வராஹபுராணம்

ஸ்திதஸ்தஸ்மிந் யதா க்ஷுப்தே ப்ரஹ்மாண்டமபவத்ததா । தஸ்மிம்ஸ்து ஶகலீபூதே பூர்லோகம் ச வ்யவஸ்திதம் ।। 9.

அந்த கலங்கிய நிலையில் நின்றபோது, பிரம்மாண்டம் தோன்றியது; அது உடைந்தபின் பூலோகம் நிலைபெற்றது.

அபரம் புவநம் ப்ராயாந்மத்யே பாஸ்கரஸந்நிபம் । புராணபுருஷோ வ்யாப்ய பத்மகோஶே வ்யவஸ்திதஃ ।। 9.

மற்றொரு உலகம் நடுவில், சூரியனைப் போல பிரகாசமாக தோன்றியது; அந்தப் பழமையான புருஷன் அதை எல்லாம் நிறைத்து, தாமரை முளையில் நிலைபெற்றான்.

ஸ ஹி நாராயணோ தேவஃ ப்ராஜாபத்யேந தேஜஸா । அகாராத்யம் ஸ்வரம் நாப்யாம் ஹலம் ச விஸஸர்ஜ ஹ ।। 9.

அந்த நாராயணன், பிரஜாபதியின் ஒளியுடன், தன் நாபியில் இருந்து முதல் உயிரெழுத்தான 'அ'வும், 'ஹ' என்ற மெய்யெழுத்தையும் உருவாக்கினான்.

அமூர்த்தஸ்ரு'ஷ்டௌ ஶாஸ்த்ராணி உதகாயத் ததா திஶஃ । ஸுஷ்ட்வா புநரமேயாத்மா சிந்தயாமாஸ தாரணம் ।। 9.

அருவான படைப்பில், அவன் வேதங்களை எல்லா திசைகளிலும் பாடினான்; அவற்றை உருவாக்கியபின், அளவிட முடியாத ஆத்மா மீண்டும் ஆதரவை எண்ணினான்.

தஸ்ய சிந்தயதோ நேத்ராத் தேஜஃ ஸமபவந்மஹத் । தக்ஷிணம் வஹ்நிஸங்காஶம் வாமம் துஹிநஸந்நிபம் ।। 9.

அவன் சிந்தித்தபோது, அவன் கண்களில் இருந்து பெரிய ஒளி தோன்றியது: வலது கணில் இருந்து தீயைப் போலவும், இடது கணில் இருந்து சந்திரனின் குளிர்ச்சிபோலவும்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா சந்த்ரஸூர்யௌ து கல்பிதௌ பரமேஷ்டிநா । ததஃ ப்ராணஃ ஸமுத்தஸ்தௌ வாயுஶ்ச பரமேஷ்டிநஃ ।। 9.

அதைப் பார்த்து, பரமபதியில் உள்ளவன் சந்திரனையும் சூரியனையும் உருவாக்கினான்; பின்னர் உயிர் எழுந்தது, பரமபதியிலிருந்து காற்றும் தோன்றியது.

ஸ ஏவ வாயுர்பகவாந் யோऽத்யாபி ஹ்ரு'திகோ விபுஃ । தஸ்மாத் வஹ்நிஃ ஸமுத்தஸ்தௌ தஸ்மாதக்நேர்ஜலம் மஹத் ।। 9.

அந்த காற்றே, பகவான், இன்றும் எல்லோருடைய உள்ளத்தில் ஊடுருவி செல்கிறது; அவனிடமிருந்து தீ தோன்றியது, அந்த தீயிலிருந்து பெரிய நீரும் தோன்றியது.

ய ஏவாக்நிஃ ஸ வை தேஜோ ப்ராஹ்மம் பரமகாரணம் । பாஹுப்யாமப்யஸௌ தேஜஃ க்ஷாத்ரம் தேஜஃ ஸஸர்ஜ ஹ ।। 9.

அந்தே அக்கினியே தான் பிராமணர்களுக்கான பரம ஒளியாய், காரணமாகும். அவன் தன் புயங்களிலிருந்து, அந்த ஒளியைச் கொண்டு, க்ஷத்திரியர்களுக்கான ஒளியையும் படைத்தான்.

