகா முனிவர் மனதை ஒருமைப்படுத்தி இப்படிச் சிந்தித்தபோது, தேவர்களின் தலைவன் ஹரி நாராயணன் அவன் மனத்தில் தோன்றினார்.

ததஃ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய மநஸா தேவம் நாராயணம் ததா । தோஷயாமாஸ கங்காயாம் ப்ரவிஶ்ய முநிஸத்தமஃ ।। ௧௧.

அப்போது, நாராயணனை மனதில் நினைத்து, அந்த சிறந்த முனிவர் கங்கை நீரில் இறங்கி, அவரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றார்.

தரண்யுவாச । கதம் கௌரமுகோ விஷ்ணும் தோஷயாமாஸ பூதர । ஏதந்மே கௌதுகம் ஶ்ரோதும் ஸம்யகிச்சா ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௧.

பூமி கேட்டாள்: கௌரமுகன் விஷ்ணுவை எப்படித் திருப்திப்படுத்தினான், மலைவாசா? இதை முழுமையாகக் கேட்க எனக்கு ஆவல் மிக அதிகம்.

நமோऽஸ்து விஷ்ணவே நித்யம் நமஸ்தே பீதவாஸஸே । நமஸ்தே சாத்யரூபாய நமஸ்தே ஜலரூபிணே ।। ௧௧.

எப்போதும் விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்; மஞ்சள் உடை அணிந்தவரே, உமக்கு வணக்கம். ஆதியாய் தோன்றியவரே, உமக்கு வணக்கம். நீர் வடிவம் எடுத்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஸ்தே ஸர்வஸம்ஸ்தாய நமஸ்தே ஜலஶாயிநே । நமஸ்தே க்ஷிதிரூபாய நமஸ்தே தேஜஸாத்மநே ।। ௧௧.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; நீரில் துயிலும்வரே, உமக்கு வணக்கம். பூமி வடிவம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; தீயின் சுயமாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஸ்தே வாயுரூபாய நமஸ்தே வ்யோமரூபிணே । த்வம் தேவஃ ஸர்வபூதாநாம் ப்ரபுஸ்த்வமஸி ஹ்ரு'ச்சயஃ ।। ௧௧.

காற்று வடிவம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஆகாயம் போல இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம். எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே ஆண்டவன்; நீயே எல்லாருக்கும் தலைவன்; இதயத்தில் தோன்றும் ஆசையும் நீயே.

த்வமோங்காரோ வஷட்காரஃ ஸர்வத்ரைவ ச ஸம்ஸ்திதஃ । த்வமாதிஃ ஸர்வதேவாநாம் தவ சாதிர்ந வித்யதே ।। ௧௧.

ஓம் என்ற எழுத்தும், வஷட் என்ற சப்தமும் நீயே; எங்கும் நீயே நிறைந்திருக்கின்றாய். எல்லா தேவர்களுக்கும் நீயே ஆதியாக இருக்கின்றாய்; உனக்கு ஆரம்பம் என்றே இல்லை.

த்வம் பூஸ்த்வம் ச புவோ தேவ த்வம் ஜநஸ்த்வம் மஹஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । த்வம் தபஸ்த்வம் ச ஸத்யம் ச த்வயி தேவ சராசரம் ।। ௧௧.

நீயே பூ, நீயே புவ, நீயே ஜன, நீயே மக என்று அறியப்படுகிறாய். நீயே தவம், நீயே சத்தியம்; உன்னில் தான் எல்லா நிலைமைகளும், உயிரும் அசைவும் இருக்கின்றன.

த்வத்தோ பூதமிதம் விஶ்வம் த்வதுத்பூதா ரு'காதயஃ । த்வத்தஃ ஶாஸ்த்ராணி ஜாதாநி த்வத்தோ யஜ்ஞாஃ ப்ரதிஷ்டிதாஃ ।। ௧௧.

உன்னிடமிருந்து இந்த உலகம் தோன்றியது; உன்னிலிருந்து ரிக் முதலான வேதங்கள் பிறந்தன. உன்னிலிருந்து சாஸ்திரங்கள் உருவானது; உன்னிடமிருந்து யாகங்கள் நிலைபெற்றன.

த்வத்தோ வ்ரு'க்ஷா வீருதஶ்ச த்வத்தஃ ஸர்வா வநௌஷதீஃ । பஶவஃ பக்ஷிணஃ ஸர்பாஸ்த்வத்த ஏவ ஜநார்தந ।। ௧௧.

