வராஹபுராணம்

மத்ஸுதா ஜீவகாதஸ்ய யதோடா த்வத்ஸுதேந ச । தந்மஹத்த்வம் ச ஸம்ஜாதம் ப்ராயஶ்சிதம் தபோதந ।। ௮.

உயிர்களை கொல்லும் ஒருவரின் மனைவான என் மகள், உன் மகனுடன் கல்யாணம் ஆனாள்; அதனால் பெரிய பாவப்பரிகாரம் ஏற்பட்டது, தவசீ.

ஏவமுக்த்வா ஸ சோத்தாய ஶப்த்வா நாரீம் ததா தரே । மா ஸ்நுஷாபிஃ ஸமம் ஶ்வஶ்ர்வா விஶ்வாஸோ பவது க்வசித் ।। ௮.

இவ்வாறு கூறி, அவர் எழுந்து, அந்த பெண்ணை சபித்து, 'மாமியாருக்கும் மருமகள்களுக்கும் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இருக்க வேண்டாம்' என்றார்.

மா ச ஸ்நுஷா கதாசித் ஸ்யாத் யா ஶ்வஶ்ரூம் ஜீவதீமிஷேத் । ஏவமுக்த்வா கதோ வ்யாதஃ ஸ்வக்ரு'ஹம் ப்ரதி பாமிநி ।। ௮.

'மருமகள் ஒருபோதும் உயிரோடு இருக்கும் மாமியாரை விரும்ப கூடாது.' என்று கூறி, அந்த வேட்டையாடி தனது வீட்டிற்கு புறப்பட்டான், அழகியவளே.

ததோ தேவாந் பித்ரூ'ந் பக்தயா பூஜயித்வா விசக்ஷணஃ । புத்ரம் சார்ஜுநகம் ஸ்தாப்ய ஸ்வஸந்தாநே மஹாதபாஃ ।। ௮.

பின்னர், பக்தியுடன் அந்த அறிவாளர் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் வழிபட்டு, தன் மகன் அர்ஜுனகனை வம்சத்தில் நிலைநிறுத்தி, அந்த பெரிய தவசீ—

தர்மவ்யாதோ ஜகாமாஶு தீர்தம் த்ரைலோக்யவிஶ்ருதம் । புருஷோத்தமாக்யம் ச பரம் தத்ர கத்வா ஸமாஹிதஃ । தபஶ்சசார நியதஃ படந் ஸ்தோத்ரமிதம் தரே ।। ௮.

அந்த தர்மவேட்டையாடி, உலகத்தில் புகழ்பெற்ற புனிதமான புருஷோத்தமம் என்ற தலத்திற்கு விரைவாக சென்று, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தவம் செய்து, இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பூமிக்கு உரைத்தான்.

நமாமி விஷ்ணும் த்ரிதஶாரிநாஶநம் விஶாலவக்ஷஸ்தலஸம்ஶ்ரிதஶ்ரியம் । ஸுஶாஸநம் நீதிமதாம் பராம் கதிம் த்ரிவிக்ரமம் மந்தரதாரிணம் ஸதா ।। ௮.

தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவரும், விசாலமான மார்பில் செல்வம் தங்கியவரும், நல்ல ஆளுமையுடன் நீதிமான்களுக்கு உயர்ந்த இலக்காக இருப்பவரும், மூன்று உலகிலும் நிலை கொண்டவரும், மந்தரமலை தூக்குபவரும் ஆகிய விஷ்ணுவை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

தாமோதரம் ரஞ்ஜிதபூதலம் தியா யஶோம்ஶுஶுப்ரம் ப்ரமராங்கஸப்ரபம் । தராதரம் நரகரிபும் புருஷ்டுதம் நமாமி விஷ்ணும் ஶரணம் ஜநார்தநம் ।। ௮.

