வராஹபுராணம்

ஏவமுக்தே ததஸ்தௌ து துர்ஜ்ஜயஃ ப்ராஹ தர்மவித் । கௌ பவந்தாவிதி ததஸ்தாவூசதுரரிம்தமௌ । வித்யுத்ஸுவித்யுந்நாமாநாவஸுராவிதி மாநத ।। ௧௦.

இவ்வாறு கேட்டபோது, தர்மத்தை அறிந்த துர்ஜயன், 'நீங்கள் யார்?' என்று கேட்டான். உடனே அந்த இருவரும், பகைவரை அழிப்பவர்கள், 'மாணபா, நாங்கள் வித்யுத்ஸு, வித்யுன்னா என்ற அசுரர்கள்,' என்று பதிலளித்தனர்.

த்வயா ஸம்ப்ரதி சேச்சாமோ தர்ம்யம் ஸத்ஸு ஸுஸம்ஸ்க்ரு'தௌ । லோகபாலமதம் ஸர்வமாவாம் குர்ம ஸுதுர்ஜய ।। ௧௦.

'இப்போது உனக்கு விருப்பமிருந்தால், துர்ஜயா, நாங்கள் நல்லவர்களிடையே, ஒழுங்காகவும் தர்மபடியும், உலகக் காவலர்களின் கடமைகளை எல்லாம் செய்வோம்.'

ஏவமுக்தே துர்ஜ்ஜயேந தௌ ஸ்வர்கே ஸந்நிவேஶிதௌ । லௌகபாலௌ க்ரு'தௌ ஸத்யஸ்ததோऽந்தர்தாநம் ஜக்மதுஃ ।। ௧௦.

இவ்வாறு துர்ஜயன் கூறியதும், அந்த இருவரும் விண்ணுலகில் உலகக் காவலர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்; உடனே அவர்கள் கண் மறைந்தனர்.

தயோரபி மஹத்கர்ம சரிதம் ச தராதரே । பவிஷ்யதி மஹாராஜோ துர்ஜயோ மந்தரோபரி ।। ௧௦.

அந்த இருவரும் மலை மீது செய்த பெரிய செயல்கள் பின்னர் கூறப்படும்; மகாராஜா துர்ஜயன் மந்தர மலையில் இருப்பான்.

தநதஸ்ய வநம் திவ்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா நந்தநஸந்நிபம் । முதா பப்ராம ரம்யேऽஸ்மிந் ஸ யாவத்ராஜஸத்தமஃ ।। ௧௦.

தனதா என்பவரின் தெய்வீக வனத்தை, நந்தன வனத்தைப் போலவே அழகாகக் கண்டு, அந்த சிறந்த அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இனிய இடத்தில் சஞ்சரித்தான்.

தாவத்ஸுவர்ணவ்ரு'க்ஷாதஃ கந்யாத்வயமபஶ்யத । அதீவரூபஸம்பந்நமதீவாத்புததர்ஶநம் ।। ௧௦.

அங்கே, பொன்னால் ஆன மரங்களின் கீழ், இரு பெண்களை அவன் கண்டான்; அவர்கள் மிக அழகும், ஆச்சரியமான தோற்றமும் உடையவர்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா து விஸ்மயாவிஷ்டஃ க இமே ஶுபலோசநே । ஏவம் ஸம்சிந்த்ய யாவத் ஸ க்ஷணமேகம் வ்யவஸ்திதஃ । தஸ்மிந் வநே தாவதுபௌ தாபஸௌ ஸோऽவலோகயத் ।। ௧௦.

அவர்களைப் பார்த்ததும், ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, 'இவர்கள் யார், இவ்வளவு நல்ல கண்கள் உடையவர்கள்?' என்று எண்ணி, ஒரு கணம் நின்றான்; அப்போது அந்த வனத்தில் இரு தவசிகளை அவன் கவனித்தான்.

தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸஹஸா ராஜா யயௌ ப்ரீத்யா பராம் முதம் । அவதீர்ய த்விபாத் தூர்ணம் நமஶ்சக்ரே தயோஃ ஸ்வயம் ।। ௧௦.

