வராஹபுராணம்

தைஃ ஸம்சிந்திதமாத்ரஸ்து தேவஶ்சக்ரகதாதரஃ । ஆவயோஃ ஸைந்யமாவிஶ்ய ஏக ஏவ மஹாபலஃ ।। ௧௦.

அவர்கள் அவரை நினைத்தவுடன், சக்கரம் மற்றும் கேடயம் ஏந்திய தேவன், ஒருவனாக இருந்தும் பெரிய வலிமையுடன் எங்கள் படையில் நுழைந்தார்.

ஏகதா தஶதாத்மாநம் ஶததா ச ஸஹஸ்த்ரதா । லக்ஷதா கோடிதா க்ரு'த்வா ஸ்வபூத்யா ச ஜகத்பதிஃ ।। ௧௦.

உலகநாதன் தன் சக்தியால் தன்னை ஒருவனாகவும், பத்தாகவும், நூறாகவும், ஆயிரமாகவும், இலட்சமாகவும், கோடியாகவும் உருவெடுத்தார்.

ஏவம் ஸ்திதே தேவவரே அஸ்மத்ஸைந்யே மஹாபலஃ । யஃ கஶ்சிதஸுரோ ராஜந்நாவயோர்பலமாஶ்ரிதஃ । ஸ ஹதஃ பதிதோ பூமௌ த்ரு'ஶ்யதே கதசேதநஃ ।। ௧௦.

மன்னா, அந்த வலிமைமிக்க தேவன் எங்கள் படையில் நிற்கும் போது, எங்கள் வலிமையை நம்பிய எந்த அசுரனும் உயிரிழந்து, நிலத்தில் விழுந்து, உயிரற்றவனாக காணப்பட்டான்.

ஏவம் தத் ஸஹஸா ஸைந்யம் மாயயா விஶ்வமூர்திநா । நிஹதம் ஸாஶ்வகலிலம் பத்தித்விபஸமாகுலம் ।। ௧௦.

அவ்வாறு, ஒரு கணத்தில், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படையால் நிரம்பிய அந்த படை முழுவதும், உலகமெங்கும் பரந்த உருவம் கொண்ட தேவனின் மாயையால் அழிக்கப்பட்டது.

சதுரங்கம் பலம் ஸர்வம் ஹத்வா தேவோ ரதாங்கத்ரு'க் । ஆவாம் ஶோஷாவதோ த்ரு'ஷ்ட்வா கதோऽந்தர்த்தாநமீஶ்வரஃ ।। ௧௦.

அந்த சக்கரத்தை ஏந்திய தேவன் நான்கு வகை படையையும் அழித்தபின், நாங்கள் எங்கள் படை அழிந்ததை பார்த்ததும், அவர் எங்கள் பார்வையில் இருந்து மறைந்துவிட்டார், மன்னா.

ஆவயோரீத்ரு'ஶம் கர்ம த்ரு'ஷ்டம் தேவஸ்ய ஶார்ங்கிணஃ । ததஸ்தமேவ ஶரணம் கதாவாராதநாய வை ।। ௧௦.

அந்த வில்லையுடன் கூடிய தேவனுடைய இந்தச் செயலை நாங்கள் பார்த்தோம்; அதனால், நாங்கள் அவரையே அடைக்கலமாக ஏற்று, அவரை வழிபடத் தொடங்கினோம்.

த்வம் சாஸ்மந்மித்ரதநயஃ ஸுப்ரதீகாத்மஜோ ந்ரு'ப । இமே ச ஆவயோஃ கந்யே க்ரு'ஹாண மநுஜேஶ்வர । ஹேத்ரு'கந்யா ஸுகேஶீ து மிஶ்ரகேஶீ ப்ரஹேத்ரு'ணஃ ।। ௧௦.

நீயும் எங்கள் நண்பன் சூப்பிரதீகனின் மகனாக இருக்கிறாய், மன்னா; இவர்கள் எங்கள் மகள்கள் — மனிதர்களுக்குத் தலைவனே, இவர்களை ஏற்று மகளாகக் கொள். ஹேத்ருவின் மகள் சுகேஷி, ப்ரஹேத்ருவின் மகள் மிஷ்ரகேஷி.

