வராஹபுராணம்

(உப்தாஃ ஸஹஸ்த்ரதாம் யாந்தி ப்ரதிஸம்வத்ஸரம் முநே ।) ।। ௮.௨௬ (௧)।। அஹமேகம் குடும்பார்தே ஹந்ம்யரண்யே பஶும் திநே । தம் சேத் பித்ரு'ப்யஃ ஸம்ஸ்க்ரு'த்ய தத்த்வா புஞ்ஜாமி ஸாநுகஃ ।। ௮.

ஒவ்வொரு வருடமும் ஆயிரக்கணக்கில் இவை வளர்க்கப்படுகின்றன, முனிவரே. என் குடும்பத்திற்காக நான் காட்டில் ஒரு மிருகத்தை மட்டும் தினமும் கொல்லுகிறேன்; அதை முறையாக முன்னோர்களுக்கு அர்ப்பணித்து, என் குடும்பத்துடன் சேர்ந்து சாப்பிடுகிறேன்.

த்வம் து ஜீவாந் பஹூந் ஹத்வா ஸ்வகுடும்பேந ஸாநுகஃ । புஞ்ஜந்நேதேந ஸததமபோஜ்யம் தந்மதம் மம ।। ௮.

நீயும், உன் குடும்பத்தாரும், உன் நண்பர்களும், பல உயிர்களை கொன்று, எப்போதும் உண்ணக்கூடாததைச் சாப்பிட்டு வருகிறீர்கள்; இது என் கருத்து.

ப்ரஹ்மணா து புரா ஸ்ரு'ஷ்டா ஓஷத்யஃ ஸர்வவீருதஃ । யஜ்ஞார்தம் தத்து பூதாநாம் பக்ஷ்யமித்யேவ வை ஶ்ருதிஃ ।। ௮.

பிரம்மா பழைய காலத்தில் எல்லா செடிகளையும், மூலிகைகளையும் படைத்தார்; அவை யாகத்துக்காக உயிர்கள் உண்ணும் பொருளாக இருக்க வேண்டும் என்று வேதம் கூறுகிறது.

திவ்யோ பௌதஸ்ததா பைத்ரோ மாநுஷோ ப்ராஹ்ம ஏவ ச । ஏதே பஞ்ச மஹாயஜ்ஞா ப்ரஹ்மணா நிர்மிதாஃ புரா ।। ௮.

தெய்வீகம், புவி, பித்ரு, மனிதர், பிராமணர் ஆகிய ஐந்து பெரிய யாகங்கள் பழைய காலத்தில் பிரம்மாவால் நிறுவப்பட்டன.

ப்ராஹ்மணாநாம் ஹிதார்தாய இதரேஷாம் ச தந்முகம் । இதரேஷாம் து வர்ணாநாம் ப்ராஹ்மணைஃ காரிதாஃ ஶுபாஃ ।। ௮.

இந்த யாகங்கள் பிராமணர்களின் நன்மைக்காகவும், அவர்களால் மற்றவர்களின் நலனுக்காகவும் ஏற்படுத்தப்பட்டன; மற்ற வகுப்பினருக்கான நல்ல காரியங்கள் பிராமணர்களால் செய்யப்படுகின்றன.

ஏவம் யதி விபாகஃ ஸ்யாத் வராந்நம் தத் விஶுத்யதி । அந்யதா வ்ரீஹயோऽப்யேதே ஏகைகே ம்ரு'கபக்ஷிணஃ । மந்தவ்யா தாத்ரு'போக்த்ரு'ணாம் மஹாமாம்ஸம் து தத் ஸ்ம்ரு'தம் ।। ௮.

இந்த ஒழுங்கு பின்பற்றப்பட்டால் உணவு தூயதாகும்; இல்லையெனில், இந்த அரிசி போன்ற தானியங்களும், கொடுப்பவருக்கும் உண்ணுபவருக்கும், மிருகம் பறவை இறைச்சிபோல் கருதப்பட வேண்டும்; அது பெரிய இறைச்சி எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மயா தே துஹிதா தத்தா புத்ரார்தே தேவரூபிணீ । ஸா ச த்வத்பார்யயா ப்ரோக்தா துஹிதா ஜந்துகாதிநஃ ।। ௮.