உன்னால் மரங்களும் செடிகளும் தோன்றின; உன்னாலே எல்லா காட்டு மூலிகைகளும் உருவானது. மாடுகள், பறவைகள், பாம்புகள்—all உன்னிடமிருந்தே தோன்றின, ஜனார்த்தனா.

மமாபி தேவதேவேஶ ராஜா துர்ஜயஸம்ஜ்ஞிதஃ । ஆகதோऽப்யாகதஸ்தஸ்ய ஆதித்யம் கர்த்துமுத்ஸஹே ।। ௧௧.

தேவதேவனே, எனக்கும் ஒரு ராஜா, துர்ஜயன் என்ற பெயர் கொண்டவன், விருந்தாளியாக வந்திருக்கிறான். அவனுக்கு நான் உகந்த விருந்தை அளிக்க விரும்புகிறேன்.

தஸ்ய மே நிர்தநஸ்யாத்ய தேவதேவ ஜகத்பதே । பக்திநம்ரஸ்ய தேவேஶ குருஷ்வாந்நாத்யஸம்சயம் ।। ௧௧.

இன்று, தேவதேவனே, உலகத்தின் ஆண்டவரே, நான் ஏழை, பக்தியால் வணங்குகிறேன். எனக்கு உணவு சேர்க்கையை அருளும், தேவதேவனே.

யம் யம் ஸ்ப்ரு'ஶாமி ஹஸ்தேந யம் யம் பஶ்யாமி சக்ஷுஷா । வ்ரு'க்ஷம் வா த்ரு'ணகந்தம் வா தத்ததந்நம் சதுர்விதம் ।। ௧௧.

நான் என் கையால் எதைத் தொடுகிறேனோ, என் கண்களால் எதைப் பார்க்கிறேனோ, அது மரமாக இருந்தாலும், புல் அல்லது மூலமாக இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் நான்கு வகை உணவாக மாறட்டும்.

ததா த்வந்யதமம் வாऽபி யத் த்யாதம் மநஸா மயா । தத் ஸர்வம் ஸித்த்யதாம் மஹ்யம் நமஸ்தே பரமேஶ்வர ।। ௧௧.

அதேபோல், என் மனதில் நான் நினைக்கும் மற்ற எதுவும் எனக்கு முழுமையாக நிறைவேறட்டும். உமக்கு வணக்கம், பரம ஈசனே.

இதி ஸ்துத்யா து தேவேஶஸ்துதோஷ ஜகதாம் பதிஃ । முநேஸ்தஸ்ய ஸ்வகம் ரூபம் தர்ஶயாமாஸ கேஶவஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு புகழப்பட்டபோது, தேவர்களின் தலைவன், உலகத்தின் ஆண்டவன் திருப்தியடைந்தான்; கேசவன் அந்த முனிவருக்குத் தன் சொந்த வடிவத்தை காட்டினான்.

உவாச ஸுப்ரஸந்நாத்மா ப்ரூஹி விப்ர வரம் பரம் । ஏவம் ஶ்ருத்வாऽக்ஷிணீ யாவதுந்மீலயதி வை முநிஃ ।। ௧௧.

மிகுந்த அருளுடன், 'முனிவரே, உனக்கு விருப்பமான வரத்தை கேள்' என்று சொன்னான். இதைக் கேட்டு, அந்த முனிவர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்.

ததா ஶங்ககதாபாணிஃ பீதவாஸா ஜநார்தநஃ । கருடஸ்தோऽபி தேஜஸ்வீ த்வாதஶாதித்யஸப்ரபஃ ।। ௧௧.

அப்போது சங்கும் கடாயும் பிடித்தவன், மஞ்சள் உடை அணிந்த ஜனார்த்தனன், கருடனின் மீது அமர்ந்தவன், பன்னிரண்டு சூரியனின் ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்.

திவி ஸூர்யஸஹஸ்த்ரஸ்ய பவேத்யுகபதுத்திதா । யதி பாஃ ஸத்ரு'ஶீ ஸா ஸ்யாத்பாஸஸ்தஸ்ய மஹாத்மநஃ ।। ௧௧.

வானில் ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒரே நேரத்தில் உதித்தால் ஏற்படும் ஒளி போன்றதே, அந்த மகானின் பிரகாசம்.

தத்ரைகஸ்தம் ஜகத் க்ரு'த்ஸ்நம் ப்ரவிபக்தமநேகதா । ததர்ஶ ஸ முநிர்தேவி விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ।। ௧௧.

அங்கே, அந்த முனிவர், ஒரே இடத்தில், பல வகையாகப் பிரிந்துள்ள முழு உலகத்தையும் பார்த்தார்; ஆச்சரியத்தில் விழிகள் பெரிதாகின.

