வராஹபுராணம்

ஸ தேந சோதிதோ ஹ்யேவம் நிஷாதோ நாவகச்சதி 125.

அவன் இப்படிச் சொன்னபோதும், நிஷாதன் அதை புரிந்துகொள்ளவில்லை.

கிம் த்வயா துஷ்க்ரு'தம் கர்ம க்ரு'தம் பூர்வம் புராதநம்

நீ பழைய காலத்தில் என்ன தவறு செய்தாய்?

கேந தோஷேண ப்ராப்தஸ்த்வம் ஸ்த்ரீத்வம் பூத்வா புமாந் புநஃ

எந்த குற்றத்தால் நீ முன்பு ஆணாக இருந்து இப்போது பெண்ணாக ஆனாய்?

ஏவம் தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ரு'ஷிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

அந்த முனிவர் உறுதியான விரதம் மேற்கொண்டவர், அவன் சொற்களை கேட்டார்.

நிஷாத ஶ்ரு'ணு தத்த்வேந மத்கதாம் ச ப்ரஜல்பதஃ

நிஷாதா, என் கதையை நான் சொல்வதை கவனமாக கேள் என்றார்.

ஏகபக்தம் மயாசாரே அபக்ஷ்யம் சைவ வர்ஜிதம் கர்மபிர்பஹுபிஶ்சைவ மயா தர்ஶநகாங்க்ஷிணா

நான் ஒரே ஒரு வேளை மட்டும் உணவு உண்டேன்; தடைசெய்யப்பட்ட உணவுகளைத் தவிர்ந்தேன்; பல நற்காரியங்களைச் செய்து, தரிசனம் பெற விரும்பினேன்.

அத தீர்கேண காலேந மயா த்ரு'ஷ்டோ ஜநார்த்தநஃ

அப்படி நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, நான் ஜனார்த்தனனைக் கண்டேன்.

மயா நாபீப்ஸிதஸ்தஸ்மாத்தீயமாநோ வரஸ்ததஃ

நான் எந்த வரமும் விரும்பவில்லை; எனவே அவர் அளித்த வரம் எனக்கு வேண்டியதாக இல்லை.

ததோ மாம் பாஷதே விஷ்ணுர்மாயாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யலம் த்விஜ

பிறகு விஷ்ணு என்னிடம், 'மாயையை நீ கண்டாயாக, போதும், த்விஜா' என்று கூறினார்.

ததோऽஹம் தேந சாப்யுக்தஸ்தர்ஹி த்ரக்ஷத்யலம் பவாந்

அவர் மேலும், 'இனி நீ போதுமானதை காண்பாய், அருமைமிக்கவரே' என்று சொன்னார்.

அஹம் மாயாப்ரலோபேந கங்காதீரமுபாகதஃ ததஃ ஸ்நாநவிதாநேந நிமக்நஸ்தஜ்ஜலேऽமலே ।। 125.

மாயையின் மோசத்தில் நான் கங்கை கரைக்கு வந்தேன்; அங்கு, நீராடும் முறையைப் பின்பற்றி, அந்த தூய நீரில் முழுகினேன்.

ந தத்ர கிம்சிஜ்ஜாநாமி கிமிதம் கிம் ப்ரவர்த்ததே

அங்கே என்னும், என்ன நடக்கிறது என்று எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.

கேநசித்காரணேநாத்ர ப்ரவிஷ்டோ ஜாஹ்நவீஜலே

ஏதோ ஒரு காரணத்தால், நான் ஜாஹ்னவியின் நீரில் புகுந்தேன்.

நிஷாத பஶ்ய குண்டீம் ச மாத்ராம் வஸ்த்ரம் யதா புரா தண்டவஸ்த்ராதி யத்கிம்சிந்ந ஜீர்ணம் கங்கயா ஹ்ரு'தம்

நிஷாதா, பானை, பாய், துணி எல்லாம் முன்னைப்போலே இருக்கின்றன; கம்பு, துணி ஆகியவை பழுதடையாதவை அனைத்தும் கங்கை எடுத்துச் சென்றது.

ஏவம் தேந ததஶ்சோக்தா நிஷாதோऽத்ரு'ஶ்யதாம் கதஃ

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நிஷாதன் கண்களுக்கு புலப்படாமல் மறைந்தான்.