துர்ஜயஸ்த்வேவமுக்தஸ்து ஹேத்ரு'ணா தே உபே ஶுபே । கந்யே ஜக்ராஹ தர்மேண பார்யார்தம் மநுஜேஶ்வரஃ ।। ௧௦.

மணமக்கள் சொன்னபடி, துர்ஜயன் என்ற மன்னன் இரு நல்ல பெண்களையும் சட்டப்படி மணமகளாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

தே லப்த்வா ஸஹஸா ராஜா முதா பரமயா யுதஃ । ஆஜகாம ஸ்வகம் ராஷ்ட்ரம் நிஜஸைந்யஸமாவ்ரு'தஃ ।। ௧௦.

அவர்களை பெற்ற மகிழ்ச்சியில் துளும்பி, துர்ஜயன் தனது படையுடன் விரைவாகத் தன் நாட்டுக்கு திரும்பினான்.

ததஃ காலேந மஹதா தஸ்ய புத்ரத்வயம் பபௌ । ஸுகேஶ்யாஃ ஸுப்ரபஃ புத்ரோ மிஶ்ரகேஶ்யாஃ ஸுதர்ஶநஃ ।। ௧௦.

அதற்குப் பிறகு நீண்ட நாட்கள் கடந்தபின், அவனுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தார்கள்; சுகேஷியிலிருந்து சுப்ரபன் என்ற மகன், மிஷ்ரகேஷியிலிருந்து சுதர்சனன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

ஸ ராஜா துர்ஜயஃ ஶ்ரீமாँல்லப்த்வா புத்ரத்வயம் ஶுபம் । ஸ்வயம் காலாந்தரே ஶ்ரீமாஞ்ஜகாமாரண்யமந்திகே ।। ௧௦.

அந்த புகழ் பெற்ற துர்ஜயன், இந்த இரு நல்ல மகன்களைப் பெற்றபின், காலம் கடந்தபோது தனக்காகக் காட்டுக்கரையிலே சென்றான்.

தத்ரஸ்தோ வநஜாதீர்ஹி பதயந் வை பயம்கராஃ । ததர்ஶாரண்யமாஶ்ரித்ய முநிம் ஸ்திதமகல்மஷம் ।। ௧௦.

அங்கே காட்டில் பயங்கரமான விலங்குகளை வேட்டையாடி, பாவமில்லாத ஒரு முனிவர் காட்டில் தங்கி இருப்பதை அவன் கண்டான்.

தபஸ்யந்தம் மஹாபாகம் நாம்நா கௌரமுகம் ஶுபம் । ரு'ஷிவ்ரு'ந்தஸ்ய கோப்தாரம் த்ராதாரம் பாபிநஃ ஸ்வயம் ।। ௧௦.

அவன், கௌரமுகன் என்று பெயர் கொண்ட, முனிவர்களை பாதுகாக்கும், பாவிகளைத் தானே காப்பாற்றும் அந்த மகா தவசியைப் பார்த்தான்.

தஸ்யாஶ்ரமே விமலஜலாவிலேமரு- த்ஸுகந்திவ்ரு'க்ஷப்ரவரே த்விஜந்மநஃ । ரராஜ ஜீமூத இவாம்பராந்மஹீ- முபாகதஃ ப்ரவரவிமாநவத் க்ரு'ஹஃ ।। ௧௦.

அந்த ஆசிரமத்தில் தூய நீர், மென்மையான காற்று, மணமுள்ள சிறந்த மரங்கள் இருந்தன; அந்த இருமுறை பிறந்தவர்களின் இல்லம், வானிலிருந்து இறங்கிய மேகத்தைப் போல, பூமியில் வானமாளிகையைப் போல் பிரகாசித்தது.

