வராஹபுராணம்

பவே பவே யஶ்ச ஸஸர்ஜ்ஜ கம் ததோ ஜகத் ப்ரஸூதம் ஸசராசரம் த்விதம் । ததஶ்ச ருத்ராத்மவதி ப்ரலீயதே- ऽந்வதோ ஹரிர்விஷ்ணுஹரஸ்ததோச்யதே ।। ௮.

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உயிர்களை உருவாக்கி, இந்த உயிரும் உயிரில்லாத உலகத்தை உருவாக்கி, பின்னர் அந்த உலகம் ருத்ரனின் ஆவியால் நிரம்பும்போது அதில் எல்லாம் கலந்துவிடும் அந்தவன் ஹரி, விஷ்ணு, ஹரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

காத்மேந்துப்ரு'த்வீபவநாக்நிபாஸ்கரா ஜலம் ச யஸ்ய ப்ரபவந்தி மூர்த்தயஃ । ஸ ஸர்வதா மே பகவாந் ஸநாதநோ ததாது ஶம் விஷ்ணுரசிந்த்யரூபத்ரு'க் ।। ௮.

விண், சந்திரன், பூமி, காற்று, அக்னி, சூரியன், நீர் ஆகிய அனைத்தும் யாரிடமிருந்து தோன்றினவையோ, அந்த நித்தியமான, அருளும், எண்ணிக்க முடியாத வடிவம் கொண்ட விஷ்ணு எப்போதும் எனக்கு நன்மை அருள வேண்டும்.

தரண்யுவாச । ஆதௌ க்ரு'தயுகே நாத கிம் க்ரு'தம் விஶ்வமூர்த்திநா । நாராயணேந தத்ஸர்வம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி தத்த்வதஃ ।। 9.

பூமி கேட்டாள்: ஆண்டவரே, முதலில் கிருதயுகத்தில் நாராயணன், எல்லா உருவங்களும் கொண்டவர், என்ன செய்தார்? அந்த அனைத்தையும் உண்மையாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । பூர்வம் நாராயணஸ்த்வேகோ நாஸீத் கிஞ்சித்தரேஃ பரம் । ஸைக ஏவ ரதிம் லேபே நைவ ஸ்வச்சந்தகர்மக்ரு'த் ।। 9.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: ஆரம்பத்தில் நாராயணனே ஒருவன் மட்டுமே இருந்தான்; ஹரியைவிட்டு வேறு எதுவும் இல்லை. அவனே தனக்குள் மகிழ்ச்சி அடைந்தான், ஆனால் தனிச்செயலாக எதையும் செய்யவில்லை.

தஸ்ய த்விதீயமிச்சந்தஶ்சிந்தா புத்த்யாத்மிகா பபௌ । அஸாவித்யேவ ஸம்ஜ்ஞாயா க்ஷணம் பாஸ்கரஸந்நிபா ।। 9.

அவனுக்கு இரண்டாவது ஒன்றை விரும்பியபோது, புத்தியும் ஆத்மாவும் சேர்ந்த எண்ணம் தோன்றியது; அது 'அசு' என்று அழைக்கப்பட்டது, ஒரு கணம் அது சூரியனைப் போல பிரகாசித்தது.

தஸ்யா அபி த்விதா பூதா சிந்தாऽபூத ப்ரஹ்மவாதிநீ । உமேதி ஸம்ஜ்ஞயா யத்தத்ஸதா மர்த்யே வ்யவஸ்திதா ।। 9.

அந்த எண்ணமும் இரண்டாகப் பிரிந்து, பிரம்மத்தின் சிந்தனையாக மாறியது; 'உமா' என்று அழைக்கப்படும் அது எப்போதும் மனிதர்களிடம் நிலைத்திருக்கிறது.

ஓமித்யேகாக்ஷரீபூதா ஸஸர்ஜேமாம் மஹீம் ததா । பூஃ ஸஸர்ஜ புவம் ஸோऽபி ஸ்வஃ ஸஸர்ஜ ததோ மஹஃ ।। 9.