அவர்களைப் பார்த்ததும், அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உடனே சென்றான்; தன் யானையிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, அவர்களுக்கு நேரில் வணங்கி மரியாதை செய்தான்.

உபவிஷ்டஃ ஸ தாப்யாம் து கௌஶ்யே தத்தே வராஸநே । ப்ரு'ஷ்டஃ கஸ்த்வம் குதஶ்சாஸி கஸ்ய வா கிமிஹ ஸ்திதஃ ।। ௧௦.

அந்த இருவருடன் பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, 'நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? யாருக்கு சொந்தமானவன்? இங்கே ஏன் இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டனர்.

தௌ ப்ரஹஸ்யாப்ரவீத் ராஜா ஸுப்ரதீகேதி விஶ்ருதஃ । தஸ்ய புத்ரஃ ஸமுத்பந்நோ துர்ஜயோ நாம நாமதஃ ।। ௧௦.

அப்போது புகழ்பெற்ற சூப்பிரதீகன் என்ற மன்னன் சிரித்தபடி அவர்களிடம் கூறினான்: 'எனக்கு ஒரு மகன் பிறந்திருக்கிறான்; அவனுக்கு துர்ஜயன் என்று பெயர் வைத்துள்ளேன்.'

ப்ரு'திவ்யாம் ஸர்வராஜாநோ ஜிகீஷந்நிஹ ஸத்தமௌ । ஆகதோऽஸ்மி த்ருவம் சைவ ஸ்மர்த்தவ்யோऽஹம் தபோதநௌ । பவந்தௌ கௌ ஸமாக்யாதம் மமாநுக்ரஹகாங்க்ஷயா ।। ௧௦.

நான் பூமியில் உள்ள எல்லா அரசர்களையும் வெல்ல விரும்பி இங்கு வந்துள்ளேன், மகானுபாவர்களே; நீங்கள் இருவரும் என்னை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். நீங்கள் யார், எனக்கு அருள் செய்ய விரும்பி வந்திருப்பது போலத் தெரிகிறது; உங்கள் பெயரை சொல்லுங்கள்.

தாபஸாவூசதுஃ । ஆவாம் ஹேத்ரு'ப்ரஹேத்ராக்யௌ மநோஃ ஸ்வாயம்புவஃ ஸுதௌ । ஆவாம் தேவவிநாஶாய கதௌ ஸ்வோ மேருபர்வதம் ।। ௧௦.

அந்த முனிவர்கள் பதிலளித்தார்கள்: 'நாங்கள் ஹேத்ரு, ப்ரஹேத்ரு என்று அழைக்கப்படுகிறோம்; ஸ்வாயம்புவ மனுவின் மகன்கள். தேவர்களை அழிக்கவே நாங்கள் மேரு மலைக்கு வந்தோம்.'

தத்ராவயோர்மஹாஸைந்யம் கஜாஶ்வரதஸம்குலம் । ஜிகாய ஸர்வதேவாநாம் ஶதஶோऽத ஸஹஸ்த்ரஶஃ ।। ௧௦.

அங்கே, எங்கள் பெரிய படை யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள் நிறைந்ததாக இருந்தது; அது நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் எல்லா தேவர்களையும் வென்றது.

தே ச தேவா மஹத்ஸைந்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வம் நிபாதிதம் । அஸுரைருஜ்சிதப்ராணம் ததஸ்தே ஶரணம் கதாஃ ।। ௧௦.

அப்போது, தங்கள் பெரிய படை முழுவதும் அழிக்கப்பட்டதை, அசுரர்கள் உயிரை எடுத்ததை பார்த்து, அந்த தேவர்கள் அனைவரும் துயரத்தில் அடைந்தனர்; பிறகு அவர்கள் அடைக்கலம் தேடினர்.

க்ஷீராப்தௌ யத்ர தேவேஶோ ஹரிஃ ஶேதே ஸ்வயம் ப்ரபுஃ । தத்ர விஜ்ஞாபயாமாஸுஃ ஸர்வே ப்ரணதிபூர்வகம் ।। ௧௦.

