வராஹபுராணம்

மஹர்லோகம் ததா தைஸ்தைர்பூதைஶ்ச ஸநகாதிபிஃ । ஜநோலோகம் ததஶ்சைவ வைராஜைஃ ஸமபூரயத் ।। 9.

அதேபோல், மகர்லோகத்தையும், சனகரும் மற்ற உயிர்களும் நிரப்பினார்கள்; பின்னர், வைராஜர்கள் மூலம் ஜனலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

தபோலோகம் ததோ தேவஸ்தபோநிஷ்டைரபூரயத் । அபுநர்மாரகைர்தேவைஃ ஸத்யலோகமபூரயத் ।। 9.

பின்னர், தவம் செய்யும் உயிர்களால் தவலோகத்தையும், மரணம் இல்லாத தெய்வங்களால் சத்தியலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

ஸ்ரு'ஷ்டிம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ததா தேவோ பகவாந் பூதபாவநஃ । கல்பஸம்ஜ்ஞம் ஸ்வகம் கஸ்த்ரம் ஜாகர்தி பரமேஶ்வரஃ ।। 9.

இவ்வாறு படைப்பை உருவாக்கிய பின், அந்த பரம ஈச்வரன், உயிர்களின் ஆதியாய், தன் காலச்சுழியில் 'கல்பம்' எனப்படும் நிலையில் விழிப்புடன் இருந்தான்.

தஸ்மிந் ஜகதி பூர்லோகோ புவர்லோகஶ்ச ஜாயதே । ஸ்வர்லோகஶ்ச த்ரயோऽப்யேதே ஜாயந்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।। 9.

அந்த உலகில், பூமி, புவர், சுவர்க்கம் என்ற மூன்று உலகங்களும் தோன்றுகின்றன; இவை மூன்றும் நிச்சயமாக உண்டாகின்றன—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸுப்தே து தேவே கல்பாந்தே தாவதீ ராத்ரிரிஷ்யதே । த்ரை லோக்யமேதத் ஸுப்தம் ஸ்யாத் ததோபப்லவதாம் கதம் ।। 9.

ஆனால் கல்பத்தின் முடிவில் அந்த தேவன் உறங்கும்போது, அது அவனது இரவு எனக் கருதப்படுகிறது; அப்போது இந்த மூன்று உலகங்களும் உறங்கிக் கிடக்கின்றன, எல்லாம் கரைந்துபோனது போல.

ததோ ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாமுத்திதஃ கமலேக்ஷணஃ । சிந்தயாமாஸ தாந் வேதாந் மாதரம் ச சதுர்ஷ்வபி । சிந்தயாநஃ ஸ தேவேஶஸ்தாந் வேதாந் நாத்யகச்சத ।। 9.

அந்த இரவு கடந்ததும், தாமரைப்பார்வையுடையவன் எழுந்து, அந்த வேதங்களையும் அவற்றின் தாயார்களையும் நான்கு திசைகளிலும் சிந்தித்தான்; ஆனாலும், தெய்வங்களின் தலைவன் அவை எங்கே என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

லோகமார்கஸ்திதிம் கர்த்தும் நித்ராஜ்ஞாநேந மோஹிதஃ । சிந்தயாமாஸ தேவேஶோ நாத்ர வேதா வ்யவஸ்திதாஃ ।। 9.

உலகங்களின் வழியும் ஒழுங்கும் அமைக்க விரும்பி, தூக்கத்தின் அறியாமையால் குழப்பமடைந்த தேவாதிபதி, 'இங்கு வேதங்கள் இல்லை' என்று சிந்தித்தான்.

ததஃ ஸ்வமூர்தௌ தோயாக்யே லீநாந் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸுரேஶ்வரஃ । ஜிக்ரு'க்ஷுஶ்சிந்தயாமாஸ மத்ஸ்யோ பூத்வாவிஶஜ்ஜலம் ।। 9.

பின்னர், தன் 'நீர்' எனப்படும் வடிவில் அவை கலந்திருப்பதைப் பார்த்த தேவாதிபதி, அவற்றை மீண்டும் பெற விரும்பி, 'மீன்' ஆகி நீரில் புகவேண்டும் என்று எண்ணினான்.

