வராஹபுராணம்

ஸ ராஜா துர்ஜயஃ ஶ்ரீமாँல்லப்த்வா புத்ரத்வயம் ஶுபம் । ஸ்வயம் காலாந்தரே ஶ்ரீமாஞ்ஜகாமாரண்யமந்திகே ।। ௧௦.

அந்த புகழ் பெற்ற துர்ஜயன், இந்த இரு நல்ல மகன்களைப் பெற்றபின், காலம் கடந்தபோது தனக்காகக் காட்டுக்கரையிலே சென்றான்.

தத்ரஸ்தோ வநஜாதீர்ஹி பதயந் வை பயம்கராஃ । ததர்ஶாரண்யமாஶ்ரித்ய முநிம் ஸ்திதமகல்மஷம் ।। ௧௦.

அங்கே காட்டில் பயங்கரமான விலங்குகளை வேட்டையாடி, பாவமில்லாத ஒரு முனிவர் காட்டில் தங்கி இருப்பதை அவன் கண்டான்.

தபஸ்யந்தம் மஹாபாகம் நாம்நா கௌரமுகம் ஶுபம் । ரு'ஷிவ்ரு'ந்தஸ்ய கோப்தாரம் த்ராதாரம் பாபிநஃ ஸ்வயம் ।। ௧௦.

அவன், கௌரமுகன் என்று பெயர் கொண்ட, முனிவர்களை பாதுகாக்கும், பாவிகளைத் தானே காப்பாற்றும் அந்த மகா தவசியைப் பார்த்தான்.

தஸ்யாஶ்ரமே விமலஜலாவிலேமரு- த்ஸுகந்திவ்ரு'க்ஷப்ரவரே த்விஜந்மநஃ । ரராஜ ஜீமூத இவாம்பராந்மஹீ- முபாகதஃ ப்ரவரவிமாநவத் க்ரு'ஹஃ ।। ௧௦.

அந்த ஆசிரமத்தில் தூய நீர், மென்மையான காற்று, மணமுள்ள சிறந்த மரங்கள் இருந்தன; அந்த இருமுறை பிறந்தவர்களின் இல்லம், வானிலிருந்து இறங்கிய மேகத்தைப் போல, பூமியில் வானமாளிகையைப் போல் பிரகாசித்தது.

ஜ்வலநமகாக்நிப்ரதிபாஷிதாம்பரஃ ஸுஶுத்தஸம்வாஸிதவேஶகுட்டகஃ । ஶிஷ்யைஃ ஸமுச்சாரிதஸாமநாதகஃ ஸுரூபயோஷித்ரு'ஷிகந்யகாகுலஃ । இதீத்ரு'ஶோऽஸ்யாவஸாதோ வராஶ்ரமே ஸுபுஷ்பிதாஶேஷதருப்ரஸூநஃ ।। ௧௦.

அந்த ஆசிரமம் யாகநெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தது; வீடுகள் எல்லாம் சுத்தமாக இருந்தன; சீடர்கள் சாமவேதம் பாடிய ஒலி முழங்கியது; அழகான பெண்கள், முனிவர்களின் மகள்கள் நிறைந்திருந்தனர்; எல்லா மரங்களும் மலர்ந்து குலுங்கின; இப்படிப்பட்ட சிறந்த ஆசிரமம் அங்கு இருந்தது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ததஸ்தமீத்ரு'ஶம் த்ரு'ஷ்ட்வா ததா கௌரமுகாஶ்ரமம் । துர்ஜ்ஜயஶ்சிந்தயாமாஸ ரம்யமாஶ்ரமமண்டலம் ।। ௧௧.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: அப்போது, கௌரமுக முனிவரின் அந்த அழகான ஆசிரமத்தைப் பார்த்த துர்ஜயன், அதன் சுகமான சூழலை எண்ணினான்.