ஜகாம ஶிரஸா தேவம் க்ரு'தாஞ்ஜலிரதாப்ரவீத் । யதி மே வரதோ தேவோ பூயாத் பக்தஸ்ய கேஶவ ।। ௧௧.

அவன் தலையை வணங்கி, கையைக் கூப்பி, 'கேசவா, நீ எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், அது உன் பக்தனுக்காக இருக்கட்டும்' என்று சொன்னான்.

இதாநீமேஷ ந்ரு'பதிர்யதா ஸபலவாஹநஃ । மமாஶ்ரமே க்ரு'தாஹாரஃ ஶ்வஃ ப்ரயாதா ஸ்வகம் க்ரு'ஹம் ।। ௧௧.

இப்போது, இந்த ராஜா தன் படை மற்றும் வாகனங்களுடன் என் ஆசிரமத்தில் உணவு உண்டு, நாளை தனது வீட்டிற்கு திரும்பட்டும்.

இத்யுக்தஸ்தஸ்ய தேவேஶோ வரதஃ ஸம்பபூவ ஹ । சித்தஸித்திம் ததௌ தஸ்மை மணிம் ச ஸுமஹாப்ரபம் ।। ௧௧.

அப்படி அந்த தேவதேவன் கேட்டபடி, வரங்களை வழங்கும் ஒருவனாக ஆனான்; அவனுக்கு மனதை வெல்லும் சக்தியும், மிகுந்த ஒளி உடைய மணியும் அளித்தான்.

தம் தத்த்வாऽந்தர்ததே தேவஃ ஸ ச கௌரமுகோ முநிஃ । ஜகாம சாஶ்ரமம் புண்யம் நாநா ரு'ஷிநிஷேவிதம் ।। ௧௧.

அந்த மணியை கொடுத்து, அந்த தேவன் மறைந்தான்; கௌரமுகன் என்ற முனிவர் புனிதமான, பல முனிவர்கள் வாழும் தன் ஆசிரமத்துக்கு சென்றார்.

தத்ர கத்வா ஸ விப்ரேந்த்ரஶ்சிந்தயமாஸ வை முநிஃ । ஹிமவச்சிகராகாரம் மஹாப்ரமிவ சோந்நதம் । ஶஶாங்கரஶ்மிஸங்காஶம் க்ரு'ஹம் வை ஶதபூமிகம் ।। ௧௧.

அங்கு சென்ற அந்த சிறந்த பிராமண முனிவர், இமயமலையின் சிகரத்தைப் போல உயர்ந்த, பெரிய மேகத்தைப் போல் எழுந்து, சந்திரனின் கதிர்களைப் போல் பிரகாசமாக, நூறு மாடிகள் கொண்ட ஒரு மாளிகையை எண்ணினார்.

தாத்ரு'ஶாநாம் ஸஹஸ்த்ராணி லக்ஷகோட்யஶ்ச ஸர்வஶஃ । க்ரு'ஹாணி நிர்மமே விப்ரோ விஷ்ணோர்லப்தவரஸ்ததா ।। ௧௧.

விஷ்ணுவிடம் இருந்து வரம் பெற்ற அந்த பிராமணன், அத்தகைய மாளிகைகளை ஆயிரக்கணக்கிலும், கோடிக்கணக்கிலும் எல்லா வகையிலும் உருவாக்கினார்.

ப்ராகாராணி ததோபாந்தே தல்லக்நோத்யாநகாநி ச । கோகிலாகுலகுஷ்டாநி நாநாத்விஜவராணி ச । சம்பகாஶோகபுந்நாகநாககேஶரவந்தி ச ।। ௧௧.

அவற்றைச் சுற்றி மதில்களும், அதனுடன் இணைந்த தோட்டங்களும் அமைத்தார்; அங்கு குயில்கள் கூவும் ஒலியும், பலவகை சிறந்த பறவைகளும் இருந்தன; சம்பங்கி, அசோகம், புன்னை, நாகம், கேசரம் போன்ற மரங்களும் நட்டிருந்தார்.

நாநாஜாத்யஸ்ததா வ்ரு'க்ஷா க்ரு'ஹோத்யாநேஷு ஸர்வஶஃ । ஹஸ்திநாம் ஹஸ்திஶாலாஶ்ச துரகாணாம் ச மந்துராஃ ।। ௧௧.

அந்த எல்லா வீடுகளின் தோட்டங்களில் பலவகை மரங்களும் இருந்தன; யானைகளுக்காக யானைமடங்கள், குதிரைகளுக்காக குதிரைமடங்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.