வராஹபுராணம்

யஸ்மாத் த்வயா மமாவஜ்ஞா க்ரு'தா மூட திவஸ்பதே । ததஸ்த்வம் சாலிதோ ராஜ்யாதந்யலோகே வஸிஷ்யஸி ।। ௧௦.

நீ என் மீது அவமதிப்பு செய்ததால், அறிவில்லாத வானவர்களே, அதனால் நீ ராஜ்யத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டு வேறு உலகில் வாழ வேண்டியிருக்கும்.

ஏவமுக்த்வாऽபி கோபேந ஸுரேஶம் தம் ச பூபதிம் । உவாச ராஜந் புத்ரஸ்தே பவிதா த்ரு'டவிக்ரமஃ ।। ௧௦.

இவ்வாறு கோபத்துடன் தேவர்களின் அரசனைச் சொல்லிவிட்டு, அந்த முனிவர் மன்னனை நோக்கி, 'மன்னா, உன் மகன் உறுதியும் வீரமும் கொண்டவனாக பிறப்பான்' என்று கூறினார்.

இந்த்ரரூபோபமஃ ஶ்ரீமாநுத்யச்சஸ்த்ரஃ ப்ரதாபவாந் । வித்யாப்ரபாவகர்ம்மஜ்ஞஃ க்ரூரகர்மா பவிஷ்யதி । துர்ஜயோऽதிபலீ ராஜா ஏவமுக்த்வா கதோ முநிஃ ।। ௧௦.

அவன் இந்திரனைப் போல வடிவம் கொண்ட, செல்வம் நிறைந்தவன், ஆயுதங்களில் வல்லவன், புகழில் பிரசித்தி பெற்றவன், வித்யுத்‌பிரபாவின் கல்வி மற்றும் செயல்களில் தேர்ந்தவன், கடுமையான செயல்களில் ஈடுபடுபவன், வெல்ல முடியாத, மிகுந்த பலம் கொண்ட மன்னனாக இருப்பான் என்று முனிவர் கூறி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

ஸோऽபி ராஜா ஸுப்ரதீகோ பார்யாயாம் கர்பமாவஹத் । வித்யுத்ப்ரபாயாம் தர்மஜ்ஞஃ ஸாऽபி காலே த்வஸூயத ।। ௧௦.

பின்னர், தர்மத்தைப் பின்பற்றும் சுப்ரதீக மன்னன், வித்யுத்‌பிரபா என்ற மனைவிக்கு கர்ப்பம் தரித்தான்; அவளும் காலம் வந்தபோது ஒரு மகனை பெற்றாள்.

தஸ்யாஃ புத்ரஃ ஸமபவத் துர்ஜயாக்யோ மஹாபலஃ । ஜாதகர்மாதிஸம்ஸ்காரம் தஸ்ய சக்ரே முநிஃ ஸ்வயம் । (துர்வாஸா நாம தபஸோ தஸ்ய தேஹமகல்மஷஃ ।। ௧௦.

அவளுக்கு பிறந்த மகன், துர்ஜயன் என்று அழைக்கப்பட்டு, பெரும் பலம் கொண்டவனாக இருந்தான்; அவனுடைய பிறப்பு முதலான சடங்குகளை முனிவர் தாமே செய்து வைத்தார். அவன் துர்வாசர் என்ற தவசியாகவும், பாவமில்லாத உடலை உடையவனாகவும் இருந்தான்.

) தஸ்ய சேஷ்டேர்பலேநாஸௌ முநேஃ ஸௌம்யோ பபூவ ஹ । வேதஶாஸ்த்ரார்தவித்யாயாம் பாரகோ தர்மவாந் ஶுசிஃ ।। ௧௦.

அந்த முனிவரின் செயலால், அந்த மகன் மென்மையான மனம் கொண்டவனாகவும், வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும், தர்மத்தில் நிலைத்தவனாகவும், தூய்மையுடன் வாழ்ந்தவனாகவும் ஆனான்.

யா த்விதீயாऽபவத் பத்நீ தஸ்ய ராஜ்ஞோ மஹாத்மநஃ । நாம்நா கீர்த்திமதீ தந்யா தஸ்யாஃ புத்ரோ பபூவ ஹ । நாம்நா ஸுத்யும்ந இத்யேவம் வேதவேதாங்கபாரகஃ ।। ௧௦.