பால்கடலில் தேவாதி தேவன் ஹரி தானே துயிலும் இடத்திற்கு எல்லா தேவர்களும் பணிவுடன் சென்று வேண்டினர்.

தேவதேவ ஹரே ஸர்வம் ஸைந்யம் த்வஸுரஸத்தமைஃ । பராஜிதம் பரித்ராஹி பீதம் விஹ்வல்லோசநம் ।। ௧௦.

'தேவாதி தேவனே, ஹரியே, எங்கள் படை முழுவதும் அந்த அசுரர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டது; நாங்கள் பயந்துள்ளோம், மனமும் குழம்பியுள்ளது; எங்களை காப்பாற்றும்.'

த்வயா தேவாஸுரே யுத்தே பூர்வம் த்ராதாஃ ஸ்ம கேஶவ । ஸஹஸ்த்ரபாஹோஃ க்ரூரஸ்ய ஸமரே காலநேமிநஃ ।। ௧௦.

'முன்பு, கேசவா, தேவாஸுரர் யுத்தத்தில் ஆயிரம் கை கொண்ட கொடிய காலநேமியை எதிர்த்து நீ எங்களை காத்தாய்.'

இதாநீமபி தேவேஶ அஸுரௌ தேவகண்டகௌ । ஹேத்ரு'ப்ரஹேத்ரு'நாமாநௌ பஹுஸைந்யபரிச்சதௌ । தௌ ஹத்வா த்ராஹி நஃ ஸர்வாந் தேவதேவ ஜகத்பதே ।। ௧௦.

'இப்போது கூட, தேவாதிபதி, ஹேத்ரு, ப்ரஹேத்ரு என்று பெயர் கொண்ட இந்த இரண்டு அசுரர்கள், பெரிய படை உடையவர்கள், தேவர்களுக்குத் தொல்லை தருபவர்கள்; அவர்களை அழித்து எங்களை எல்லாம் காப்பாற்றும், உலகநாதா.'

ஏவமுக்தஸ்ததோ தேவோ விஷ்ணுர்நாராயணஃ ப்ரபுஃ । அஹம் யாஸ்யாமி தௌ ஹந்துமித்யுவாச ஜகத்பதிஃ ।। ௧௦.

அப்படிச் சொல்லப்பட்டபோது, விஷ்ணு நாராயணன், உலகத்தின் ஆண்டவன், 'நான் போய் அந்த இருவரையும் அழிப்பேன்' என்று கூறினார்.

ஏவமுக்தாஸ்ததோ தேவா மேருபர்வதஸந்நிதௌ । ப்ரதஸ்துஸ்தேऽத மநஸா சிந்தயந்தோ ஜநார்தநம் ।। ௧௦.

அவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பின்பு, தேவர்கள் மேரு மலையின் அருகே சென்றார்கள்; அவர்கள் மனதில் ஜனார்த்தனனை நினைத்தபடி பயணமிட்டார்கள்.

தைஃ ஸம்சிந்திதமாத்ரஸ்து தேவஶ்சக்ரகதாதரஃ । ஆவயோஃ ஸைந்யமாவிஶ்ய ஏக ஏவ மஹாபலஃ ।। ௧௦.

அவர்கள் அவரை நினைத்தவுடன், சக்கரம் மற்றும் கேடயம் ஏந்திய தேவன், ஒருவனாக இருந்தும் பெரிய வலிமையுடன் எங்கள் படையில் நுழைந்தார்.

ஏகதா தஶதாத்மாநம் ஶததா ச ஸஹஸ்த்ரதா । லக்ஷதா கோடிதா க்ரு'த்வா ஸ்வபூத்யா ச ஜகத்பதிஃ ।। ௧௦.

உலகநாதன் தன் சக்தியால் தன்னை ஒருவனாகவும், பத்தாகவும், நூறாகவும், ஆயிரமாகவும், இலட்சமாகவும், கோடியாகவும் உருவெடுத்தார்.