ப்ரவிஶாம்யத்ர பஶ்யாமி ரு'ஷீந் பரமதார்மிகாந் । சிந்தயித்வா ததா ராஜா ப்ரவிவேஶ தமாஶ்ரமம் ।। ௧௧.

"நான் இங்கு சென்று, மிக உயர்ந்த தர்மத்தில் நிலை கொண்ட முனிவர்களை பார்ப்பேன்" என்று எண்ணி, அந்த மன்னன் அந்த ஆசிரமத்துக்குள் சென்றான்.

தஸ்ய ப்ரவிஷ்டஸ்ய ததோ ராஜ்ஞஃ பரமஹர்ஷிதஃ । சகார பூஜாம் தர்மாத்மா ததா கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அந்த மன்னன் உள்ளே வந்ததும், கௌரமுக முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவனை வரவேற்று, மரியாதை செய்தார்.

ஸ்வாகதாதிக்ரியாஃ க்ரு'த்வா கதாந்தே தம் மஹாமுநிஃ । ஸ்வஶக்த்யாऽஹம் ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ஸாநுகஸ்ய ச போஜநம் ।। ௧௧.

வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளை முடித்தபின், அந்த மகா முனிவர், உரையாடல் முடிவில், "மன்னர்களில் சிறந்தவரே, எனது சக்திக்கு ஏற்ப உங்களுக்கும் உங்கள் உடன்பிறப்புகளுக்கும் உணவு வழங்குவேன்" என்றார்.

கரிஷ்யாமி ப்ரமுச்யந்தாம் ஸாது வாஹா இதி த்விஜஃ । ஏவமுக்த்வா ஸ்திதஸ்தூஷ்ணீம் ஸ முநிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ ।। ௧௧.

"நான் செய்வேன்; உங்கள் குதிரைகளை இறக்க விடுங்கள், நல்லவரே" என்று அந்த முனிவர் கூறி, தன் விரதத்தை நினைத்து அமைதியாக நின்றார்.

ராஜாऽபி தஸ்தௌ தத்பக்த்யா ஸ்வஸஹாயைஃ ஸமந்விதஃ । அக்ஷௌஹிண்யோ பலஸ்யாஸ்ய பஞ்சமாத்ராஸ்ததா ஸ்திதாஃ । அயம் ச தாபஸஃ கிம் மே தாஸ்யதே போஜநம் த்விஹ ।। ௧௧.

அந்த மன்னனும் பக்தியுடன் தன் தோழர்களுடன் அங்கே நின்றான்; அப்போது அவனது ஐந்து படைபிரிவுகள் அங்கே இருந்தன. "இந்த தவசு எனக்கு இங்கு என்ன உணவு தருவான்?" என்று அவன் எண்ணினான்.

நிமந்த்ர்ய துர்ஜயம் விப்ரஸ்ததா கௌரமுகோ ந்ரு'பம் । சிந்தயாமாஸ கிம் சாஸ்ய மயா தேயம் து போஜநம் ।। ௧௧.

அப்போது கௌரமுக முனிவர் துர்ஜய மன்னனை அழைத்து, "இவனுக்கு என்ன உணவு தரலாம்?" என்று சிந்தித்தார்.

ஏவம் சிந்தயதஸ்தஸ்ய மஹர்ஷேர்பாவிதாத்மநஃ । ஸ்திதோ மநஸி தேவேஶோ ஹரிர்நாராயணஃ ப்ரபுஃ ।। ௧௧.

அந்த மகா முனிவர் மனதை ஒருமைப்படுத்தி இப்படிச் சிந்தித்தபோது, தேவர்களின் தலைவன் ஹரி நாராயணன் அவன் மனத்தில் தோன்றினார்.

ததஃ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய மநஸா தேவம் நாராயணம் ததா । தோஷயாமாஸ கங்காயாம் ப்ரவிஶ்ய முநிஸத்தமஃ ।। ௧௧.

அப்போது, நாராயணனை மனதில் நினைத்து, அந்த சிறந்த முனிவர் கங்கை நீரில் இறங்கி, அவரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றார்.

