வராஹபுராணம்

திநாநி தஶ பம்சைதத்க்ரு'தமேவ ஹி மாமகம்

பத்து அல்லது ஐந்து நாட்கள் இதைச் செய்தால், அது என் நிர்ணயமாகும்.

ஜாயதே ச சதுர்பாஹுர்மம லோகே ப்ரதிஷ்டிதஃ

அவன் நான்கு கரங்களுடன் பிறந்து, என் உலகில் நிலைபெறும்.

யேந சிஹ்நேந விஜ்ஞேயம் தீர்தம் தச்ச மஹத்தரம்

எந்த அடையாளத்தால் தீர்த்தம் அறியப்படுகிறது, அதுவே மிகச் சிறந்தது.

சதுர்விம்ஶதிர்த்வாதஶ்யாம் யேந விஜ்ஞாயதே கலு

பன்னிரண்டாம் நாளில், அதன் அடையாளம் தெளிவாக தெரியும்.

ஶக்ரதீர்தமிதி க்யாதம் ஸர்வஸம்ஸாரமோக்ஷணம்

அது சக்ர தீர்த்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது எல்லா பிறவிகளிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது.

ஶக்ரஸ்து வஸதே லோகே வஜ்ரஹஸ்தோ ந ஸம்ஶயஃ

சக்ரன் அந்த உலகில் வசிக்கிறான், வஜ்ரத்தை கையில் வைத்திருப்பதில் சந்தேகமில்லை.

உபோஷ்ய தஶராத்ராணி மம லோகாய கச்சதி

பத்து இரவுகள் விரதம் இருந்து, என் உலகிற்கு செல்லுவான்.

ஏகசித்தம் ஸமாதாய ஶ்ரு'ணு ஸுந்தரி தத்த்வதஃ

ஒரே மனதுடன் கவனம் செலுத்தி, அழகியவளே, உண்மையை கேள்.

ஶக்ரதீர்தஸ்ய சிஹ்நம் தே வஸுதே பரிகீர்த்திதம்

சக்ரதீர்த்தத்தின் அடையாளம் உனக்கு விவரிக்கப்பட்டது, பூமியே.

வருணேந தபஸ்தப்தம் ஸஹஸ்ரம் பஞ்ச ஸப்த ச 126.

வருணன் அங்கு ஐயாயிரம் ஏழு ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்.

யத்ப்ராப்நோதி ம்ரு'தோ வாபி புருஷஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

அங்கு உறுதியான விரதம் கொண்ட மனிதன் உயிரோடு இருந்தாலும், இறந்த பின்னாலும் எதை அடைவானோ—

ஸ்வச்சந்தகமநோ பூத்வா ஏவமேவ ந ஸம்ஶயஃ

அவன் எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல், விருப்பப்படி அங்கங்கே செல்ல முடியும்.

ஸர்வஸங்கம் பரித்யஜ்ய மம லோகம் ஸ கச்சதி

அவன் எல்லா பாசங்களையும் விட்டு, என் உலகத்திற்குச் செல்கிறான்.

தத்ர தாரா பதத்யேகா ஏகரூபா ஸதா பவேத்

அங்கே எப்போதும் ஒரே வடிவில் ஓர் அருவி விழுகிறது.

ஸப்தஸாமுத்ரகம் நாம தஸ்மிந்குப்ஜாம்ரகே பரம்

அந்தக் குப்ஜாம்ர வனத்தில், 'சப்தசாமுத்ரகம்' என்று அழைக்கப்படும் உயர்ந்த இடம் உள்ளது.

த்ரயாணாமஶ்வமேதாநாம் பலம் ப்ராப்நோதி மாநவஃ

அங்கே ஒருவர் மூன்று அச்வமேத யாகங்களின் பலனை பெறுகிறான்.

ததஃ ஸ்வர்காத்பரிப்ரஷ்டஃ குலவாஞ்ஜாயதே த்விஜஃ

பின்னர், சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன், நல்ல குலத்தில் பிறக்கும்.

அதாத்ர முஞ்சதே ப்ராணாந்முக்தஸங்கோ ஜிதேந்த்ரியஃ

இல்லை, இங்கே பாசம் இல்லாதவன், இந்திரியங்களை வென்றவன் உயிரை விட்டுவிடுகிறான்.

தஸ்ய சிஹ்நம் ப்ரவக்ஷ்யாமி தீர்தஸ்ய ஶ்ரு'ணு ஸுந்தரி

அந்தத் தீர்த்தத்தின் அடையாளத்தை நான் சொல்கிறேன்; அழகியவளே, கேள்.

விமலா காங்கதா யத்ர கங்காஜலவிமிஶ்ரிதம் 126.

அங்கே தூய காங்கதா, கங்கை நீருடன் கலந்திருக்கிறது.

கம்தமால்யோபஹார்யாணி பக்ஷயம்தீ யத்ரு'ச்சயா 126.

அவள் விருப்பப்படி மணம் வீசும் மாலைகள், பூக்கள் போன்ற நிவேதனங்களை உண்ணுகிறாள்.

ரமதோ தூமகேதோஶ்ச வஹ்நேஶ்சைவ யதா ததா 126.

அங்கே தூமகேது, அக்னி இருவரும் மகிழ்வது போல்—

குபிதோ ராஜபுத்ரோ வை ராஜபுத்ரீமபாஷத 126.

கோபமடைந்த அரசகுமாரன், அரசகுமாரியிடம் பேசினான்.

தர்ஶநீயஃ ஸுரூபஶ்ச ராஜ்ஞாம் யோக்யோ க்ரு'ஹேஷு ச ।। 126.

அவன் அழகானவன், கவர்ச்சிகரமானவன், அரசர்களுக்கும் வீடுகளுக்கும் தகுதியானவன்.

ஸந்முகத்வேந ச ஸதா தத்வத்வாம் யாऽபவத்புரா 126.

எப்போதும் நேருக்கு நேர் இருந்ததால், அவளும் கடந்த காலத்தில் அவனைப் போலவே ஆனாள்.

ததோऽபவந்மம க்ரோதோ த்ரு'ஷ்ட்வா பாதிதமக்ரதஃ

அவன் என் முன் விழுந்ததைப் பார்த்து, எனக்குள் கோபம் எழுந்தது.

வதூபுத்ரவசஃ ஶ்ருத்வா கோஸலாநாம் ஜநேஶ்வரஃ 126.

மனைவியும் மகனும் கூறியதை கேட்டுக் கோசல நாட்டினரின் அரசர்—

அவஶ்யமேவ தத்வாக்யம் வக்தவ்யம் மம ஸந்நிதௌ 126.

அந்த வார்த்தை என் முன்னிலையில் கண்டிப்பாக சொல்லப்பட வேண்டும்.

ததஃ புத்ரம் ப்ரஹஸ்யாஹ குமாரம் ஸ ஜநாதிபஃ வத புத்ர மஹாபாக பூர்வம் ப்ரு'ஷ்டம் மயா ஹி யத் ।। 126.

பின்னர் அந்த அரசர், மகனை நோக்கி சிரித்துக்கொண்டு, 'மகனே, நற்குணமுள்ளவனே, முன்பு நான் கேட்டதை நீ சொல்,' என்றார்.