வராஹபுராணம்

ஏவம் த்ரிதா ஜகத்தாதா பூத்வா தேவாந் மஹேஶ்வரஃ । ஆராதயாமாஸ ததோ லோகோऽபி த்ரிவிதோऽபவத் ।। ௧௦.

இவ்வாறு மூன்று வகை உருவம் கொண்டு, உலகை நிலைநிறுத்தும் மஹேஸ்வரன், தேவர்களை வழிபட்டார்; பின்னர் உலகமும் மூன்று வகையாக ஆனது.

ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶாநநாம்நா க்ரு'ஹ்ய வ்யவஸ்திதஃ । ஸ ச நாராயணோ தேவஃ க்ரு'தே யுகவரே ப்ரபுஃ ।। ௧௦.

பிரம்மா, விஷ்ணு, மஹேசன் என்ற பெயர்களால் அறியப்பட்டு நிலைநிறைந்தார்; அந்த நாராயணன், கிருதயுகத்தில் தலைவராக இருந்தார்.

த்ரேதாயாம் ருத்ரரூபஸ்து த்வாபரே யஜ்ஞமூர்திமாந் । கலௌ நாராயணோ தேவோ பஹுரூபோ வ்யஜாயத ।। ௧௦.

த்ரேதாயுகத்தில் அவர் ருத்ரராக, துவாபரயுகத்தில் யாக உருவமாக, கலியுகத்தில் நாராயணன் பல உருவங்களில் தோன்றினார்.

தஸ்யாதிக்ரு'த்ததோ விஷ்ணோஶ்சரிதம் பூரிதேஜஸஃ । ஶ்ர்ரு'ணுஷ்வ ஸர்வம் ஸுஶ்ரோணி கததோ மம பாமிநி ।। ௧௦.

அழகான இடுப்பையுடையவளே, பெரும் ஒளியுடன் விளங்கும் விஷ்ணுவின் முதற்காலச் செயல்களை நான் முழுமையாக சொல்வதை நீ கவனமாக கேள், மனமகிழ்ந்து கேள், அழகியவளே.

ஆஸீத் க்ரு'தயுகே ராஜா ஸுப்ரதீகோ மஹாபலஃ । தஸ்ய பார்யாத்வயம் சாஸீதவிஶிஷ்டம் மநோரமம் ।। ௧௦.

கிருதயுகத்தில் சுப்ரதீகன் என்ற பேராற்றல்மிக்க ஒரு மன்னன் இருந்தான்; அவனுக்கு இரு மனைவிகள் இருந்தார்கள், இருவரும் அழகும் இனிமையும் சமமாக இருந்தார்கள்.

வித்யுத்ப்ரபா காந்திமதீ தயோரேதே து நாமநீ । தயோஃ புத்ரம் ஸமம் ராஜா ந லேபே யத்நவாநபி ।। ௧௦.

அந்த இருவரின் பெயர்கள் வித்யுத்‌பிரபா மற்றும் காண்திமதி. மன்னன் எவ்வளவு முயன்றாலும், அவர்களிடமிருந்து ஒரு மகனைக் கிடைக்கவில்லை.

யதா ததா முநிஶ்ரேஷ்டமாத்ரேயம் வீதகல்மஷம் । தோஷயாமாஸ விதிநா சித்ரகூடே நகோத்தமே ।। ௧௦.

அப்போது, அந்தச் சமயத்தில், பாவமில்லாத முனிவர்களில் சிறந்தவரான ஆத்திரேயரை சுப்ரதீகன் சிறந்த சித்ரகூட மலையில் முறையாக வழிபட்டு மகிழ்வித்தான்.

ஸக ரு'ஷிஸ்தோஷிதஸ்தேந தீர்ககாலம் வரார்திநா । வரம் திதித்ஸயா யாவதப்ரவீதத்ரிஜோ முநிஃ ।। ௧௦.

அந்த முனிவர், நீண்ட நாட்கள் வரம் வேண்டி சேவை செய்த மன்னனால் மகிழ்ந்து, ஒரு வரம் வழங்க விரும்பி, அத்ரியின் மகனான முனிவர் பேசத் தொடங்கினார்.