தரண்யுவாச । கதம் கௌரமுகோ விஷ்ணும் தோஷயாமாஸ பூதர । ஏதந்மே கௌதுகம் ஶ்ரோதும் ஸம்யகிச்சா ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௧.

பூமி கேட்டாள்: கௌரமுகன் விஷ்ணுவை எப்படித் திருப்திப்படுத்தினான், மலைவாசா? இதை முழுமையாகக் கேட்க எனக்கு ஆவல் மிக அதிகம்.

நமோऽஸ்து விஷ்ணவே நித்யம் நமஸ்தே பீதவாஸஸே । நமஸ்தே சாத்யரூபாய நமஸ்தே ஜலரூபிணே ।। ௧௧.

எப்போதும் விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்; மஞ்சள் உடை அணிந்தவரே, உமக்கு வணக்கம். ஆதியாய் தோன்றியவரே, உமக்கு வணக்கம். நீர் வடிவம் எடுத்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஸ்தே ஸர்வஸம்ஸ்தாய நமஸ்தே ஜலஶாயிநே । நமஸ்தே க்ஷிதிரூபாய நமஸ்தே தேஜஸாத்மநே ।। ௧௧.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; நீரில் துயிலும்வரே, உமக்கு வணக்கம். பூமி வடிவம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; தீயின் சுயமாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஸ்தே வாயுரூபாய நமஸ்தே வ்யோமரூபிணே । த்வம் தேவஃ ஸர்வபூதாநாம் ப்ரபுஸ்த்வமஸி ஹ்ரு'ச்சயஃ ।। ௧௧.

காற்று வடிவம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஆகாயம் போல இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம். எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே ஆண்டவன்; நீயே எல்லாருக்கும் தலைவன்; இதயத்தில் தோன்றும் ஆசையும் நீயே.

த்வமோங்காரோ வஷட்காரஃ ஸர்வத்ரைவ ச ஸம்ஸ்திதஃ । த்வமாதிஃ ஸர்வதேவாநாம் தவ சாதிர்ந வித்யதே ।। ௧௧.

ஓம் என்ற எழுத்தும், வஷட் என்ற சப்தமும் நீயே; எங்கும் நீயே நிறைந்திருக்கின்றாய். எல்லா தேவர்களுக்கும் நீயே ஆதியாக இருக்கின்றாய்; உனக்கு ஆரம்பம் என்றே இல்லை.

த்வம் பூஸ்த்வம் ச புவோ தேவ த்வம் ஜநஸ்த்வம் மஹஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । த்வம் தபஸ்த்வம் ச ஸத்யம் ச த்வயி தேவ சராசரம் ।। ௧௧.

நீயே பூ, நீயே புவ, நீயே ஜன, நீயே மக என்று அறியப்படுகிறாய். நீயே தவம், நீயே சத்தியம்; உன்னில் தான் எல்லா நிலைமைகளும், உயிரும் அசைவும் இருக்கின்றன.

த்வத்தோ பூதமிதம் விஶ்வம் த்வதுத்பூதா ரு'காதயஃ । த்வத்தஃ ஶாஸ்த்ராணி ஜாதாநி த்வத்தோ யஜ்ஞாஃ ப்ரதிஷ்டிதாஃ ।। ௧௧.

உன்னிடமிருந்து இந்த உலகம் தோன்றியது; உன்னிலிருந்து ரிக் முதலான வேதங்கள் பிறந்தன. உன்னிலிருந்து சாஸ்திரங்கள் உருவானது; உன்னிடமிருந்து யாகங்கள் நிலைபெற்றன.

த்வத்தோ வ்ரு'க்ஷா வீருதஶ்ச த்வத்தஃ ஸர்வா வநௌஷதீஃ । பஶவஃ பக்ஷிணஃ ஸர்பாஸ்த்வத்த ஏவ ஜநார்தந ।। ௧௧.