அந்த மகான்மையின் மன்னனின் இரண்டாவது மனைவி, கீர்த்திமதி என்ற நற்பெயர் கொண்டவள்; அவளுக்கு சுத்யும்னன் என்ற மகன் பிறந்தான், அவனும் வேதங்களும் அதன் அங்கங்களும் அனைத்தையும் கற்றவனாக இருந்தான்.

அத காலேந மஹதா ஸ ராஜா ராஜஸத்தமஃ । ஸுப்ரதீகஃ ஸுதம் த்ரு'ஷ்ட்வா துர்ஜயம் யோக்யமந்திகே ।। ௧௦.

பெரும் காலம் கடந்தபின், அந்த சிறந்த மன்னன் சுப்ரதீகன், துர்ஜயன் அரசை நடத்தத் தகுதியானவனாக இருப்பதைப் பார்த்து அவனை அருகில் அழைத்தான்.

ஆத்மநோ வ்ரு'த்தபாவம் ச வாராணஸ்யாதிபோ பலீ । சிந்தயாமாஸ ராஜ்யார்தம் துர்ஜயம் ப்ரதி பாமிநி ।। ௧௦.

தான் முதுமை அடைந்ததை உணர்ந்த வாரணாசி நகரின் வலிமைமிக்க அரசன், துர்ஜயனைப் பற்றி ராஜ்யம் குறித்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான், அழகானவளே.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய தர்மாத்மா தஸ்ய ராஜ்யம் ததௌ ந்ரு'பஃ । ஸ்வயம் ச சித்ரகூடாக்யம் பர்வதம் ஸ ஜகாம ஹ ।। ௧௦.

இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த தர்மமிகு மன்னன், துர்ஜயனுக்கு அரசை வழங்கி, தானாக சித்ரகூடம் எனும் மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

துர்ஜயோऽபி மஹத்ராஜ்யம் ஹஸ்த்யஶ்வரதவாஜிபிஃ । ஸம்யோஜ்ய சிந்தயாமாஸ ராஜ்யவ்ரு'த்திம் ப்ரதி ப்ரபுஃ ।। ௧௦.

துர்ஜயன், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், படைகள் உடைய பெரிய ராஜ்யத்தைப் பெற்றவனாக, அந்த ராஜ்யத்தை மேலும் வளர்க்க என்ன செய்யலாம் என்று சிந்தித்தான்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய மேதாவீ ஹஸ்த்யஶ்வரதபத்திபிஃ । ஸமேதாம் வாஹிநீம் க்ரு'த்வா உத்தராம் திஶமாஶ்ரிதஃ । தஸ்ய சோத்தரதோ தேஶாஃ ஸர்வே ஸித்தா மஹாத்மநஃ ।। ௧௦.

இவ்வாறு யோசித்து அந்த அறிவாளி யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், காலாட்படைகள் ஆகியவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்து, வடதிசையில் அடைக்கலம் புகுந்தான். அந்த மகான் சித்தருக்கு வடக்குப் பகுதிகள் அனைத்தும் சொந்தமாக இருந்தன.

பாரதாக்யமிதம் வர்ஷம் ஸாதயித்வா ஸுதுர்ஜயஃ । ததஃ கிம்புருஷம் நாம வர்ஷம் தேநாபி ஸாதிதம் ।। ௧௦.

இந்தப் பாரதம் எனப்படும் நிலத்தை, வெல்ல முடியாததாக இருந்தாலும், வென்று கொண்டான். அதன் பின், கிம்புருஷம் என்ற பகுதியையும் அவன் கைப்பற்றினான்.

ததஃ பரதரம் சாந்யத்தரிவர்ஷம் ஜிகாய ஸஃ । ரம்யம் ஹிரண்மயம் சாபி குருபத்ராஶ்வமேவ ச । இலாவ்ரு'தம் மேருமத்யமேதத் ஸர்வம் ஜிகாய ஸஃ ।। ௧௦.

அதற்குப் பிறகு, அருமையான பொன்னிறமான ஹரிவர்ஷம், குருபத்ராஷ்வம் ஆகிய பகுதிகளையும், மேலும் மேரு மலை நடுவிலுள்ள இலாவிர்த்தம் எனும் பகுதியையும் அவன் வென்று கொண்டான்.