ஊருப்யாமபி வைஶ்யாம்ஶ்ச பத்ப்யாம் ஶூத்ராம்ஸ்ததா விபுஃ । ததஸ்து ஸஸ்ரு'ஜே யக்ஷாந் ராக்ஷஸாம்ஶ்ச ததா விபுஃ ।। 9.

அவனது தொடைகளிலிருந்து வைசியர்களையும், கால்களில் இருந்து சூத்திரர்களையும் படைத்தான். பின்னர், அவன் யக்ஷர்களையும் ராக்ஷஸர்களையும் படைத்தான்.

சதுர்விதைஸ்து பூர்லோகம் புவர்லோகம் வியச்சரைஃ । பூதைஃ ஸ்வர்மார்ககைரந்யைஃ ஸ்வர்லோகம் ஸமபூரயத் ।। 9.

இந்த நான்கு வகை உயிர்களாலும், பூமி உலகையும், வானில் நடமாடும் உயிர்களால் புவர்லோகத்தையும், மற்ற தெய்வீக உயிர்களால் சுவர்க்கலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

மஹர்லோகம் ததா தைஸ்தைர்பூதைஶ்ச ஸநகாதிபிஃ । ஜநோலோகம் ததஶ்சைவ வைராஜைஃ ஸமபூரயத் ।। 9.

அதேபோல், மகர்லோகத்தையும், சனகரும் மற்ற உயிர்களும் நிரப்பினார்கள்; பின்னர், வைராஜர்கள் மூலம் ஜனலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

தபோலோகம் ததோ தேவஸ்தபோநிஷ்டைரபூரயத் । அபுநர்மாரகைர்தேவைஃ ஸத்யலோகமபூரயத் ।। 9.

பின்னர், தவம் செய்யும் உயிர்களால் தவலோகத்தையும், மரணம் இல்லாத தெய்வங்களால் சத்தியலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

ஸ்ரு'ஷ்டிம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ததா தேவோ பகவாந் பூதபாவநஃ । கல்பஸம்ஜ்ஞம் ஸ்வகம் கஸ்த்ரம் ஜாகர்தி பரமேஶ்வரஃ ।। 9.

இவ்வாறு படைப்பை உருவாக்கிய பின், அந்த பரம ஈச்வரன், உயிர்களின் ஆதியாய், தன் காலச்சுழியில் 'கல்பம்' எனப்படும் நிலையில் விழிப்புடன் இருந்தான்.

தஸ்மிந் ஜகதி பூர்லோகோ புவர்லோகஶ்ச ஜாயதே । ஸ்வர்லோகஶ்ச த்ரயோऽப்யேதே ஜாயந்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।। 9.

அந்த உலகில், பூமி, புவர், சுவர்க்கம் என்ற மூன்று உலகங்களும் தோன்றுகின்றன; இவை மூன்றும் நிச்சயமாக உண்டாகின்றன—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸுப்தே து தேவே கல்பாந்தே தாவதீ ராத்ரிரிஷ்யதே । த்ரை லோக்யமேதத் ஸுப்தம் ஸ்யாத் ததோபப்லவதாம் கதம் ।। 9.

ஆனால் கல்பத்தின் முடிவில் அந்த தேவன் உறங்கும்போது, அது அவனது இரவு எனக் கருதப்படுகிறது; அப்போது இந்த மூன்று உலகங்களும் உறங்கிக் கிடக்கின்றன, எல்லாம் கரைந்துபோனது போல.

ததோ ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாமுத்திதஃ கமலேக்ஷணஃ । சிந்தயாமாஸ தாந் வேதாந் மாதரம் ச சதுர்ஷ்வபி । சிந்தயாநஃ ஸ தேவேஶஸ்தாந் வேதாந் நாத்யகச்சத ।। 9.