உன்னால் மரங்களும் செடிகளும் தோன்றின; உன்னாலே எல்லா காட்டு மூலிகைகளும் உருவானது. மாடுகள், பறவைகள், பாம்புகள்—all உன்னிடமிருந்தே தோன்றின, ஜனார்த்தனா.

மமாபி தேவதேவேஶ ராஜா துர்ஜயஸம்ஜ்ஞிதஃ । ஆகதோऽப்யாகதஸ்தஸ்ய ஆதித்யம் கர்த்துமுத்ஸஹே ।। ௧௧.

தேவதேவனே, எனக்கும் ஒரு ராஜா, துர்ஜயன் என்ற பெயர் கொண்டவன், விருந்தாளியாக வந்திருக்கிறான். அவனுக்கு நான் உகந்த விருந்தை அளிக்க விரும்புகிறேன்.

தஸ்ய மே நிர்தநஸ்யாத்ய தேவதேவ ஜகத்பதே । பக்திநம்ரஸ்ய தேவேஶ குருஷ்வாந்நாத்யஸம்சயம் ।। ௧௧.

இன்று, தேவதேவனே, உலகத்தின் ஆண்டவரே, நான் ஏழை, பக்தியால் வணங்குகிறேன். எனக்கு உணவு சேர்க்கையை அருளும், தேவதேவனே.

யம் யம் ஸ்ப்ரு'ஶாமி ஹஸ்தேந யம் யம் பஶ்யாமி சக்ஷுஷா । வ்ரு'க்ஷம் வா த்ரு'ணகந்தம் வா தத்ததந்நம் சதுர்விதம் ।। ௧௧.

நான் என் கையால் எதைத் தொடுகிறேனோ, என் கண்களால் எதைப் பார்க்கிறேனோ, அது மரமாக இருந்தாலும், புல் அல்லது மூலமாக இருந்தாலும், அவை அனைத்தும் நான்கு வகை உணவாக மாறட்டும்.

ததா த்வந்யதமம் வாऽபி யத் த்யாதம் மநஸா மயா । தத் ஸர்வம் ஸித்த்யதாம் மஹ்யம் நமஸ்தே பரமேஶ்வர ।। ௧௧.

அதேபோல், என் மனதில் நான் நினைக்கும் மற்ற எதுவும் எனக்கு முழுமையாக நிறைவேறட்டும். உமக்கு வணக்கம், பரம ஈசனே.

இதி ஸ்துத்யா து தேவேஶஸ்துதோஷ ஜகதாம் பதிஃ । முநேஸ்தஸ்ய ஸ்வகம் ரூபம் தர்ஶயாமாஸ கேஶவஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு புகழப்பட்டபோது, தேவர்களின் தலைவன், உலகத்தின் ஆண்டவன் திருப்தியடைந்தான்; கேசவன் அந்த முனிவருக்குத் தன் சொந்த வடிவத்தை காட்டினான்.

உவாச ஸுப்ரஸந்நாத்மா ப்ரூஹி விப்ர வரம் பரம் । ஏவம் ஶ்ருத்வாऽக்ஷிணீ யாவதுந்மீலயதி வை முநிஃ ।। ௧௧.

மிகுந்த அருளுடன், 'முனிவரே, உனக்கு விருப்பமான வரத்தை கேள்' என்று சொன்னான். இதைக் கேட்டு, அந்த முனிவர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்.

ததா ஶங்ககதாபாணிஃ பீதவாஸா ஜநார்தநஃ । கருடஸ்தோऽபி தேஜஸ்வீ த்வாதஶாதித்யஸப்ரபஃ ।। ௧௧.

அப்போது சங்கும் கடாயும் பிடித்தவன், மஞ்சள் உடை அணிந்த ஜனார்த்தனன், கருடனின் மீது அமர்ந்தவன், பன்னிரண்டு சூரியனின் ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்.