பூமியை அலங்கரித்த தாமோதரனை, சந்திரக்கதிர்போல் புகழ் ஒளிரும் ஒருவரை, தேன் நிறம் போன்ற உடலுடன், பூமியைத் தாங்குபவரை, நரகத்தின் பகைவரை, மக்களால் போற்றப்படுபவரை, எல்லாருக்கும் தஞ்சமாக இருப்பவரை, ஜனார்த்தனனை நான் வணங்குகிறேன்.

மாயாததம் யேந ஜகத்த்ரயம் க்ரு'தம் யதாக்நிநைகேந ததம் சராசரம் । சராசரஸ்ய ஸ்வயமேவ ஸர்வதஃ ஸ மேऽஸ்து விஷ்ணுஃ ஶரணம் ஜகத்பதிஃ ।। ௮.

மூன்று உலகங்களும் மாயையால் ஒரேதனமாக அமைந்துள்ளன; அது போல, ஒரே தீயால் எல்லா உயிரும் உயிரில்லாததும் நிரம்பியுள்ளதுபோல், அந்த உயிரும் உயிரில்லாத அனைத்திலும் எங்கும் தானே நிறைந்திருக்கும் உலகநாதன் விஷ்ணு எனக்கு அடைக்கலம் ஆகட்டும்.

பவே பவே யஶ்ச ஸஸர்ஜ்ஜ கம் ததோ ஜகத் ப்ரஸூதம் ஸசராசரம் த்விதம் । ததஶ்ச ருத்ராத்மவதி ப்ரலீயதே- ऽந்வதோ ஹரிர்விஷ்ணுஹரஸ்ததோச்யதே ।। ௮.

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உயிர்களை உருவாக்கி, இந்த உயிரும் உயிரில்லாத உலகத்தை உருவாக்கி, பின்னர் அந்த உலகம் ருத்ரனின் ஆவியால் நிரம்பும்போது அதில் எல்லாம் கலந்துவிடும் அந்தவன் ஹரி, விஷ்ணு, ஹரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

காத்மேந்துப்ரு'த்வீபவநாக்நிபாஸ்கரா ஜலம் ச யஸ்ய ப்ரபவந்தி மூர்த்தயஃ । ஸ ஸர்வதா மே பகவாந் ஸநாதநோ ததாது ஶம் விஷ்ணுரசிந்த்யரூபத்ரு'க் ।। ௮.

விண், சந்திரன், பூமி, காற்று, அக்னி, சூரியன், நீர் ஆகிய அனைத்தும் யாரிடமிருந்து தோன்றினவையோ, அந்த நித்தியமான, அருளும், எண்ணிக்க முடியாத வடிவம் கொண்ட விஷ்ணு எப்போதும் எனக்கு நன்மை அருள வேண்டும்.

தரண்யுவாச । ஆதௌ க்ரு'தயுகே நாத கிம் க்ரு'தம் விஶ்வமூர்த்திநா । நாராயணேந தத்ஸர்வம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி தத்த்வதஃ ।। 9.

பூமி கேட்டாள்: ஆண்டவரே, முதலில் கிருதயுகத்தில் நாராயணன், எல்லா உருவங்களும் கொண்டவர், என்ன செய்தார்? அந்த அனைத்தையும் உண்மையாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । பூர்வம் நாராயணஸ்த்வேகோ நாஸீத் கிஞ்சித்தரேஃ பரம் । ஸைக ஏவ ரதிம் லேபே நைவ ஸ்வச்சந்தகர்மக்ரு'த் ।। 9.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: ஆரம்பத்தில் நாராயணனே ஒருவன் மட்டுமே இருந்தான்; ஹரியைவிட்டு வேறு எதுவும் இல்லை. அவனே தனக்குள் மகிழ்ச்சி அடைந்தான், ஆனால் தனிச்செயலாக எதையும் செய்யவில்லை.

தஸ்ய த்விதீயமிச்சந்தஶ்சிந்தா புத்த்யாத்மிகா பபௌ । அஸாவித்யேவ ஸம்ஜ்ஞாயா க்ஷணம் பாஸ்கரஸந்நிபா ।। 9.