தாவதிந்த்ரோऽபி கரிணா கதஃ பார்ஶ்வேந தஸ்ய ஹ । தேவஸைந்யைஃ பரிவ்ரு'தஸ்தூஷ்ணீமேவ மஹாபலஃ ।। ௧௦.

அந்த நேரத்தில், பெரும் பலத்துடன் கூடிய இந்திரனும் தன் யானையில் ஏறி, தேவசேனைகளால் சூழப்பட்டு, அமைதியாக அங்கு வந்தான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽந்தர்கதப்ரீதிமப்ரீதிம் ப்ரீதவாந் முநிஃ । சுகோப தேவராஜாய ஶாபமுக்ரம் ஸஸர்ஜ ஹ ।। ௧௦.

அவனைப் பார்த்த முனிவர், உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தும் வெளியில் அதைக் காட்டாமல், கோபமடைந்து தேவர்களின் அரசனான இந்திரனுக்கு கடும் சாபம் வழங்கினார்.

யஸ்மாத் த்வயா மமாவஜ்ஞா க்ரு'தா மூட திவஸ்பதே । ததஸ்த்வம் சாலிதோ ராஜ்யாதந்யலோகே வஸிஷ்யஸி ।। ௧௦.

நீ என் மீது அவமதிப்பு செய்ததால், அறிவில்லாத வானவர்களே, அதனால் நீ ராஜ்யத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டு வேறு உலகில் வாழ வேண்டியிருக்கும்.

ஏவமுக்த்வாऽபி கோபேந ஸுரேஶம் தம் ச பூபதிம் । உவாச ராஜந் புத்ரஸ்தே பவிதா த்ரு'டவிக்ரமஃ ।। ௧௦.

இவ்வாறு கோபத்துடன் தேவர்களின் அரசனைச் சொல்லிவிட்டு, அந்த முனிவர் மன்னனை நோக்கி, 'மன்னா, உன் மகன் உறுதியும் வீரமும் கொண்டவனாக பிறப்பான்' என்று கூறினார்.

இந்த்ரரூபோபமஃ ஶ்ரீமாநுத்யச்சஸ்த்ரஃ ப்ரதாபவாந் । வித்யாப்ரபாவகர்ம்மஜ்ஞஃ க்ரூரகர்மா பவிஷ்யதி । துர்ஜயோऽதிபலீ ராஜா ஏவமுக்த்வா கதோ முநிஃ ।। ௧௦.

அவன் இந்திரனைப் போல வடிவம் கொண்ட, செல்வம் நிறைந்தவன், ஆயுதங்களில் வல்லவன், புகழில் பிரசித்தி பெற்றவன், வித்யுத்‌பிரபாவின் கல்வி மற்றும் செயல்களில் தேர்ந்தவன், கடுமையான செயல்களில் ஈடுபடுபவன், வெல்ல முடியாத, மிகுந்த பலம் கொண்ட மன்னனாக இருப்பான் என்று முனிவர் கூறி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

ஸோऽபி ராஜா ஸுப்ரதீகோ பார்யாயாம் கர்பமாவஹத் । வித்யுத்ப்ரபாயாம் தர்மஜ்ஞஃ ஸாऽபி காலே த்வஸூயத ।। ௧௦.

பின்னர், தர்மத்தைப் பின்பற்றும் சுப்ரதீக மன்னன், வித்யுத்‌பிரபா என்ற மனைவிக்கு கர்ப்பம் தரித்தான்; அவளும் காலம் வந்தபோது ஒரு மகனை பெற்றாள்.

தஸ்யாஃ புத்ரஃ ஸமபவத் துர்ஜயாக்யோ மஹாபலஃ । ஜாதகர்மாதிஸம்ஸ்காரம் தஸ்ய சக்ரே முநிஃ ஸ்வயம் । (துர்வாஸா நாம தபஸோ தஸ்ய தேஹமகல்மஷஃ ।। ௧௦.

அவளுக்கு பிறந்த மகன், துர்ஜயன் என்று அழைக்கப்பட்டு, பெரும் பலம் கொண்டவனாக இருந்தான்; அவனுடைய பிறப்பு முதலான சடங்குகளை முனிவர் தாமே செய்து வைத்தார். அவன் துர்வாசர் என்ற தவசியாகவும், பாவமில்லாத உடலை உடையவனாகவும் இருந்தான்.

