வராஹபுராணம்

ஏதே பாஶுபதாஶ்சைஷாம் கோகா பாகவதஸ்ய ஹ

இவை பாஷுபத வழிபாடுகள்; கொகா உண்மையில் பகவதருக்கு உரியது.

க்ரு'தம் கோகாமுகே சைவ மம க்ஷேத்ரே ஹி ஸுந்தரி 122.

அழகியே, என் புனித நிலத்தில், கொகாவின் வாயிலில் ஒரு பூஜை நடத்தப்பட்டது.

தத்ரால்பேநாம்புநா யுக்தே ஹ்ரதே மத்ஸ்யஸ்து திஷ்டதி தஸ்ய ஹஸ்தாச்ச பலவாந்மத்ஸ்யஸ்தூர்ணம் விநிர்கதஃ

அங்கே, குறைந்த தண்ணீருள்ள ஒரு குளத்தில் ஒரு மீன் இருந்தது; அதன் வாயிலிருந்து ஒரு வலிமையான மீன் விரைவாக வெளிவந்தது.

நிபத்ய தம் க்ரு'ஹீத்வைவ ப்ரோட்டீநஸ்த்வரயாந்விதஃ

அவன் விழுந்து, அதை பிடித்து, அவசரமாக தள்ளிச் சென்றான்.

தத்க்ஷேத்ரஸ்ய ப்ரபாவேண ராஜபுத்ரோऽபவத்ப்ரபுஃ

அந்த நிலத்தின் சக்தியால், அந்த இளவரசன் பெரும் அதிகாரம் பெற்றான்.

அத காலேந தஸ்யைவ ம்ரு'கவ்யாதஸ்ய சாங்கநா

பின்னர், காலம் கடந்தபின், அந்த வேட்டைக்காரனின் மனைவி—

ஏகா சில்லீ மாம்ஸலுப்தா தத்தஸ்தாந்மாம்ஸகர்த்திநீ

ஒரு சிறிய எலி, இறைச்சிக்காக ஆசைப்பட்டு, அவன் கையில் இருந்த இறைச்சிக்கு பேராசை கொண்டாள்.

ம்ரு'கவ்யாதா பலாந்மாம்ஸம் ஹர்துகாமாம் து சில்லிகாம்

வேட்டைக்காரன், அந்த இறைச்சிக்காக ஆசைப்பட்ட எலியை வலியால் பிடிக்க முயன்றான்.

ஆகாஶாத்பாதிதா பத்ரே கோகாயாம் மம ஸந்நிதௌ

நல்லவளே, அவள் ஆகாயத்திலிருந்து விழுந்து, என் முன்னிலையில் கொகாவில் விழுந்தாள்.

ஸா வ்யவர்த்தத கந்யா து வயோரூபகுணாந்விதா

அவள் இளமை, அழகு, நல்ல பண்புகள் கொண்ட ஒரு பெண்ணாக வளர்ந்தாள்.

ரூபவாந்குணவாஞ்சூரோ யுத்தகார்யார்தநிஶ்சிதஃ

அவன் அழகும், நல்ல பண்பும், வீரவும்கொண்டவன்; போரில் உறுதியானவன்.

ரூபவாந்குணவாஞ்சூரோ யுதகார்யார்தநிஷ்டிதஃ 122.

அவன் அழகும், நல்ல பண்பும், வீரவும்கொண்டவன்; போரில் நிலைத்த மனம் கொண்டவன்.

அத கேநசித்காலேந ஶக ஆநந்தபூரகே

பின்னர், சில காலத்துக்குப் பிறகு, ஆனந்தம் நிறைந்த யுகத்தில்—

ததா து தௌ ஸமாஸாத்ய பரஸ்பரமத க்ரமாத்

அவ்வாறு, அவர்கள் இருவரும் காலப்போக்கில் சந்தித்தார்கள்.

ஸ வை ததா ஸமம் நித்யம் ஸா ச தேந ஸமம் ஶுபா

அவன் எப்போதும் அவளுடன் இருந்தான்; அவளும், அந்த நல்லவள், அவனுடன் இருந்தாள்.

கச்சத்யேவம் பஹுதரே காலே சைவாப்யநிம்திதா

இவ்வாறு, பல காலம் கடந்தும், அவள் குற்றமற்றவளாக இருந்தாள்.

பஜமாநா விநீதா ச ஸௌஹ்ரு'தாச்ச விஶேஷதஃ

அவள் பக்தியுடன், பணிவுடன், மேலும் மிகுந்த அன்புடன் இருந்தாள்.

ராஜபுத்ரஸ்தஸ்தோऽப்யத்ர ஶகாநாம் நம்தவர்த்தநஃ

அங்கே சகர்களின் புகழை வளர்த்த அரசகுமாரனும் நின்றிருந்தான்.

யே கேசித்பிஷஜஸ்தத்ர கதேஷு குஶலாஃ ஶுபே

அங்கே இருந்த அனைத்து வையர்களும் நோய்களை குணமாக்குவதில் நிபுணர்களாக இருந்தார்கள்.

நநாஶ நைவ ஸம்யாதஃ காலோ பஹுதிதஸ்ததஃ

ஆனால் அவர்களில் யாரும் வெற்றி பெறவில்லை; பல நாட்கள் வீணாகக் கழிந்தன.

அயநே கத ஏதேஷாம் வ்ரு'த்தம் கௌதூஹலம் புவி 122.

காலம் கடந்தபின், அவர்களின் நடத்தை உலகத்தில் ஆச்சரியமாக பேசப்பட்டது.

ததஃ ஸர்வாநவத்யாங்கீ பர்த்தாரமிதமப்ரவீத்

அப்போது, எல்லா அங்கங்களும் குறையில்லாதவள் தனது கணவனிடம் இப்படிச் சொன்னாள்:

ஏததாசக்ஷ்வ தத்த்வேந யத்யஹம் ச தவ ப்ரியா

நான் உனக்கு உண்மையில் பிரியமானவளாக இருந்தால், இந்த உண்மையை எனக்குச் சொல்லவும்.

குர்வந்தி தவ கர்மாணி வேதநா ச ந கச்சதி

நீ உன் கடமைகளைச் செய்கிறாய், ஆனாலும் உன் வலி குறையவில்லை.

இதம் கிம் விஸ்ம்ரு'தா பத்ரே ஸர்வவ்யாதிஸமந்விதம்

இது என்ன, நல்லவளே? எல்லா நோய்களாலும் பாதிக்கப்பட்டும் நீ மறந்துவிட்டாயா?

ஸம்ஸாரஸாகராரூடம் நாதிப்ரஷ்டும் த்வமர்ஹஸி

இவ் உலக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலை ஏறியவனை நீ அதிகமாகக் கேட்க வேண்டாம்.

ததஃ கதாசிச்சயநே ஸுப்தௌ தௌ தம்பதீ கில

பின்னர் ஒருநாள், அந்த தம்பதிகள் படுக்கையில் சேர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது,

கதயஸ்வ தமேவார்தம் யந்மயா பூர்வப்ரு'ச்சிதம்

நான் முன்பு கேட்ட அதே விஷயத்தை நீ சொல்ல வேண்டும்.

கோப்யம் வா கிம்சிதஸ்தீஹ கிம் கோபயஸி மே புரஃ

இங்கே மறைக்க வேண்டிய ஏதாவது இருக்கிறதா? என்னை முன்னிலையில் ஏன் மறைக்கிறாய்?