ஸ ததோ ப்ராஹ்மணோ தேவி தபஸ்தபதி நிஶ்சிதம்

அப்போது, தேவி, அந்த பிராமணன் உறுதியுடன் தவம் செய்தான்.

தஸ்ய ப்ரதிஷ்டமாநஸ்ய அபராஹ்ணம் து ஜாயதே

அவன் தவத்தில் ஈடுபட்டபோது, பிற்பகல் நேரம் வந்தது.

கர்மண்யாநி ச புஷ்பாணி ஆஹ்ரு'த்ய ஶ்ரத்தயாந்விதஃ

அவன் பூக்களை சேகரித்து, பக்தியுடன் அந்த கர்மத்தைச் செய்தான்.

வ்ரு'தஸ்து ப்ராஹ்மணைர்முக்யைர்கங்காஸ்நாநேஷு வை த்விஜஃ

பிரமுக பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு, அந்த த்விஜன் கங்கையில் நீராடினான்.

பூர்வாஹ்ணே ஸ்தாபயித்வாத்ர மாத்ராம் குண்டீம் த்ரிதண்டகம் விஸ்ம்ரு'தம் கிம் த்வயா ஸ்தாநம் கதம் ஶீக்ரம் ந சாகதஃ

காலை நேரத்தில் பாய், பானை, கம்பு ஆகியவற்றை இங்கு வைத்தாய்; என்னை மறந்துவிட்டாயா? ஏன் விரைவில் இங்கு வரவில்லை?

ததோ விப்ரவசஃ ஶ்ருத்வா தூஷ்ணீமாஸீந்முநிஸ்ததா 125.

பிராமணனின் வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர் அப்போது அமைதியாக அமர்ந்தார்.

ஏதஸ்மிந்நம்தரே தேவி ஸ ச ப்ராஹ்மணபும்கவஃ

அந்த நேரத்தில், தேவி, அந்த பிராமண முன்னோரும்—

கதமேதாவதங்காலம் மாமூசுர்ப்ராஹ்மணாஶ்ச கிம் கதம் காலேऽநுஸம்ப்ராப்தஃ கிமேததிதி பாஷதே

'எப்படி இவ்வளவு நேரம் கடந்தது? அந்த பிராமணர்கள் என்ன சொன்னார்கள்? இந்த தருணம் எப்படி வந்தது? இது என்ன?' என்று அவர் பேசினார்.

ஏதஸ்மிந்நம்தரே தேவி ப்ராஹ்மணாய ததோ மயா

அந்த நேரத்தில், தேவி, அந்த பிராமணரிடம் நான்—

கிமிதம் ப்ராம்தரூபோऽஸி கிம் வா த்வம் த்ரு'ஷ்டவாநஸி

'இது என்ன, நீ குழப்பமாகத் தோன்றுகிறாய்? அல்லது என்ன பார்த்தாய்?' என்று கேட்டேன்.

ஏவமுக்தஃ ஸ து மயா பூமௌ க்ரு'த்வா ஶிரஃ ஸ்வகம்

இவ்வாறு நான் கேட்டபோது, அவர் தன் தலையை தரையில் வைக்கினார்.

அஹோ தேவ த்விஜா ஏதே மாம் வதந்தி ஜகத்குரோ ஆகதோऽஸ்யபராஹ்நே கிம் ஸ்தலம் விஸ்ம்ரு'தவாநஸி

'அய்யா, உலகுக்குத் தெய்வமே, இந்த பிராமணர்கள் என்னை நோக்கி, 'நீ பிற்பகலில் வந்திருக்கிறாய், எந்த இடத்தை மறந்துவிட்டாய்?' என்று சொல்கிறார்கள்.'

அஹம் வ்யாதஸ்ய வை பூத்வா பார்யா ச வ்யாதயோநிஜா

'நான் வேட்டக்காரனாக பிறந்தேன்; என் மனைவி வேட்டக்கார குடும்பத்தில் பிறந்தவள்.'

தஸ்மாச்சைவ த்ரயஃ புத்ராஸ்திஸ்ரஶ்சாபி ச கந்யகாஃ

'அவளால் எனக்கு மூன்று மகன்கள், மூன்று மகள்கள் பிறந்தார்கள்.'