) தஸ்ய சேஷ்டேர்பலேநாஸௌ முநேஃ ஸௌம்யோ பபூவ ஹ । வேதஶாஸ்த்ரார்தவித்யாயாம் பாரகோ தர்மவாந் ஶுசிஃ ।। ௧௦.

அந்த முனிவரின் செயலால், அந்த மகன் மென்மையான மனம் கொண்டவனாகவும், வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும், தர்மத்தில் நிலைத்தவனாகவும், தூய்மையுடன் வாழ்ந்தவனாகவும் ஆனான்.

யா த்விதீயாऽபவத் பத்நீ தஸ்ய ராஜ்ஞோ மஹாத்மநஃ । நாம்நா கீர்த்திமதீ தந்யா தஸ்யாஃ புத்ரோ பபூவ ஹ । நாம்நா ஸுத்யும்ந இத்யேவம் வேதவேதாங்கபாரகஃ ।। ௧௦.

அந்த மகான்மையின் மன்னனின் இரண்டாவது மனைவி, கீர்த்திமதி என்ற நற்பெயர் கொண்டவள்; அவளுக்கு சுத்யும்னன் என்ற மகன் பிறந்தான், அவனும் வேதங்களும் அதன் அங்கங்களும் அனைத்தையும் கற்றவனாக இருந்தான்.

அத காலேந மஹதா ஸ ராஜா ராஜஸத்தமஃ । ஸுப்ரதீகஃ ஸுதம் த்ரு'ஷ்ட்வா துர்ஜயம் யோக்யமந்திகே ।। ௧௦.

பெரும் காலம் கடந்தபின், அந்த சிறந்த மன்னன் சுப்ரதீகன், துர்ஜயன் அரசை நடத்தத் தகுதியானவனாக இருப்பதைப் பார்த்து அவனை அருகில் அழைத்தான்.

ஆத்மநோ வ்ரு'த்தபாவம் ச வாராணஸ்யாதிபோ பலீ । சிந்தயாமாஸ ராஜ்யார்தம் துர்ஜயம் ப்ரதி பாமிநி ।। ௧௦.

தான் முதுமை அடைந்ததை உணர்ந்த வாரணாசி நகரின் வலிமைமிக்க அரசன், துர்ஜயனைப் பற்றி ராஜ்யம் குறித்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான், அழகானவளே.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய தர்மாத்மா தஸ்ய ராஜ்யம் ததௌ ந்ரு'பஃ । ஸ்வயம் ச சித்ரகூடாக்யம் பர்வதம் ஸ ஜகாம ஹ ।। ௧௦.

இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த தர்மமிகு மன்னன், துர்ஜயனுக்கு அரசை வழங்கி, தானாக சித்ரகூடம் எனும் மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

துர்ஜயோऽபி மஹத்ராஜ்யம் ஹஸ்த்யஶ்வரதவாஜிபிஃ । ஸம்யோஜ்ய சிந்தயாமாஸ ராஜ்யவ்ரு'த்திம் ப்ரதி ப்ரபுஃ ।। ௧௦.

துர்ஜயன், யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், படைகள் உடைய பெரிய ராஜ்யத்தைப் பெற்றவனாக, அந்த ராஜ்யத்தை மேலும் வளர்க்க என்ன செய்யலாம் என்று சிந்தித்தான்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய மேதாவீ ஹஸ்த்யஶ்வரதபத்திபிஃ । ஸமேதாம் வாஹிநீம் க்ரு'த்வா உத்தராம் திஶமாஶ்ரிதஃ । தஸ்ய சோத்தரதோ தேஶாஃ ஸர்வே ஸித்தா மஹாத்மநஃ ।। ௧௦.

இவ்வாறு யோசித்து அந்த அறிவாளி யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், காலாட்படைகள் ஆகியவற்றை ஒன்றாகச் சேர்த்து, வடதிசையில் அடைக்கலம் புகுந்தான். அந்த மகான் சித்தருக்கு வடக்குப் பகுதிகள் அனைத்தும் சொந்தமாக இருந்தன.