அந்த இரவு கடந்ததும், தாமரைப்பார்வையுடையவன் எழுந்து, அந்த வேதங்களையும் அவற்றின் தாயார்களையும் நான்கு திசைகளிலும் சிந்தித்தான்; ஆனாலும், தெய்வங்களின் தலைவன் அவை எங்கே என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

லோகமார்கஸ்திதிம் கர்த்தும் நித்ராஜ்ஞாநேந மோஹிதஃ । சிந்தயாமாஸ தேவேஶோ நாத்ர வேதா வ்யவஸ்திதாஃ ।। 9.

உலகங்களின் வழியும் ஒழுங்கும் அமைக்க விரும்பி, தூக்கத்தின் அறியாமையால் குழப்பமடைந்த தேவாதிபதி, 'இங்கு வேதங்கள் இல்லை' என்று சிந்தித்தான்.

ததஃ ஸ்வமூர்தௌ தோயாக்யே லீநாந் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸுரேஶ்வரஃ । ஜிக்ரு'க்ஷுஶ்சிந்தயாமாஸ மத்ஸ்யோ பூத்வாவிஶஜ்ஜலம் ।। 9.

பின்னர், தன் 'நீர்' எனப்படும் வடிவில் அவை கலந்திருப்பதைப் பார்த்த தேவாதிபதி, அவற்றை மீண்டும் பெற விரும்பி, 'மீன்' ஆகி நீரில் புகவேண்டும் என்று எண்ணினான்.

ஏவம் த்யாத்வா மஹாமத்ஸ்யஸ்தத்க்ஷணாத் ஸமஜாயத । விவேஶ ச ஜலம் தேவஃ ஸமந்தாத் க்ஷோபயந்நிவ ।। 9.

இவ்வாறு தியானித்தவுடன், ஒரு பெரிய மீன் உடனே தோன்றியது; அந்த தேவன், எல்லா பக்கங்களிலும் நீரை அசைத்தது போல, அதில் புகுந்தான்.

தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டே ஸஹஸா ஜலம் து மஹாமஹீத்ரு'க்வபுஷி ப்ரகாஶம் । மாத்ஸ்யம் கதே தேவவரே மஹோததிம் ஹரிம் ஸ்தவைஸ்துஷ்டுவுருத்த்ரு'தக்ஷிதிம் ।। 9.

அவன் உள்ளே சென்றதும், திடீரென்று அந்த நீர், பெரிய பூமியைத் தூக்கும் உருவால் பிரகாசமடைந்தது; தெய்வங்களில் சிறந்தவன் மீனாகி பெருங்கடலில் புகுந்தபோது, பூமியைத் தாங்கிய ஹரியை, தேவர்கள் பாடல்களால் போற்றி வாழ்த்தினர்.

நமோऽஸ்து வேதாந்தரகாப்ரதர்க்ய நமோऽஸ்து நாராயண மத்ஸ்யரூப । நமோऽஸ்து தே ஸுஸ்வர விஶ்வமூர்த்தே நமோऽஸ்து வித்யாத்வயரூபதாரிந் ।। 9.

வேதங்களாலும், யோசனையாலும் எட்ட முடியாதவரே, உமக்கு வணக்கம்; நாராயணா, மீனுருவில் தோன்றியவரே, உமக்கு வணக்கம்; இனிமையான குரலுடைய உலகமெங்கும் நிறைந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; அறிவும் அச்சமின்மையும் உடைய வடிவைத் தாங்கியவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமோऽஸ்து சந்த்ரார்கமருத்ஸ்வரூப ஜலாந்தவிஶ்வஸ்தித சாருநேத்ர । நமோऽஸ்து விஷ்ணோஃ ஶரணம் வ்ரஜாமஃ ப்ரபாஹி நோ மத்ஸ்யதநும் விஹாய ।। 9.

சந்திரன், சூரியன், காற்று ஆகிய உருவங்களாகவும், எல்லா நீர்களிலும் உறைவானும், அழகிய கண்களுடையவரும், உமக்கு வணக்கம்; விஷ்ணுவே, நாங்கள் உம்மை அடைக்கலம் புகுகிறோம்; மீனுருவை விட்டு எங்களை காப்பாற்றும்.

