வராஹபுராணம்

அத கேநாபி க்ராஹேண ஸ்நாயமாநா தபஸ்விநீ 125.

அப்போது, தவம் செய்பவள் நீராடும் போது, ஏதோ ஒரு முதலை பிடித்தது.

ந சாப்ரியம் மயாऽஸ்யுக்தா கதாசிதபி வாசகம்

நான் ஒருபோதும் அவளுக்கு கடுமையான வார்த்தையோ, மனதைத் துன்புறுத்தும் பேச்சையோ பேசவில்லை.

அதவாபி பிஶாசேந பக்ஷிதா பூதராக்ஷஸைஃ

இல்லையெனில், பிசாசு அல்லது பூதராட்சசம் அவளை விழுங்கியிருக்கலாம்.

கிம் க்ரு'தம் துஷ்க்ரு'தம் பூர்வம் மயா கர்ம ஸுஸங்கடம்

நான் முன்பு என்ன பாவம் செய்தேன்? என்ன கொடூரமான செயல் செய்தேன்?

ஏஹி மே ஸுபகே காந்தே மம சித்தாநுவர்த்திநி

என் மனதைப் பின்பற்றும், என் அதிர்ஷ்டசாலி, என் காதலியே, என்னிடம் வா.

மாம் பஶ்ய த்வம் வராரோஹே த்ரீந்புத்ராநதிபாலகாந்

அழகான இடுப்பையுடையவளே, என்னையும், இங்கே உள்ள என் மூன்று சிறிய பிள்ளைகளையும் நீ பார்த்து இரு.

மம புத்ரா ருதந்த்யேதே பாலகாஸ்தவ லாலஸா

இவை என் பிள்ளைகள், உனக்கு மிகவும் பிடித்த குழந்தைகள், இங்கே அழுகிறார்கள்.

காமம் மாம் க்ஷுதிதம் சைவ ஜ்ஞாஸ்யஸே த்வம் பிபாஸிதம்

நான் பசிக்கவும், தாகமாகவும் இருக்கிறேன் என்பதை நீ நிச்சயம் அறிந்துகொள்வாய்.

ஏவம் விலபமாநஸ்ய நிஷாதஸ்ய த்விதஸ்ததஃ

அந்த நிஷாதன் இவ்வாறு இடம் இடமாக புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.

ஸுகம் யோகம் ச தே நீத்வா ஸா கதா ஹ்யநிவ்ரு'த்தயே

உன்னுடன் மகிழ்ச்சியோடும், இணைப்போடும் வாழ்ந்தவள் இப்போது போய்விட்டாள்; இனி திரும்ப வரமாட்டாள்.

நிஷாதம் பாஷதே தத்ர கச்ச கிம் பரிக்லிஶ்யஸே 125.

அங்கே அந்த நிஷாதனிடம், 'போ, ஏன் உன்னை நீயே வருத்திக்கொள்கிறாய்?' என்று கூறினார்.

ஏதே ந த்யஜநீயாஸ்தே கதாசிதபி புத்ரகாஃ

இந்த பிள்ளைகளை எந்த நேரத்திலும் நீ ஒருபோதும் விட்டு விடக்கூடாது.

உவாச மதுரம் வாக்யம் துஃகஶோகபரிப்லுதஃ

துயரமும் சோகமும் நிறைந்தவன் இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசினான்.

ஸாந்த்விதோऽஸ்மி த்வயா விப்ர வசநைர்மதுராக்ஷரைஃ

உன் இனிய சொற்களால், பிராமணரே, நான் ஆறுதல் பெற்றேன்.

நிஷதாஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ முநிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

நிஷாதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த உறுதியான விரதம் கொண்ட முனிவர்—

மா ரோதீர்வச்மி பத்ரம் தே தவாஹம் ஸா ப்ரியாऽபவத்

அழாதே என்று நான் சொல்கிறேன்; உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; உனக்கு மிகவும் பிடித்தவள் இப்போது நானாகிவிட்டேன்.

பரிவ்ராஜவசஃ ஶ்ருத்வா நிஷாதோ விகதஜ்வரஃ

அந்த சுற்றிப் பயணிக்கும் முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட நிஷாதனுக்கு மனமுறுத்தல் நீங்கியது.

கிமிதம் பாஷஸே விப்ர அவ்யக்தம் யத்கதாசந

பிராமணரே, நீ சொல்வது என்ன? இது தெளிவாகவும் புரியாததாகவும் இருக்கிறது.

நிஷாதஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ராஹ்மணோ துஃகமூர்ச்சிதஃ

நிஷாதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிராமணன் துயரத்தில் மயங்கி விழுந்தான்.

ஶீக்ரம் கச்ச ஸ்வகம் தேஶமேதாந் க்ரு'ஹ்ய ஸ்வபாலகாந்

உன் பிள்ளைகளை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக உன் ஊருக்குப் போ.

ஸ தேந சோதிதோ ஹ்யேவம் நிஷாதோ நாவகச்சதி 125.

அவன் இப்படிச் சொன்னபோதும், நிஷாதன் அதை புரிந்துகொள்ளவில்லை.

கிம் த்வயா துஷ்க்ரு'தம் கர்ம க்ரு'தம் பூர்வம் புராதநம்

நீ பழைய காலத்தில் என்ன தவறு செய்தாய்?

கேந தோஷேண ப்ராப்தஸ்த்வம் ஸ்த்ரீத்வம் பூத்வா புமாந் புநஃ

எந்த குற்றத்தால் நீ முன்பு ஆணாக இருந்து இப்போது பெண்ணாக ஆனாய்?

ஏவம் தஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ரு'ஷிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

அந்த முனிவர் உறுதியான விரதம் மேற்கொண்டவர், அவன் சொற்களை கேட்டார்.

நிஷாத ஶ்ரு'ணு தத்த்வேந மத்கதாம் ச ப்ரஜல்பதஃ

நிஷாதா, என் கதையை நான் சொல்வதை கவனமாக கேள் என்றார்.

ஏகபக்தம் மயாசாரே அபக்ஷ்யம் சைவ வர்ஜிதம் கர்மபிர்பஹுபிஶ்சைவ மயா தர்ஶநகாங்க்ஷிணா

நான் ஒரே ஒரு வேளை மட்டும் உணவு உண்டேன்; தடைசெய்யப்பட்ட உணவுகளைத் தவிர்ந்தேன்; பல நற்காரியங்களைச் செய்து, தரிசனம் பெற விரும்பினேன்.

அத தீர்கேண காலேந மயா த்ரு'ஷ்டோ ஜநார்த்தநஃ

அப்படி நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, நான் ஜனார்த்தனனைக் கண்டேன்.

மயா நாபீப்ஸிதஸ்தஸ்மாத்தீயமாநோ வரஸ்ததஃ

நான் எந்த வரமும் விரும்பவில்லை; எனவே அவர் அளித்த வரம் எனக்கு வேண்டியதாக இல்லை.

ததோ மாம் பாஷதே விஷ்ணுர்மாயாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஹ்யலம் த்விஜ

பிறகு விஷ்ணு என்னிடம், 'மாயையை நீ கண்டாயாக, போதும், த்விஜா' என்று கூறினார்.