பாரதாக்யமிதம் வர்ஷம் ஸாதயித்வா ஸுதுர்ஜயஃ । ததஃ கிம்புருஷம் நாம வர்ஷம் தேநாபி ஸாதிதம் ।। ௧௦.

இந்தப் பாரதம் எனப்படும் நிலத்தை, வெல்ல முடியாததாக இருந்தாலும், வென்று கொண்டான். அதன் பின், கிம்புருஷம் என்ற பகுதியையும் அவன் கைப்பற்றினான்.

ததஃ பரதரம் சாந்யத்தரிவர்ஷம் ஜிகாய ஸஃ । ரம்யம் ஹிரண்மயம் சாபி குருபத்ராஶ்வமேவ ச । இலாவ்ரு'தம் மேருமத்யமேதத் ஸர்வம் ஜிகாய ஸஃ ।। ௧௦.

அதற்குப் பிறகு, அருமையான பொன்னிறமான ஹரிவர்ஷம், குருபத்ராஷ்வம் ஆகிய பகுதிகளையும், மேலும் மேரு மலை நடுவிலுள்ள இலாவிர்த்தம் எனும் பகுதியையும் அவன் வென்று கொண்டான்.

ஜித்வா ஜம்ப்வாக்யமேதத்தி த்வீபம் யாவதஸௌ ந்ரு'பஃ । ஜகாம தேவராஜாநம் ஜேதும் ஸர்வஸுராந்விதம் ।। ௧௦.

ஜம்பு எனப்படும் தீவை வென்று முடித்த அந்த அரசன், தேவர்களுடன் கூடிய தேவராஜனை வெல்லப் புறப்பட்டான்.

மேருபர்வதமாருஹ்ய தேவகந்தர்வதாநவாந் । குஹ்யகாந் கிம் நராந் தைத்யாம்ஸ்ததோ ப்ரஹ்மஸுதோ முநிஃ । நாரதோ துர்ஜயஜயம் தேவராஜாய ஶம்ஸத ।। ௧௦.

மேரு மலையை ஏறி, பிரம்மாவின் மகனான முனிவர் நாரதர், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள், குஹ்யர்கள், கின்னர்கள், தைத்யர்கள் ஆகியோரைக் களத்தில் வென்ற துர்ஜயனின் வெற்றியை தேவராஜனிடம் அறிவித்தார்.

தத இந்த்ரஸ்த்வராயுக்தோ லோகபாலைஃ ஸமந்விதஃ । ஜகாம துர்ஜயம் ஹந்தும் ஸோऽசிரேணாஸ்த்ரநிர்ஜ்ஜிதம் । விஹாய பர்வதம் மேரும் மர்த்யலோகமிஹாகதஃ ।। ௧௦.

அப்போது இந்திரன், உலகங்களை காக்கும் தேவர்களுடன் விரைவாக வந்து, ஆயுதங்களால் வெற்றி பெற்ற துர்ஜயனை அழிக்க முயன்றான். மேரு மலையை விட்டு விட்டு, மனித உலகிற்கு வந்தான்.

பூர்வதேஶே ச தேவேந்த்ரோ லோகபாலைஃ ஸமம் ப்ரபுஃ । ஸ்திதவாம்ஸ்தஸ்ய ஸுமஹச்சரிதம் ஸம்பவிஷ்யதி ।। ௧௦.

கிழக்கு பகுதியில், இந்திரன் உலகக் காவலர்களுடன் தங்கி இருந்தான்; அவனைச் சுற்றி ஒரு பெரிய நிகழ்வு நடைபெற இருந்தது.

துர்ஜயஶ்ச ஸுராஞ்ஜித்வா யாவத் ப்ரதிநிவர்த்ததே । கந்தமாதநப்ரு'ஷ்டே து ஸ்கந்தாவாரநிவேஶநம் । க்ரு'த்வாऽவஸ்திதஸம்பாரமாகதம் தாபஸௌ து தம் ।। ௧௦.

துர்ஜயன் தேவர்களை வென்று திரும்பி, கந்தமாதன மலையின் சரிவில் தன் படைவீடு அமைத்து, தேவையான பொருட்களைச் சீரமைத்து வைத்தான். அப்போது இரண்டு தவசிகள் அவனை அணுகினர்.