வராஹபுராணம்

ரூபவாந்குணவாஞ்சூரோ யுத்தகார்யார்தநிஶ்சிதஃ

அவன் அழகும், நல்ல பண்பும், வீரவும்கொண்டவன்; போரில் உறுதியானவன்.

ரூபவாந்குணவாஞ்சூரோ யுதகார்யார்தநிஷ்டிதஃ 122.

அவன் அழகும், நல்ல பண்பும், வீரவும்கொண்டவன்; போரில் நிலைத்த மனம் கொண்டவன்.

அத கேநசித்காலேந ஶக ஆநந்தபூரகே

பின்னர், சில காலத்துக்குப் பிறகு, ஆனந்தம் நிறைந்த யுகத்தில்—

ததா து தௌ ஸமாஸாத்ய பரஸ்பரமத க்ரமாத்

அவ்வாறு, அவர்கள் இருவரும் காலப்போக்கில் சந்தித்தார்கள்.

ஸ வை ததா ஸமம் நித்யம் ஸா ச தேந ஸமம் ஶுபா

அவன் எப்போதும் அவளுடன் இருந்தான்; அவளும், அந்த நல்லவள், அவனுடன் இருந்தாள்.

கச்சத்யேவம் பஹுதரே காலே சைவாப்யநிம்திதா

இவ்வாறு, பல காலம் கடந்தும், அவள் குற்றமற்றவளாக இருந்தாள்.

பஜமாநா விநீதா ச ஸௌஹ்ரு'தாச்ச விஶேஷதஃ

அவள் பக்தியுடன், பணிவுடன், மேலும் மிகுந்த அன்புடன் இருந்தாள்.

ராஜபுத்ரஸ்தஸ்தோऽப்யத்ர ஶகாநாம் நம்தவர்த்தநஃ

அங்கே சகர்களின் புகழை வளர்த்த அரசகுமாரனும் நின்றிருந்தான்.

யே கேசித்பிஷஜஸ்தத்ர கதேஷு குஶலாஃ ஶுபே

அங்கே இருந்த அனைத்து வையர்களும் நோய்களை குணமாக்குவதில் நிபுணர்களாக இருந்தார்கள்.

நநாஶ நைவ ஸம்யாதஃ காலோ பஹுதிதஸ்ததஃ

ஆனால் அவர்களில் யாரும் வெற்றி பெறவில்லை; பல நாட்கள் வீணாகக் கழிந்தன.

அயநே கத ஏதேஷாம் வ்ரு'த்தம் கௌதூஹலம் புவி 122.

காலம் கடந்தபின், அவர்களின் நடத்தை உலகத்தில் ஆச்சரியமாக பேசப்பட்டது.

ததஃ ஸர்வாநவத்யாங்கீ பர்த்தாரமிதமப்ரவீத்

அப்போது, எல்லா அங்கங்களும் குறையில்லாதவள் தனது கணவனிடம் இப்படிச் சொன்னாள்:

ஏததாசக்ஷ்வ தத்த்வேந யத்யஹம் ச தவ ப்ரியா

நான் உனக்கு உண்மையில் பிரியமானவளாக இருந்தால், இந்த உண்மையை எனக்குச் சொல்லவும்.

குர்வந்தி தவ கர்மாணி வேதநா ச ந கச்சதி

நீ உன் கடமைகளைச் செய்கிறாய், ஆனாலும் உன் வலி குறையவில்லை.

இதம் கிம் விஸ்ம்ரு'தா பத்ரே ஸர்வவ்யாதிஸமந்விதம்

இது என்ன, நல்லவளே? எல்லா நோய்களாலும் பாதிக்கப்பட்டும் நீ மறந்துவிட்டாயா?

ஸம்ஸாரஸாகராரூடம் நாதிப்ரஷ்டும் த்வமர்ஹஸி

இவ் உலக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலை ஏறியவனை நீ அதிகமாகக் கேட்க வேண்டாம்.

ததஃ கதாசிச்சயநே ஸுப்தௌ தௌ தம்பதீ கில

பின்னர் ஒருநாள், அந்த தம்பதிகள் படுக்கையில் சேர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது,

கதயஸ்வ தமேவார்தம் யந்மயா பூர்வப்ரு'ச்சிதம்

நான் முன்பு கேட்ட அதே விஷயத்தை நீ சொல்ல வேண்டும்.

கோப்யம் வா கிம்சிதஸ்தீஹ கிம் கோபயஸி மே புரஃ

இங்கே மறைக்க வேண்டிய ஏதாவது இருக்கிறதா? என்னை முன்னிலையில் ஏன் மறைக்கிறாய்?

இதி நிர்பந்ததஃ ப்ரு'ஷ்டஃ ஸ ஶகாதிபதிர்ந்ரு'பஃ

இவ்வாறு அவள் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கேட்டபோது, சகர்களின் அரசன் கேள்வி கேட்கப்பட்டான்.

முச்யதாம் மாநுஷம் பாவம் தாம் ஜாதிம் ஸ்மர பௌர்விகீம் 122.

மனிதப் பழக்கத்தை விட்டுவிடு; உன் பழைய வம்சத்தை நினை.

மந்மாதாபிதரௌ கத்வா ப்ரஸாதய ஶுசிஸ்மிதே

என் தாயும் தந்தையும் இருக்கிற இடத்துக்குச் சென்று, அழகாகப் புன்னகைக்கும் பெண்ணே, அவர்களைப் பிரியப்படுத்து.

தயோராஜ்ஞாம் புரஸ்க்ரு'த்ய மாநயித்வா யதார்ஹதஃ

அவர்களின் கட்டளையை ஏற்று, உரிய மரியாதையுடன் அவர்களை மதித்து,

ஸ்வபூர்வஜந்மவ்ரு'த்தம் து தேவாநாமபி துலர்பம்

முந்தைய பிறவியின் நிகழ்வைத் தெரிந்துகொள்வது தேவர்களுக்குக் கூட அரிது.

ததஃ ஸா ஹ்யநவத்யாங்கீ ஶ்வஶ்ரூஶ்வஶுரயோஃ புரஃ

பின்னர், குறையில்லாத அவள், தன் மாமியாரும் மாமனும் முன்னிலையில்,

கிம்சித்விஜ்ஞப்துகாமாஸ்மி தத்ர வாமவதீயதாம்

நான் ஒரு விஷயத்தை தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்; தயவுசெய்து கவனமாகக் கேளுங்கள்.

புண்யே கோகாமுகே கந்துமிச்சாவஸ்தத்ர வாம் குரூ

புனிதமான கோகாமுகம் செல்ல நான் ஆசைப்படுகிறேன்; அதற்காக உங்கள் வழிகாட்டுதலை நாடுகிறேன்.

அத்ய யாவத்கிமபி வாம் யாசிதம் ந மயா க்வசித்

இன்றுவரை நான் உங்களிடம் எதையும் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை.

ஶிராவேதேநயா யுக்தஃ ஸதா தவ ஸுதோ ஹ்யயம்

உங்கள் மகன் எப்போதும் தலைவலியால் மிகவும் வேதனைப்படுகிறார்.