ஜித்வா ஜம்ப்வாக்யமேதத்தி த்வீபம் யாவதஸௌ ந்ரு'பஃ । ஜகாம தேவராஜாநம் ஜேதும் ஸர்வஸுராந்விதம் ।। ௧௦.

ஜம்பு எனப்படும் தீவை வென்று முடித்த அந்த அரசன், தேவர்களுடன் கூடிய தேவராஜனை வெல்லப் புறப்பட்டான்.

மேருபர்வதமாருஹ்ய தேவகந்தர்வதாநவாந் । குஹ்யகாந் கிம் நராந் தைத்யாம்ஸ்ததோ ப்ரஹ்மஸுதோ முநிஃ । நாரதோ துர்ஜயஜயம் தேவராஜாய ஶம்ஸத ।। ௧௦.

மேரு மலையை ஏறி, பிரம்மாவின் மகனான முனிவர் நாரதர், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள், குஹ்யர்கள், கின்னர்கள், தைத்யர்கள் ஆகியோரைக் களத்தில் வென்ற துர்ஜயனின் வெற்றியை தேவராஜனிடம் அறிவித்தார்.

தத இந்த்ரஸ்த்வராயுக்தோ லோகபாலைஃ ஸமந்விதஃ । ஜகாம துர்ஜயம் ஹந்தும் ஸோऽசிரேணாஸ்த்ரநிர்ஜ்ஜிதம் । விஹாய பர்வதம் மேரும் மர்த்யலோகமிஹாகதஃ ।। ௧௦.

அப்போது இந்திரன், உலகங்களை காக்கும் தேவர்களுடன் விரைவாக வந்து, ஆயுதங்களால் வெற்றி பெற்ற துர்ஜயனை அழிக்க முயன்றான். மேரு மலையை விட்டு விட்டு, மனித உலகிற்கு வந்தான்.

பூர்வதேஶே ச தேவேந்த்ரோ லோகபாலைஃ ஸமம் ப்ரபுஃ । ஸ்திதவாம்ஸ்தஸ்ய ஸுமஹச்சரிதம் ஸம்பவிஷ்யதி ।। ௧௦.

கிழக்கு பகுதியில், இந்திரன் உலகக் காவலர்களுடன் தங்கி இருந்தான்; அவனைச் சுற்றி ஒரு பெரிய நிகழ்வு நடைபெற இருந்தது.

துர்ஜயஶ்ச ஸுராஞ்ஜித்வா யாவத் ப்ரதிநிவர்த்ததே । கந்தமாதநப்ரு'ஷ்டே து ஸ்கந்தாவாரநிவேஶநம் । க்ரு'த்வாऽவஸ்திதஸம்பாரமாகதம் தாபஸௌ து தம் ।। ௧௦.

துர்ஜயன் தேவர்களை வென்று திரும்பி, கந்தமாதன மலையின் சரிவில் தன் படைவீடு அமைத்து, தேவையான பொருட்களைச் சீரமைத்து வைத்தான். அப்போது இரண்டு தவசிகள் அவனை அணுகினர்.

தாவகதாவதாப்ரூதாம் ராஜந் துர்ஜ்ஜய லோகபாஃ । நிவாரிதாஸ்த்வயா ஸர்வம் லோகபாலைர்விநா ஜகத் । ந ப்ரவர்த்தத தஸ்மாந் நௌ தேஹி தத்பதமுத்தமம் ।। ௧௦.

அவர்கள் வந்ததும், ராஜா துர்ஜயனும் உலகக் காவலர்களும் கூறினர்: 'நீ எல்லாவற்றையும் அடக்கி வைத்துள்ளாய்; உலகக் காவலர்கள் இல்லாமல் உலகம் இயங்காது. எனவே, எங்களுக்கு அந்த உயர்ந்த பதவியை வழங்கு.'

ஏவமுக்தே ததஸ்தௌ து துர்ஜ்ஜயஃ ப்ராஹ தர்மவித் । கௌ பவந்தாவிதி ததஸ்தாவூசதுரரிம்தமௌ । வித்யுத்ஸுவித்யுந்நாமாநாவஸுராவிதி மாநத ।। ௧௦.