அது 'ஓம்' என்ற ஒரே எழுத்தாக மாறி, இந்த பூமியை உருவாக்கியது; பூ: உலகம் புவ: உலகத்தை உருவாக்கியது, அவன் சுவ: உலகத்தை, பின்னர் மக: உலகத்தையும் உருவாக்கினான்.

ததஶ்ச ஜந இத்யேவ தபஶ்சாத்மா ப்ரலீயதே । ஏததோதம் ததா ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ ।। 9.

பின்னர் ஜனலோகம், தபோலோகம், ஆத்மா ஆகியவை தோன்றி, அவை எல்லாம் ஒன்றாக இணைந்து, முத்துக்கள் நூலில் போல் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னப்பட்டுள்ளன.

ஜகத் ப்ரணவதோ பூதம் ஶூந்யமேதத் ஸ்திதம் ததா । யேயம் மூர்திர்பகவதஃ ஶம்கரஃ ஸ ஸ்வயம் ஹரிஃ ।। 9.

பிரணவம் உச்சரிக்கப்பட்டபோது, இந்த உலகம் வெறுமையாக இருந்தது; அந்த வடிவம் கொண்ட பகவான் சங்கரனே அப்போது ஹரியாக இருந்தான்.

ஶூந்யாँல்லோகாநிமாந் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸிஸ்ரு'க்ஷுர்மூர்த்திமுத்தமாம் । க்ஷோபயித்வா மநோதாம தத்ராகாரஃ ஸ்வமாத்ரதஃ ।। 9.

இந்த உலகங்கள் வெறுமையாக இருப்பதை பார்த்து, உயர்ந்த வடிவத்தை உருவாக்க விரும்பி, மனதின் உலகை கலக்கி, அங்கே தன் அளவிலிருந்து ஒரு வடிவத்தை உருவாக்கினான்.

ஸ்திதஸ்தஸ்மிந் யதா க்ஷுப்தே ப்ரஹ்மாண்டமபவத்ததா । தஸ்மிம்ஸ்து ஶகலீபூதே பூர்லோகம் ச வ்யவஸ்திதம் ।। 9.

அந்த கலங்கிய நிலையில் நின்றபோது, பிரம்மாண்டம் தோன்றியது; அது உடைந்தபின் பூலோகம் நிலைபெற்றது.

அபரம் புவநம் ப்ராயாந்மத்யே பாஸ்கரஸந்நிபம் । புராணபுருஷோ வ்யாப்ய பத்மகோஶே வ்யவஸ்திதஃ ।। 9.

மற்றொரு உலகம் நடுவில், சூரியனைப் போல பிரகாசமாக தோன்றியது; அந்தப் பழமையான புருஷன் அதை எல்லாம் நிறைத்து, தாமரை முளையில் நிலைபெற்றான்.

ஸ ஹி நாராயணோ தேவஃ ப்ராஜாபத்யேந தேஜஸா । அகாராத்யம் ஸ்வரம் நாப்யாம் ஹலம் ச விஸஸர்ஜ ஹ ।। 9.

அந்த நாராயணன், பிரஜாபதியின் ஒளியுடன், தன் நாபியில் இருந்து முதல் உயிரெழுத்தான 'அ'வும், 'ஹ' என்ற மெய்யெழுத்தையும் உருவாக்கினான்.

அமூர்த்தஸ்ரு'ஷ்டௌ ஶாஸ்த்ராணி உதகாயத் ததா திஶஃ । ஸுஷ்ட்வா புநரமேயாத்மா சிந்தயாமாஸ தாரணம் ।। 9.

அருவான படைப்பில், அவன் வேதங்களை எல்லா திசைகளிலும் பாடினான்; அவற்றை உருவாக்கியபின், அளவிட முடியாத ஆத்மா மீண்டும் ஆதரவை எண்ணினான்.