ஜ்வலநமகாக்நிப்ரதிபாஷிதாம்பரஃ ஸுஶுத்தஸம்வாஸிதவேஶகுட்டகஃ । ஶிஷ்யைஃ ஸமுச்சாரிதஸாமநாதகஃ ஸுரூபயோஷித்ரு'ஷிகந்யகாகுலஃ । இதீத்ரு'ஶோऽஸ்யாவஸாதோ வராஶ்ரமே ஸுபுஷ்பிதாஶேஷதருப்ரஸூநஃ ।। ௧௦.

அந்த ஆசிரமம் யாகநெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தது; வீடுகள் எல்லாம் சுத்தமாக இருந்தன; சீடர்கள் சாமவேதம் பாடிய ஒலி முழங்கியது; அழகான பெண்கள், முனிவர்களின் மகள்கள் நிறைந்திருந்தனர்; எல்லா மரங்களும் மலர்ந்து குலுங்கின; இப்படிப்பட்ட சிறந்த ஆசிரமம் அங்கு இருந்தது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ததஸ்தமீத்ரு'ஶம் த்ரு'ஷ்ட்வா ததா கௌரமுகாஶ்ரமம் । துர்ஜ்ஜயஶ்சிந்தயாமாஸ ரம்யமாஶ்ரமமண்டலம் ।। ௧௧.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: அப்போது, கௌரமுக முனிவரின் அந்த அழகான ஆசிரமத்தைப் பார்த்த துர்ஜயன், அதன் சுகமான சூழலை எண்ணினான்.

ப்ரவிஶாம்யத்ர பஶ்யாமி ரு'ஷீந் பரமதார்மிகாந் । சிந்தயித்வா ததா ராஜா ப்ரவிவேஶ தமாஶ்ரமம் ।। ௧௧.

"நான் இங்கு சென்று, மிக உயர்ந்த தர்மத்தில் நிலை கொண்ட முனிவர்களை பார்ப்பேன்" என்று எண்ணி, அந்த மன்னன் அந்த ஆசிரமத்துக்குள் சென்றான்.

தஸ்ய ப்ரவிஷ்டஸ்ய ததோ ராஜ்ஞஃ பரமஹர்ஷிதஃ । சகார பூஜாம் தர்மாத்மா ததா கௌரமுகோ முநிஃ ।। ௧௧.

அந்த மன்னன் உள்ளே வந்ததும், கௌரமுக முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவனை வரவேற்று, மரியாதை செய்தார்.

ஸ்வாகதாதிக்ரியாஃ க்ரு'த்வா கதாந்தே தம் மஹாமுநிஃ । ஸ்வஶக்த்யாऽஹம் ந்ரு'பஶ்ரேஷ்ட ஸாநுகஸ்ய ச போஜநம் ।। ௧௧.

வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகளை முடித்தபின், அந்த மகா முனிவர், உரையாடல் முடிவில், "மன்னர்களில் சிறந்தவரே, எனது சக்திக்கு ஏற்ப உங்களுக்கும் உங்கள் உடன்பிறப்புகளுக்கும் உணவு வழங்குவேன்" என்றார்.

கரிஷ்யாமி ப்ரமுச்யந்தாம் ஸாது வாஹா இதி த்விஜஃ । ஏவமுக்த்வா ஸ்திதஸ்தூஷ்ணீம் ஸ முநிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ ।। ௧௧.

"நான் செய்வேன்; உங்கள் குதிரைகளை இறக்க விடுங்கள், நல்லவரே" என்று அந்த முனிவர் கூறி, தன் விரதத்தை நினைத்து அமைதியாக நின்றார்.

ராஜாऽபி தஸ்தௌ தத்பக்த்யா ஸ்வஸஹாயைஃ ஸமந்விதஃ । அக்ஷௌஹிண்யோ பலஸ்யாஸ்ய பஞ்சமாத்ராஸ்ததா ஸ்திதாஃ । அயம் ச தாபஸஃ கிம் மே தாஸ்யதே போஜநம் த்விஹ ।। ௧௧.