அவனுக்கு இரண்டாவது ஒன்றை விரும்பியபோது, புத்தியும் ஆத்மாவும் சேர்ந்த எண்ணம் தோன்றியது; அது 'அசு' என்று அழைக்கப்பட்டது, ஒரு கணம் அது சூரியனைப் போல பிரகாசித்தது.

தஸ்யா அபி த்விதா பூதா சிந்தாऽபூத ப்ரஹ்மவாதிநீ । உமேதி ஸம்ஜ்ஞயா யத்தத்ஸதா மர்த்யே வ்யவஸ்திதா ।। 9.

அந்த எண்ணமும் இரண்டாகப் பிரிந்து, பிரம்மத்தின் சிந்தனையாக மாறியது; 'உமா' என்று அழைக்கப்படும் அது எப்போதும் மனிதர்களிடம் நிலைத்திருக்கிறது.

ஓமித்யேகாக்ஷரீபூதா ஸஸர்ஜேமாம் மஹீம் ததா । பூஃ ஸஸர்ஜ புவம் ஸோऽபி ஸ்வஃ ஸஸர்ஜ ததோ மஹஃ ।। 9.

அது 'ஓம்' என்ற ஒரே எழுத்தாக மாறி, இந்த பூமியை உருவாக்கியது; பூ: உலகம் புவ: உலகத்தை உருவாக்கியது, அவன் சுவ: உலகத்தை, பின்னர் மக: உலகத்தையும் உருவாக்கினான்.

ததஶ்ச ஜந இத்யேவ தபஶ்சாத்மா ப்ரலீயதே । ஏததோதம் ததா ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ ।। 9.

பின்னர் ஜனலோகம், தபோலோகம், ஆத்மா ஆகியவை தோன்றி, அவை எல்லாம் ஒன்றாக இணைந்து, முத்துக்கள் நூலில் போல் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னப்பட்டுள்ளன.

ஜகத் ப்ரணவதோ பூதம் ஶூந்யமேதத் ஸ்திதம் ததா । யேயம் மூர்திர்பகவதஃ ஶம்கரஃ ஸ ஸ்வயம் ஹரிஃ ।। 9.

பிரணவம் உச்சரிக்கப்பட்டபோது, இந்த உலகம் வெறுமையாக இருந்தது; அந்த வடிவம் கொண்ட பகவான் சங்கரனே அப்போது ஹரியாக இருந்தான்.

ஶூந்யாँல்லோகாநிமாந் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸிஸ்ரு'க்ஷுர்மூர்த்திமுத்தமாம் । க்ஷோபயித்வா மநோதாம தத்ராகாரஃ ஸ்வமாத்ரதஃ ।। 9.

இந்த உலகங்கள் வெறுமையாக இருப்பதை பார்த்து, உயர்ந்த வடிவத்தை உருவாக்க விரும்பி, மனதின் உலகை கலக்கி, அங்கே தன் அளவிலிருந்து ஒரு வடிவத்தை உருவாக்கினான்.

ஸ்திதஸ்தஸ்மிந் யதா க்ஷுப்தே ப்ரஹ்மாண்டமபவத்ததா । தஸ்மிம்ஸ்து ஶகலீபூதே பூர்லோகம் ச வ்யவஸ்திதம் ।। 9.

அந்த கலங்கிய நிலையில் நின்றபோது, பிரம்மாண்டம் தோன்றியது; அது உடைந்தபின் பூலோகம் நிலைபெற்றது.

அபரம் புவநம் ப்ராயாந்மத்யே பாஸ்கரஸந்நிபம் । புராணபுருஷோ வ்யாப்ய பத்மகோஶே வ்யவஸ்திதஃ ।। 9.

மற்றொரு உலகம் நடுவில், சூரியனைப் போல பிரகாசமாக தோன்றியது; அந்தப் பழமையான புருஷன் அதை எல்லாம் நிறைத்து, தாமரை முளையில் நிலைபெற்றான்.