இவ்வாறு கேட்டபோது, தர்மத்தை அறிந்த துர்ஜயன், 'நீங்கள் யார்?' என்று கேட்டான். உடனே அந்த இருவரும், பகைவரை அழிப்பவர்கள், 'மாணபா, நாங்கள் வித்யுத்ஸு, வித்யுன்னா என்ற அசுரர்கள்,' என்று பதிலளித்தனர்.

த்வயா ஸம்ப்ரதி சேச்சாமோ தர்ம்யம் ஸத்ஸு ஸுஸம்ஸ்க்ரு'தௌ । லோகபாலமதம் ஸர்வமாவாம் குர்ம ஸுதுர்ஜய ।। ௧௦.

'இப்போது உனக்கு விருப்பமிருந்தால், துர்ஜயா, நாங்கள் நல்லவர்களிடையே, ஒழுங்காகவும் தர்மபடியும், உலகக் காவலர்களின் கடமைகளை எல்லாம் செய்வோம்.'

ஏவமுக்தே துர்ஜ்ஜயேந தௌ ஸ்வர்கே ஸந்நிவேஶிதௌ । லௌகபாலௌ க்ரு'தௌ ஸத்யஸ்ததோऽந்தர்தாநம் ஜக்மதுஃ ।। ௧௦.

இவ்வாறு துர்ஜயன் கூறியதும், அந்த இருவரும் விண்ணுலகில் உலகக் காவலர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்; உடனே அவர்கள் கண் மறைந்தனர்.

தயோரபி மஹத்கர்ம சரிதம் ச தராதரே । பவிஷ்யதி மஹாராஜோ துர்ஜயோ மந்தரோபரி ।। ௧௦.

அந்த இருவரும் மலை மீது செய்த பெரிய செயல்கள் பின்னர் கூறப்படும்; மகாராஜா துர்ஜயன் மந்தர மலையில் இருப்பான்.

தநதஸ்ய வநம் திவ்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா நந்தநஸந்நிபம் । முதா பப்ராம ரம்யேऽஸ்மிந் ஸ யாவத்ராஜஸத்தமஃ ।। ௧௦.

தனதா என்பவரின் தெய்வீக வனத்தை, நந்தன வனத்தைப் போலவே அழகாகக் கண்டு, அந்த சிறந்த அரசன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த இனிய இடத்தில் சஞ்சரித்தான்.

தாவத்ஸுவர்ணவ்ரு'க்ஷாதஃ கந்யாத்வயமபஶ்யத । அதீவரூபஸம்பந்நமதீவாத்புததர்ஶநம் ।। ௧௦.

அங்கே, பொன்னால் ஆன மரங்களின் கீழ், இரு பெண்களை அவன் கண்டான்; அவர்கள் மிக அழகும், ஆச்சரியமான தோற்றமும் உடையவர்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா து விஸ்மயாவிஷ்டஃ க இமே ஶுபலோசநே । ஏவம் ஸம்சிந்த்ய யாவத் ஸ க்ஷணமேகம் வ்யவஸ்திதஃ । தஸ்மிந் வநே தாவதுபௌ தாபஸௌ ஸோऽவலோகயத் ।। ௧௦.

அவர்களைப் பார்த்ததும், ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, 'இவர்கள் யார், இவ்வளவு நல்ல கண்கள் உடையவர்கள்?' என்று எண்ணி, ஒரு கணம் நின்றான்; அப்போது அந்த வனத்தில் இரு தவசிகளை அவன் கவனித்தான்.

தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா ஸஹஸா ராஜா யயௌ ப்ரீத்யா பராம் முதம் । அவதீர்ய த்விபாத் தூர்ணம் நமஶ்சக்ரே தயோஃ ஸ்வயம் ।। ௧௦.

அவர்களைப் பார்த்ததும், அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உடனே சென்றான்; தன் யானையிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, அவர்களுக்கு நேரில் வணங்கி மரியாதை செய்தான்.

உபவிஷ்டஃ ஸ தாப்யாம் து கௌஶ்யே தத்தே வராஸநே । ப்ரு'ஷ்டஃ கஸ்த்வம் குதஶ்சாஸி கஸ்ய வா கிமிஹ ஸ்திதஃ ।। ௧௦.

அந்த இருவருடன் பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, 'நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? யாருக்கு சொந்தமானவன்? இங்கே ஏன் இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டனர்.