ஏவம் த்யாத்வா மஹாமத்ஸ்யஸ்தத்க்ஷணாத் ஸமஜாயத । விவேஶ ச ஜலம் தேவஃ ஸமந்தாத் க்ஷோபயந்நிவ ।। 9.

இவ்வாறு தியானித்தவுடன், ஒரு பெரிய மீன் உடனே தோன்றியது; அந்த தேவன், எல்லா பக்கங்களிலும் நீரை அசைத்தது போல, அதில் புகுந்தான்.

தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டே ஸஹஸா ஜலம் து மஹாமஹீத்ரு'க்வபுஷி ப்ரகாஶம் । மாத்ஸ்யம் கதே தேவவரே மஹோததிம் ஹரிம் ஸ்தவைஸ்துஷ்டுவுருத்த்ரு'தக்ஷிதிம் ।। 9.

அவன் உள்ளே சென்றதும், திடீரென்று அந்த நீர், பெரிய பூமியைத் தூக்கும் உருவால் பிரகாசமடைந்தது; தெய்வங்களில் சிறந்தவன் மீனாகி பெருங்கடலில் புகுந்தபோது, பூமியைத் தாங்கிய ஹரியை, தேவர்கள் பாடல்களால் போற்றி வாழ்த்தினர்.

நமோऽஸ்து வேதாந்தரகாப்ரதர்க்ய நமோऽஸ்து நாராயண மத்ஸ்யரூப । நமோऽஸ்து தே ஸுஸ்வர விஶ்வமூர்த்தே நமோऽஸ்து வித்யாத்வயரூபதாரிந் ।। 9.

வேதங்களாலும், யோசனையாலும் எட்ட முடியாதவரே, உமக்கு வணக்கம்; நாராயணா, மீனுருவில் தோன்றியவரே, உமக்கு வணக்கம்; இனிமையான குரலுடைய உலகமெங்கும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; அறிவும் அச்சமின்மையும் உடைய வடிவைத் தாங்கியவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமோऽஸ்து சந்த்ரார்கமருத்ஸ்வரூப ஜலாந்தவிஶ்வஸ்தித சாருநேத்ர । நமோऽஸ்து விஷ்ணோஃ ஶரணம் வ்ரஜாமஃ ப்ரபாஹி நோ மத்ஸ்யதநும் விஹாய ।। 9.

சந்திரன், சூரியன், காற்று ஆகிய உருவங்களாகவும், எல்லா நீர்களிலும் உறைவானும், அழகிய கண்களுடையவரும், உமக்கு வணக்கம்; விஷ்ணுவே, நாங்கள் உம்மை அடைக்கலம் புகுகிறோம்; மீனுருவை விட்டு எங்களை காப்பாற்றும்.

த்வயா ததம் விஶ்வமநந்தமூர்த்தே ப்ரு'தக்கதே கிஞ்சிதிஹாஸ்தி தேவ । பவாந் ந சாஸ்ய வ்யதிரிக்தமூர்த்தி- ஸ்த்வத்தோ வயம் தே ஶரணம் ப்ரபந்நாஃ ।। 9.

முடிவில்லா உருவமே, இந்த உலகம் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது; உன்னைத் தவிர இங்கு வேறு எது இருக்கிறது? நீ இதிலிருந்து வேறல்ல; நாங்கள் உம்மை அடைக்கலம் புகுகிறோம்.

காத்மேந்துவஹ்நிஶ்ச மநஶ்ச ரூபம் புராணமூர்த்தேஸ்தவ சாப்ஜநேத்ர । க்ஷமஸ்வ ஶம்போ யதி பக்திஹீநம் த்வயா ஜகத்பாஸதி தேவதேவ ।। 9.

விண்ணும், சந்திரனும், அக்கினியும், மனமும்—all உன் பழமையான உருவங்களே, தாமரைக் கண்களுடையோனே; பக்தி இல்லாதவராக இருந்தாலும், எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், உலகம் உன்னால் பிரகாசிக்கிறது, தேவாதேவனே.

விருத்தமேதத் தவ தேவரூபம் ஸுபீஷணம் ஸுஸ்வநமத்ரிதுல்யம் । புராண தேவேஶ ஜகந்நிவாஸ ஶமம் ப்ரயாஹ்யச்யுத தீவ்ரபாநோ ।। 9.