ஸ ஹி நாராயணோ தேவஃ ப்ராஜாபத்யேந தேஜஸா । அகாராத்யம் ஸ்வரம் நாப்யாம் ஹலம் ச விஸஸர்ஜ ஹ ।। 9.

அந்த நாராயணன், பிரஜாபதியின் ஒளியுடன், தன் நாபியில் இருந்து முதல் உயிரெழுத்தான 'அ'வும், 'ஹ' என்ற மெய்யெழுத்தையும் உருவாக்கினான்.

அமூர்த்தஸ்ரு'ஷ்டௌ ஶாஸ்த்ராணி உதகாயத் ததா திஶஃ । ஸுஷ்ட்வா புநரமேயாத்மா சிந்தயாமாஸ தாரணம் ।। 9.

அருவான படைப்பில், அவன் வேதங்களை எல்லா திசைகளிலும் பாடினான்; அவற்றை உருவாக்கியபின், அளவிட முடியாத ஆத்மா மீண்டும் ஆதரவை எண்ணினான்.

தஸ்ய சிந்தயதோ நேத்ராத் தேஜஃ ஸமபவந்மஹத் । தக்ஷிணம் வஹ்நிஸங்காஶம் வாமம் துஹிநஸந்நிபம் ।। 9.

அவன் சிந்தித்தபோது, அவன் கண்களில் இருந்து பெரிய ஒளி தோன்றியது: வலது கணில் இருந்து தீயைப் போலவும், இடது கணில் இருந்து சந்திரனின் குளிர்ச்சிபோலவும்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா சந்த்ரஸூர்யௌ து கல்பிதௌ பரமேஷ்டிநா । ததஃ ப்ராணஃ ஸமுத்தஸ்தௌ வாயுஶ்ச பரமேஷ்டிநஃ ।। 9.

அதைப் பார்த்து, பரமபதியில் உள்ளவன் சந்திரனையும் சூரியனையும் உருவாக்கினான்; பின்னர் உயிர் எழுந்தது, பரமபதியிலிருந்து காற்றும் தோன்றியது.

ஸ ஏவ வாயுர்பகவாந் யோऽத்யாபி ஹ்ரு'திகோ விபுஃ । தஸ்மாத் வஹ்நிஃ ஸமுத்தஸ்தௌ தஸ்மாதக்நேர்ஜலம் மஹத் ।। 9.

அந்த காற்றே, பகவான், இன்றும் எல்லோருடைய உள்ளத்தில் ஊடுருவி செல்கிறது; அவனிடமிருந்து தீ தோன்றியது, அந்த தீயிலிருந்து பெரிய நீரும் தோன்றியது.

ய ஏவாக்நிஃ ஸ வை தேஜோ ப்ராஹ்மம் பரமகாரணம் । பாஹுப்யாமப்யஸௌ தேஜஃ க்ஷாத்ரம் தேஜஃ ஸஸர்ஜ ஹ ।। 9.

அந்தே அக்கினியே தான் பிராமணர்களுக்கான பரம ஒளியாய், காரணமாகும். அவன் தன் புயங்களிலிருந்து, அந்த ஒளியைச் கொண்டு, க்ஷத்திரியர்களுக்கான ஒளியையும் படைத்தான்.

ஊருப்யாமபி வைஶ்யாம்ஶ்ச பத்ப்யாம் ஶூத்ராம்ஸ்ததா விபுஃ । ததஸ்து ஸஸ்ரு'ஜே யக்ஷாந் ராக்ஷஸாம்ஶ்ச ததா விபுஃ ।। 9.

அவனது தொடைகளிலிருந்து வைசியர்களையும், கால்களில் இருந்து சூத்திரர்களையும் படைத்தான். பின்னர், அவன் யக்ஷர்களையும் ராக்ஷஸர்களையும் படைத்தான்.