ஏவம் ஸ்திதே தேவவரே அஸ்மத்ஸைந்யே மஹாபலஃ । யஃ கஶ்சிதஸுரோ ராஜந்நாவயோர்பலமாஶ்ரிதஃ । ஸ ஹதஃ பதிதோ பூமௌ த்ரு'ஶ்யதே கதசேதநஃ ।। ௧௦.

மன்னா, அந்த வலிமைமிக்க தேவன் எங்கள் படையில் நிற்கும் போது, எங்கள் வலிமையை நம்பிய எந்த அசுரனும் உயிரிழந்து, நிலத்தில் விழுந்து, உயிரற்றவனாக காணப்பட்டான்.

ஏவம் தத் ஸஹஸா ஸைந்யம் மாயயா விஶ்வமூர்திநா । நிஹதம் ஸாஶ்வகலிலம் பத்தித்விபஸமாகுலம் ।। ௧௦.

அவ்வாறு, ஒரு கணத்தில், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படையால் நிரம்பிய அந்த படை முழுவதும், உலகமெங்கும் பரந்த உருவம் கொண்ட தேவனின் மாயையால் அழிக்கப்பட்டது.

சதுரங்கம் பலம் ஸர்வம் ஹத்வா தேவோ ரதாங்கத்ரு'க் । ஆவாம் ஶோஷாவதோ த்ரு'ஷ்ட்வா கதோऽந்தர்த்தாநமீஶ்வரஃ ।। ௧௦.

அந்த சக்கரத்தை ஏந்திய தேவன் நான்கு வகை படையையும் அழித்தபின், நாங்கள் எங்கள் படை அழிந்ததை பார்த்ததும், அவர் எங்கள் பார்வையில் இருந்து மறைந்துவிட்டார், மன்னா.

ஆவயோரீத்ரு'ஶம் கர்ம த்ரு'ஷ்டம் தேவஸ்ய ஶார்ங்கிணஃ । ததஸ்தமேவ ஶரணம் கதாவாராதநாய வை ।। ௧௦.

அந்த வில்லையுடன் கூடிய தேவனுடைய இந்தச் செயலை நாங்கள் பார்த்தோம்; அதனால், நாங்கள் அவரையே அடைக்கலமாக ஏற்று, அவரை வழிபடத் தொடங்கினோம்.

த்வம் சாஸ்மந்மித்ரதநயஃ ஸுப்ரதீகாத்மஜோ ந்ரு'ப । இமே ச ஆவயோஃ கந்யே க்ரு'ஹாண மநுஜேஶ்வர । ஹேத்ரு'கந்யா ஸுகேஶீ து மிஶ்ரகேஶீ ப்ரஹேத்ரு'ணஃ ।। ௧௦.

நீயும் எங்கள் நண்பன் சூப்பிரதீகனின் மகனாக இருக்கிறாய், மன்னா; இவர்கள் எங்கள் மகள்கள் — மனிதர்களுக்குத் தலைவனே, இவர்களை ஏற்று மகளாகக் கொள். ஹேத்ருவின் மகள் சுகேஷி, ப்ரஹேத்ருவின் மகள் மிஷ்ரகேஷி.

துர்ஜயஸ்த்வேவமுக்தஸ்து ஹேத்ரு'ணா தே உபே ஶுபே । கந்யே ஜக்ராஹ தர்மேண பார்யார்தம் மநுஜேஶ்வரஃ ।। ௧௦.

மணமக்கள் சொன்னபடி, துர்ஜயன் என்ற மன்னன் இரு நல்ல பெண்களையும் சட்டப்படி மணமகளாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

தே லப்த்வா ஸஹஸா ராஜா முதா பரமயா யுதஃ । ஆஜகாம ஸ்வகம் ராஷ்ட்ரம் நிஜஸைந்யஸமாவ்ரு'தஃ ।। ௧௦.

அவர்களை பெற்ற மகிழ்ச்சியில் துளும்பி, துர்ஜயன் தனது படையுடன் விரைவாகத் தன் நாட்டுக்கு திரும்பினான்.