த்வயா ததம் விஶ்வமநந்தமூர்த்தே ப்ரு'தக்கதே கிஞ்சிதிஹாஸ்தி தேவ । பவாந் ந சாஸ்ய வ்யதிரிக்தமூர்த்தி- ஸ்த்வத்தோ வயம் தே ஶரணம் ப்ரபந்நாஃ ।। 9.

முடிவில்லா உருவமே, இந்த உலகம் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது; உன்னைத் தவிர இங்கு வேறு எது இருக்கிறது? நீ இதிலிருந்து வேறல்ல; நாங்கள் உம்மை அடைக்கலம் புகுகிறோம்.

காத்மேந்துவஹ்நிஶ்ச மநஶ்ச ரூபம் புராணமூர்த்தேஸ்தவ சாப்ஜநேத்ர । க்ஷமஸ்வ ஶம்போ யதி பக்திஹீநம் த்வயா ஜகத்பாஸதி தேவதேவ ।। 9.

விண்ணும், சந்திரனும், அக்கினியும், மனமும்—all உன் பழமையான உருவங்களே, தாமரைக் கண்களுடையோனே; பக்தி இல்லாதவராக இருந்தாலும், எங்களை மன்னிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், உலகம் உன்னால் பிரகாசிக்கிறது, தேவாதேவனே.

விருத்தமேதத் தவ தேவரூபம் ஸுபீஷணம் ஸுஸ்வநமத்ரிதுல்யம் । புராண தேவேஶ ஜகந்நிவாஸ ஶமம் ப்ரயாஹ்யச்யுத தீவ்ரபாநோ ।। 9.

உன் தெய்வீக உருவம் எதிர்மாறாகத் தோன்றுகிறது—மிகவும் பயமுறுத்தும், ஆனாலும் இனிய குரலுடன், மலைக்கு ஒப்பானது; பழமையான தெய்வங்களின் தலைவனே, உலகத்தின் இருப்பிடமே, எங்களுக்கு அமைதியை அளி, தவறாதவனே, தீவிர ஒளியுடையவனே.

வயம் ஹி ஸர்வே ஶரணம் ப்ரபந்நா பயாச்ச தே ரூபமிதம் ப்ரபஶ்ய । லோகே ஸமஸ்தம் பவதா விநா து ந வித்யதே தேஹகதம் புராணம் ।। 9.

நாங்கள் அனைவரும் உம்மை அடைக்கலம் புகுந்தோம்; பயத்தால் உமது இந்த உருவத்தை காண்கிறோம். உலகில் உம்மைத் தவிர, பழமையான உடலுடன் எதுவும் இல்லை.

ஏவம் ஸ்துதஸ்ததா தேவோ ஜலஸ்தாந் ஜக்ரு'ஹே ச ஸஃ । வேதாந் ஸோபநிஷச்சாஸ்த்ராநந்தஃஸ்தம் ரூபமாஸ்திதஃ ।। 9.

அப்போது அந்த இறைவன், நீரில் தங்கி, வேதங்களையும் உபநிடதங்களும் மற்ற ஞான நூல்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, தனது உருவத்தை எடுத்தார்.

யாவத்ஸ்வமூர்திர்பகவாம்ஸ்தாவதேவ ஜகத் த்விதம் । கூடஸ்தே தல்லயம் யாதி விக்ரு'திஸ்தே விவர்த்ததே ।। 9.

பகவான் தன் இயல்பான உருவில் இருக்கும்போது, இந்த உலகமும் இருக்கும்; அவர் நிலையான நிலையில் இருந்தால் எல்லாம் அவரில் கலந்துவிடும்; மாற்றமுள்ள நிலையில் இருந்தால் உலகம் வளர்ச்சி அடையும்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ஜகத்ஸர்வம் பகவாந் லோகபாவநஃ । விரராம ததஃ ஸ்ரு'ஷ்டிர்வ்யவர்த்தத தரே ததா ।। ௧௦.

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: இவ்வாறு எல்லா உலகங்களையும் படைத்த இறைவன், உயிர்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பவர், பின்னர் அமைதியடைந்தார்; அப்போது பூமியில் படைப்பு விரிந்தது.