உன் தெய்வீக உருவம் எதிர்மாறாகத் தோன்றுகிறது—மிகவும் பயமுறுத்தும், ஆனாலும் இனிய குரலுடன், மலைக்கு ஒப்பானது; பழமையான தெய்வங்களின் தலைவனே, உலகத்தின் இருப்பிடமே, எங்களுக்கு அமைதியை அளி, தவறாதவனே, தீவிர ஒளியுடையவனே.

வயம் ஹி ஸர்வே ஶரணம் ப்ரபந்நா பயாச்ச தே ரூபமிதம் ப்ரபஶ்ய । லோகே ஸமஸ்தம் பவதா விநா து ந வித்யதே தேஹகதம் புராணம் ।। 9.

நாங்கள் அனைவரும் உம்மை அடைக்கலம் புகுந்தோம்; பயத்தால் உமது இந்த உருவத்தை காண்கிறோம். உலகில் உம்மைத் தவிர, பழமையான உடலுடன் எதுவும் இல்லை.

ஏவம் ஸ்துதஸ்ததா தேவோ ஜலஸ்தாந் ஜக்ரு'ஹே ச ஸஃ । வேதாந் ஸோபநிஷச்சாஸ்த்ராநந்தஃஸ்தம் ரூபமாஸ்திதஃ ।। 9.

அப்போது அந்த இறைவன், நீரில் தங்கி, வேதங்களையும் உபநிடதங்களும் மற்ற ஞான நூல்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, தனது உருவத்தை எடுத்தார்.

யாவத்ஸ்வமூர்திர்பகவாம்ஸ்தாவதேவ ஜகத் த்விதம் । கூடஸ்தே தல்லயம் யாதி விக்ரு'திஸ்தே விவர்த்ததே ।। 9.

பகவான் தன் இயல்பான உருவில் இருக்கும்போது, இந்த உலகமும் இருக்கும்; அவர் நிலையான நிலையில் இருந்தால் எல்லாம் அவரில் கலந்துவிடும்; மாற்றமுள்ள நிலையில் இருந்தால் உலகம் வளர்ச்சி அடையும்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ஜகத்ஸர்வம் பகவாந் லோகபாவநஃ । விரராம ததஃ ஸ்ரு'ஷ்டிர்வ்யவர்த்தத தரே ததா ।। ௧௦.

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: இவ்வாறு எல்லா உலகங்களையும் படைத்த இறைவன், உயிர்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பவர், பின்னர் அமைதியடைந்தார்; அப்போது பூமியில் படைப்பு விரிந்தது.

வ்ரு'த்தாயாமத ஸ்ரு'ஷ்டௌ து ஸர்வே தேவாஃ புராதநம் । நாராயணாக்யம் புருஷம் யஜந்தோ விவிதைர்மகைஃ ।। ௧௦.

படைப்பு வளர்ந்தபோது, எல்லா பழமையான தேவர்கள், நாராயணன் என அழைக்கப்படும் பரமனைக் பலவித யாகங்களால் வழிபட்டார்கள்.

த்வீபேஷு சைவ ஸர்வேஷு வர்ஷேஷு ச மகைர்ஹரிம் । தேவாஃ ஸத்ரைர்மஹத்பிஸ்தே யஜந்தஃ ஶ்ரத்தயாऽந்விதாஃ । தோஷயாமாஸுரத்யர்தம் ஸ்வம் பூஜ்யம் கர்துமீப்ஸவஃ ।। ௧௦.

அனைத்து தீவுகளிலும், எல்லா பிரதேசங்களிலும், தேவர்கள் பெரிய யாகங்களால், முழு நம்பிக்கையுடன் ஹரியை வழிபட்டார்கள்; அவரை மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடையச் செய்து, தங்களைப் பூஜிக்கத் தகுதியானவர்களாக ஆக்க விரும்பினார்கள்.

ஏவம் தோஷயதாம் தேஷாம் பஹுவர்ஷஸஹஸ்த்ரிகம் । காலே தேவஸ்ததா துஷ்டஃ ப்ரத்யக்ஷத்வம் ஜகாம ஹ ।। ௧௦.