தஸ்ய சிந்தயதோ நேத்ராத் தேஜஃ ஸமபவந்மஹத் । தக்ஷிணம் வஹ்நிஸங்காஶம் வாமம் துஹிநஸந்நிபம் ।। 9.

அவன் சிந்தித்தபோது, அவன் கண்களில் இருந்து பெரிய ஒளி தோன்றியது: வலது கணில் இருந்து தீயைப் போலவும், இடது கணில் இருந்து சந்திரனின் குளிர்ச்சிபோலவும்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா சந்த்ரஸூர்யௌ து கல்பிதௌ பரமேஷ்டிநா । ததஃ ப்ராணஃ ஸமுத்தஸ்தௌ வாயுஶ்ச பரமேஷ்டிநஃ ।। 9.

அதைப் பார்த்து, பரமபதியில் உள்ளவன் சந்திரனையும் சூரியனையும் உருவாக்கினான்; பின்னர் உயிர் எழுந்தது, பரமபதியிலிருந்து காற்றும் தோன்றியது.

ஸ ஏவ வாயுர்பகவாந் யோऽத்யாபி ஹ்ரு'திகோ விபுஃ । தஸ்மாத் வஹ்நிஃ ஸமுத்தஸ்தௌ தஸ்மாதக்நேர்ஜலம் மஹத் ।। 9.

அந்த காற்றே, பகவான், இன்றும் எல்லோருடைய உள்ளத்தில் ஊடுருவி செல்கிறது; அவனிடமிருந்து தீ தோன்றியது, அந்த தீயிலிருந்து பெரிய நீரும் தோன்றியது.

ய ஏவாக்நிஃ ஸ வை தேஜோ ப்ராஹ்மம் பரமகாரணம் । பாஹுப்யாமப்யஸௌ தேஜஃ க்ஷாத்ரம் தேஜஃ ஸஸர்ஜ ஹ ।। 9.

அந்தே அக்கினியே தான் பிராமணர்களுக்கான பரம ஒளியாய், காரணமாகும். அவன் தன் புயங்களிலிருந்து, அந்த ஒளியைச் கொண்டு, க்ஷத்திரியர்களுக்கான ஒளியையும் படைத்தான்.

ஊருப்யாமபி வைஶ்யாம்ஶ்ச பத்ப்யாம் ஶூத்ராம்ஸ்ததா விபுஃ । ததஸ்து ஸஸ்ரு'ஜே யக்ஷாந் ராக்ஷஸாம்ஶ்ச ததா விபுஃ ।। 9.

அவனது தொடைகளிலிருந்து வைசியர்களையும், கால்களில் இருந்து சூத்திரர்களையும் படைத்தான். பின்னர், அவன் யக்ஷர்களையும் ராக்ஷஸர்களையும் படைத்தான்.

சதுர்விதைஸ்து பூர்லோகம் புவர்லோகம் வியச்சரைஃ । பூதைஃ ஸ்வர்மார்ககைரந்யைஃ ஸ்வர்லோகம் ஸமபூரயத் ।। 9.

இந்த நான்கு வகை உயிர்களாலும், பூமி உலகையும், வானில் நடமாடும் உயிர்களால் புவர்லோகத்தையும், மற்ற தெய்வீக உயிர்களால் சுவர்க்கலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

மஹர்லோகம் ததா தைஸ்தைர்பூதைஶ்ச ஸநகாதிபிஃ । ஜநோலோகம் ததஶ்சைவ வைராஜைஃ ஸமபூரயத் ।। 9.

அதேபோல், மகர்லோகத்தையும், சனகரும் மற்ற உயிர்களும் நிரப்பினார்கள்; பின்னர், வைராஜர்கள் மூலம் ஜனலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

தபோலோகம் ததோ தேவஸ்தபோநிஷ்டைரபூரயத் । அபுநர்மாரகைர்தேவைஃ ஸத்யலோகமபூரயத் ।। 9.

பின்னர், தவம் செய்யும் உயிர்களால் தவலோகத்தையும், மரணம் இல்லாத தெய்வங்களால் சத்தியலோகத்தையும் நிரப்பினான்.

