வராஹபுராணம்

நிஷாதம் பாஷதே தத்ர கச்ச கிம் பரிக்லிஶ்யஸே 125.

அங்கே அந்த நிஷாதனிடம், 'போ, ஏன் உன்னை நீயே வருத்திக்கொள்கிறாய்?' என்று கூறினார்.

ஏதே ந த்யஜநீயாஸ்தே கதாசிதபி புத்ரகாஃ

இந்த பிள்ளைகளை எந்த நேரத்திலும் நீ ஒருபோதும் விட்டு விடக்கூடாது.

உவாச மதுரம் வாக்யம் துஃகஶோகபரிப்லுதஃ

துயரமும் சோகமும் நிறைந்தவன் இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசினான்.

ஸாந்த்விதோऽஸ்மி த்வயா விப்ர வசநைர்மதுராக்ஷரைஃ

உன் இனிய சொற்களால், பிராமணரே, நான் ஆறுதல் பெற்றேன்.

நிஷதாஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ முநிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

நிஷாதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த உறுதியான விரதம் கொண்ட முனிவர்—

மா ரோதீர்வச்மி பத்ரம் தே தவாஹம் ஸா ப்ரியாऽபவத்

அழாதே என்று நான் சொல்கிறேன்; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; உனக்கு மிகவும் பிடித்தவள் இப்போது நானாகிவிட்டேன்.

பரிவ்ராஜவசஃ ஶ்ருத்வா நிஷாதோ விகதஜ்வரஃ

அந்த சுற்றிப் பயணிக்கும் முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட நிஷாதனுக்கு மனமுறுத்தல் நீங்கியது.

கிமிதம் பாஷஸே விப்ர அவ்யக்தம் யத்கதாசந

பிராமணரே, நீ சொல்வது என்ன? இது தெளிவாகவும் புரியாததாகவும் இருக்கிறது.

நிஷாதஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ராஹ்மணோ துஃகமூர்ச்சிதஃ

நிஷாதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிராமணன் துயரத்தில் மயங்கி விழுந்தான்.

ஶீக்ரம் கச்ச ஸ்வகம் தேஶமேதாந் க்ரு'ஹ்ய ஸ்வபாலகாந்

உன் பிள்ளைகளை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக உன் ஊருக்குப் போ.

ஸ தேந சோதிதோ ஹ்யேவம் நிஷாதோ நாவகச்சதி 125.

அவன் இப்படிச் சொன்னபோதும், நிஷாதன் அதை புரிந்துகொள்ளவில்லை.

கிம் த்வயா துஷ்க்ரு'தம் கர்ம க்ரு'தம் பூர்வம் புராதநம்

நீ பழைய காலத்தில் என்ன தவறு செய்தாய்?

கேந தோஷேண ப்ராப்தஸ்த்வம் ஸ்த்ரீத்வம் பூத்வா புமாந் புநஃ

எந்த குற்றத்தால் நீ முன்பு ஆணாக இருந்து இப்போது பெண்ணாக ஆனாய்?

ஏவம் தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ரு'ஷிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

அந்த முனிவர் உறுதியான விரதம் மேற்கொண்டவர், அவன் சொற்களை கேட்டார்.

நிஷாத ஶ்ரு'ணு தத்த்வேந மத்கதாம் ச ப்ரஜல்பதஃ

நிஷாதா, என் கதையை நான் சொல்வதை கவனமாக கேள் என்றார்.

ஏகபக்தம் மயாசாரே அபக்ஷ்யம் சைவ வர்ஜிதம் கர்மபிர்பஹுபிஶ்சைவ மயா தர்ஶநகாங்க்ஷிணா

நான் ஒரே ஒரு வேளை மட்டும் உணவு உண்டேன்; தடைசெய்யப்பட்ட உணவுகளைத் தவிர்ந்தேன்; பல நற்காரியங்களைச் செய்து, தரிசனம் பெற விரும்பினேன்.

அத தீர்கேண காலேந மயா த்ரு'ஷ்டோ ஜநார்த்தநஃ

அப்படி நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, நான் ஜனார்த்தனனைக் கண்டேன்.

மயா நாபீப்ஸிதஸ்தஸ்மாத்தீயமாநோ வரஸ்ததஃ

நான் எந்த வரமும் விரும்பவில்லை; எனவே அவர் அளித்த வரம் எனக்கு வேண்டியதாக இல்லை.

ததோ மாம் பாஷதே விஷ்ணுர்மாயாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யலம் த்விஜ

பிறகு விஷ்ணு என்னிடம், 'மாயையை நீ கண்டாயாக, போதும், த்விஜா' என்று கூறினார்.

ததோऽஹம் தேந சாப்யுக்தஸ்தர்ஹி த்ரக்ஷத்யலம் பவாந்

அவர் மேலும், 'இனி நீ போதுமானதை காண்பாய், அருமைமிக்கவரே' என்று சொன்னார்.

அஹம் மாயாப்ரலோபேந கங்காதீரமுபாகதஃ ததஃ ஸ்நாநவிதாநேந நிமக்நஸ்தஜ்ஜலேऽமலே ।। 125.

மாயையின் மோசத்தில் நான் கங்கை கரைக்கு வந்தேன்; அங்கு, நீராடும் முறையைப் பின்பற்றி, அந்த தூய நீரில் முழுகினேன்.

ந தத்ர கிம்சிஜ்ஜாநாமி கிமிதம் கிம் ப்ரவர்த்ததே

அங்கே என்னும், என்ன நடக்கிறது என்று எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.

கேநசித்காரணேநாத்ர ப்ரவிஷ்டோ ஜாஹ்நவீஜலே

ஏதோ ஒரு காரணத்தால், நான் ஜாஹ்னவியின் நீரில் புகுந்தேன்.

நிஷாத பஶ்ய குண்டீம் ச மாத்ராம் வஸ்த்ரம் யதா புரா தண்டவஸ்த்ராதி யத்கிம்சிந்ந ஜீர்ணம் கங்கயா ஹ்ரு'தம்

நிஷாதா, பானை, பாய், துணி எல்லாம் முன்னைப்போலே இருக்கின்றன; கம்பு, துணி ஆகியவை பழுதடையாதவை அனைத்தும் கங்கை எடுத்துச் சென்றது.

ஏவம் தேந ததஶ்சோக்தா நிஷாதோऽத்ரு'ஶ்யதாம் கதஃ

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நிஷாதன் கண்களுக்கு புலப்படாமல் மறைந்தான்.

ஸ ததோ ப்ராஹ்மணோ தேவி தபஸ்தபதி நிஶ்சிதம்

அப்போது, தேவி, அந்த பிராமணன் உறுதியுடன் தவம் செய்தான்.

தஸ்ய ப்ரதிஷ்டமாநஸ்ய அபராஹ்ணம் து ஜாயதே

அவன் தவத்தில் ஈடுபட்டபோது, பிற்பகல் நேரம் வந்தது.

கர்மண்யாநி ச புஷ்பாணி ஆஹ்ரு'த்ய ஶ்ரத்தயாந்விதஃ

அவன் பூக்களை சேகரித்து, பக்தியுடன் அந்த கர்மத்தைச் செய்தான்.

வ்ரு'தஸ்து ப்ராஹ்மணைர்முக்யைர்கங்காஸ்நாநேஷு வை த்விஜஃ

பிரமுக பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு, அந்த த்விஜன் கங்கையில் நீராடினான்.