இவ்வாறு அவர்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவரை மகிழ்விக்க முயன்றபோது, அந்த இறைவன் திருப்தியடைந்து, நேரில் தோன்றினார்.

அநேகபாஹூதரவக்த்ரநேத்ரோ மஹாகிரேஃ ஶ்ர்ரு'ங்கமிவோல்லிகம்ஸ்ததா । உவாச கிம் கார்யமதோ ஸுரேஶோ ப்ரூதாம் வரம் தேவவரா வரம் வஃ ।। ௧௦.

பல கை, வயிறு, வாய், கண்கள் உடையவராக, பெரிய மலைச் சிகரத்தைப் போல உயரமாக, தேவர்களின் தலைவன் அப்போது கூறினார்: "என்ன செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள், தேவர்களுக்குள் சிறந்தவர்களே, உங்கள் விருப்பத்தைத் தெரிவியுங்கள்."

தேவா ஊசுஃ । ஜயஸ்வ கோவிந்த மஹாநுபாவ த்வயா வயம் நாத வரேண தேவாஃ । மநுஷ்யலோகேऽபி பவந்தமாத்யம் விஹாய நாஸ்மாந்பவதே ஹ கஶ்சித் ।। ௧௦.

தேவர்கள் கூறினர்: "வெற்றி பெறும் கோவிந்தா, பெரிய சக்தி உடையவரே! உம்மால் நாங்கள் தேவர்கள் ஆனோம். மனித உலகிலும் உம்மைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை."

ருத்ராதித்யா வஸவோ யே ச ஸாத்யா விஶ்வேऽஶ்விநௌ மருதஶ்சோஷ்மபாஶ்ச । ஸர்வே பவந்தம் ஶரணம் கதாஃ ஸ்ம குருஷ்வ பூஜ்யாநிஹ விஶ்வமூர்தே ।। ௧௦.

ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சாத்யர்கள், விஶ்வேதேவர்கள், அஷ்வினிகள், மருத்துகள், பித்ருக்கள் — எல்லோரும் உம்மை அடைக்கலம் புகுந்தோம், உலகமெங்கும் நிறைந்த உருவமே; எங்களை இங்கு பூஜிக்கத் தகுதியானவர்களாக ஆக்குங்கள்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தைஸ்து மஹாயோகேஶ்வரோ ஹரிஃ । கரோமி ஸர்வாந் வஃ பூஜ்யாநித்யுக்த்வாऽந்தரதீயத ।। ௧௦.

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, மகா யோகநாதன் ஹரி, "நான் உங்கள் அனைவரையும் பூஜிக்கத் தகுதியானவர்களாக ஆக்குவேன்" என்று சொல்லி, மறைந்துவிட்டார்.

தேவா அபி நிஜௌகாம்ஸி கதவந்தஃ ஸநாதநம் । ஸ்துவந்தஃ பரமேஶோऽபி த்ரிவிதம் பாவமாஸ்திதஃ ।। ௧௦.

தேவர்கள் தங்கள் நிலையான வீடுகளுக்குத் திரும்பினர்; அவர்கள் புகழ்ந்த பரம ஈசன், மூன்று வகை உருவங்களை எடுத்தார்.

ஏவம் த்ரிதா ஜகத்தாதா பூத்வா தேவாந் மஹேஶ்வரஃ । ஆராத்ய ஸாத்த்விகம் ராஜம் தாமஸம் ச த்ரிதா ஸ்திதம் ।। ௧௦.

இவ்வாறு மூன்று வகை உருவம் கொண்டு, உலகை நிலைநிறுத்தும் மஹேஸ்வரன், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று வகைகளிலும் வழிபட்டார்.

ஸாத்த்விகேந படேத் வேதாந் யஜேத் யஜ்ஞேந தேவதாஃ । ஆத்மநோऽவயவோ பூத்வா ராஜஸேநாபி கேஶவஃ ।। ௧௦.

சத்துவ குணத்தால் வேதங்களைப் படிக்க வேண்டும், யாகம் செய்து தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; கேசவன் தன் ஒரு பகுதியாய் ரஜோ குணத்தாலும் செயல்படுகிறார்.