ஸ்ரு'ஷ்டிம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ததா தேவோ பகவாந் பூதபாவநஃ । கல்பஸம்ஜ்ஞம் ஸ்வகம் கஸ்த்ரம் ஜாகர்தி பரமேஶ்வரஃ ।। 9.

இவ்வாறு படைப்பை உருவாக்கிய பின், அந்த பரம ஈச்வரன், உயிர்களின் ஆதியாய், தன் காலச்சுழியில் 'கல்பம்' எனப்படும் நிலையில் விழிப்புடன் இருந்தான்.

தஸ்மிந் ஜகதி பூர்லோகோ புவர்லோகஶ்ச ஜாயதே । ஸ்வர்லோகஶ்ச த்ரயோऽப்யேதே ஜாயந்தே நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।। 9.

அந்த உலகில், பூமி, புவர், சுவர்க்கம் என்ற மூன்று உலகங்களும் தோன்றுகின்றன; இவை மூன்றும் நிச்சயமாக உண்டாகின்றன—இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸுப்தே து தேவே கல்பாந்தே தாவதீ ராத்ரிரிஷ்யதே । த்ரை லோக்யமேதத் ஸுப்தம் ஸ்யாத் ததோபப்லவதாம் கதம் ।। 9.

ஆனால் கல்பத்தின் முடிவில் அந்த தேவன் உறங்கும்போது, அது அவனது இரவு எனக் கருதப்படுகிறது; அப்போது இந்த மூன்று உலகங்களும் உறங்கிக் கிடக்கின்றன, எல்லாம் கரைந்துபோனது போல.

ததோ ராத்ர்யாம் வ்யதீதாயாமுத்திதஃ கமலேக்ஷணஃ । சிந்தயாமாஸ தாந் வேதாந் மாதரம் ச சதுர்ஷ்வபி । சிந்தயாநஃ ஸ தேவேஶஸ்தாந் வேதாந் நாத்யகச்சத ।। 9.

அந்த இரவு கடந்ததும், தாமரைப்பார்வையுடையவன் எழுந்து, அந்த வேதங்களையும் அவற்றின் தாயார்களையும் நான்கு திசைகளிலும் சிந்தித்தான்; ஆனாலும், தெய்வங்களின் தலைவன் அவை எங்கே என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

லோகமார்கஸ்திதிம் கர்த்தும் நித்ராஜ்ஞாநேந மோஹிதஃ । சிந்தயாமாஸ தேவேஶோ நாத்ர வேதா வ்யவஸ்திதாஃ ।। 9.

உலகங்களின் வழியும் ஒழுங்கும் அமைக்க விரும்பி, தூக்கத்தின் அறியாமையால் குழப்பமடைந்த தேவாதிபதி, 'இங்கு வேதங்கள் இல்லை' என்று சிந்தித்தான்.

ததஃ ஸ்வமூர்தௌ தோயாக்யே லீநாந் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸுரேஶ்வரஃ । ஜிக்ரு'க்ஷுஶ்சிந்தயாமாஸ மத்ஸ்யோ பூத்வாவிஶஜ்ஜலம் ।। 9.

பின்னர், தன் 'நீர்' எனப்படும் வடிவில் அவை கலந்திருப்பதைப் பார்த்த தேவாதிபதி, அவற்றை மீண்டும் பெற விரும்பி, 'மீன்' ஆகி நீரில் புகவேண்டும் என்று எண்ணினான்.

ஏவம் த்யாத்வா மஹாமத்ஸ்யஸ்தத்க்ஷணாத் ஸமஜாயத । விவேஶ ச ஜலம் தேவஃ ஸமந்தாத் க்ஷோபயந்நிவ ।। 9.

இவ்வாறு தியானித்தவுடன், ஒரு பெரிய மீன் உடனே தோன்றியது; அந்த தேவன், எல்லா பக்கங்களிலும் நீரை அசைத்தது போல, அதில் புகுந்தான்.