அந்த மன்னனும் பக்தியுடன் தன் தோழர்களுடன் அங்கே நின்றான்; அப்போது அவனது ஐந்து படைபிரிவுகள் அங்கே இருந்தன. "இந்த தவசு எனக்கு இங்கு என்ன உணவு தருவான்?" என்று அவன் எண்ணினான்.

நிமந்த்ர்ய துர்ஜயம் விப்ரஸ்ததா கௌரமுகோ ந்ரு'பம் । சிந்தயாமாஸ கிம் சாஸ்ய மயா தேயம் து போஜநம் ।। ௧௧.

அப்போது கௌரமுக முனிவர் துர்ஜய மன்னனை அழைத்து, "இவனுக்கு என்ன உணவு தரலாம்?" என்று சிந்தித்தார்.

ஏவம் சிந்தயதஸ்தஸ்ய மஹர்ஷேர்பாவிதாத்மநஃ । ஸ்திதோ மநஸி தேவேஶோ ஹரிர்நாராயணஃ ப்ரபுஃ ।। ௧௧.

அந்த மகா முனிவர் மனதை ஒருமைப்படுத்தி இப்படிச் சிந்தித்தபோது, தேவர்களின் தலைவன் ஹரி நாராயணன் அவன் மனத்தில் தோன்றினார்.

ததஃ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய மநஸா தேவம் நாராயணம் ததா । தோஷயாமாஸ கங்காயாம் ப்ரவிஶ்ய முநிஸத்தமஃ ।। ௧௧.

அப்போது, நாராயணனை மனதில் நினைத்து, அந்த சிறந்த முனிவர் கங்கை நீரில் இறங்கி, அவரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றார்.

தரண்யுவாச । கதம் கௌரமுகோ விஷ்ணும் தோஷயாமாஸ பூதர । ஏதந்மே கௌதுகம் ஶ்ரோதும் ஸம்யகிச்சா ப்ரவர்த்ததே ।। ௧௧.

பூமி கேட்டாள்: கௌரமுகன் விஷ்ணுவை எப்படித் திருப்திப்படுத்தினான், மலைவாசா? இதை முழுமையாகக் கேட்க எனக்கு ஆவல் மிக அதிகம்.

நமோऽஸ்து விஷ்ணவே நித்யம் நமஸ்தே பீதவாஸஸே । நமஸ்தே சாத்யரூபாய நமஸ்தே ஜலரூபிணே ।। ௧௧.

எப்போதும் விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்; மஞ்சள் உடை அணிந்தவரே, உமக்கு வணக்கம். ஆதியாய் தோன்றியவரே, உமக்கு வணக்கம். நீர் வடிவம் எடுத்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஸ்தே ஸர்வஸம்ஸ்தாய நமஸ்தே ஜலஶாயிநே । நமஸ்தே க்ஷிதிரூபாய நமஸ்தே தேஜஸாத்மநே ।। ௧௧.

எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; நீரில் துயிலும்வரே, உமக்கு வணக்கம். பூமி வடிவம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; தீயின் சுயமாக இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஸ்தே வாயுரூபாய நமஸ்தே வ்யோமரூபிணே । த்வம் தேவஃ ஸர்வபூதாநாம் ப்ரபுஸ்த்வமஸி ஹ்ரு'ச்சயஃ ।। ௧௧.

காற்று வடிவம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; ஆகாயம் போல இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம். எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே ஆண்டவன்; நீயே எல்லாருக்கும் தலைவன்; இதயத்தில் தோன்றும் ஆசையும் நீயே.

த்வமோங்காரோ வஷட்காரஃ ஸர்வத்ரைவ ச ஸம்ஸ்திதஃ । த்வமாதிஃ ஸர்வதேவாநாம் தவ சாதிர்ந வித்யதே ।। ௧௧.

ஓம் என்ற எழுத்தும், வஷட் என்ற சப்தமும் நீயே; எங்கும் நீயே நிறைந்திருக்கின்றாய். எல்லா தேவர்களுக்கும் நீயே ஆதியாக இருக்கின்றாய்; உனக்கு ஆரம்பம் என்றே இல்லை.