நான் உனக்கு என் மகளை, தேவதை போன்ற உருவத்துடன், மகன் பெறும் பொருட்டு கொடுத்தேன்; அவள், இப்போது உன் மனைவியாக இருக்கிறவள், உயிர்களை கொல்லும் ஒருவரின் மகள்.

அதோऽர்தமாகதோऽஹம் தே க்ரு'ஹம் ப்ரதி ஸமீக்ஷிதும் । ஆசாரம் தேவபூஜாம் ச அதிதீநாம் ச தர்பணம் ।। ௮.

அதனால், உன் வீட்டிற்கு வந்து, உன் நடத்தை, தேவபூஜை, விருந்தினர்களுக்கான படிவை பார்க்க வந்தேன்.

ஏதேஷாமேகமப்யத்ர குர்வந்நபி ந த்ரு'ஶ்யதே । தத் க்ரு'ஹம் கந்துமிச்சாமி பித்ரூ'ணாம் ஶ்ராத்தகாம்யயா ।। ௮.

இங்கே, இவற்றில் ஒன்றும் செய்யப்படுவதில்லை; ஆகவே, பித்ருக்களுக்கு ச்ராத்தம் செய்யும் ஆசையுடன் இந்த வீட்டை விட்டு செல்ல விரும்புகிறேன்.

ஸ்வக்ரு'ஹே நைவ புஞ்ஜாமி பித்ரூ'ணாம் கார்யமித்யுத । அஹம் வ்யாதோ ஜீவகாதீ ந து த்வம் லோகஹிம்ஸகஃ ।। ௮.

நான் என் வீட்டில் உண்ணுவதில்லை, பித்ருக்களுக்கு செய்ய வேண்டிய காரியம் என்று சொல்கிறேன்; நான் வேட்டையாடி, உயிர்களை கொல்லும்வன், ஆனால் நீ உலகத்துக்கு தீங்கு செய்யும் மனிதன் அல்ல.

மத்ஸுதா ஜீவகாதஸ்ய யதோடா த்வத்ஸுதேந ச । தந்மஹத்த்வம் ச ஸம்ஜாதம் ப்ராயஶ்சிதம் தபோதந ।। ௮.

உயிர்களை கொல்லும் ஒருவரின் மனைவான என் மகள், உன் மகனுடன் கல்யாணம் ஆனாள்; அதனால் பெரிய பாவப்பரிகாரம் ஏற்பட்டது, தவசீ.

ஏவமுக்த்வா ஸ சோத்தாய ஶப்த்வா நாரீம் ததா தரே । மா ஸ்நுஷாபிஃ ஸமம் ஶ்வஶ்ர்வா விஶ்வாஸோ பவது க்வசித் ।। ௮.

இவ்வாறு கூறி, அவர் எழுந்து, அந்த பெண்ணை சபித்து, 'மாமியாருக்கும் மருமகள்களுக்கும் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இருக்க வேண்டாம்' என்றார்.

மா ச ஸ்நுஷா கதாசித் ஸ்யாத் யா ஶ்வஶ்ரூம் ஜீவதீமிஷேத் । ஏவமுக்த்வா கதோ வ்யாதஃ ஸ்வக்ரு'ஹம் ப்ரதி பாமிநி ।। ௮.

'மருமகள் ஒருபோதும் உயிரோடு இருக்கும் மாமியாரை விரும்ப கூடாது.' என்று கூறி, அந்த வேட்டையாடி தனது வீட்டிற்கு புறப்பட்டான், அழகியவளே.

ததோ தேவாந் பித்ரூ'ந் பக்தயா பூஜயித்வா விசக்ஷணஃ । புத்ரம் சார்ஜுநகம் ஸ்தாப்ய ஸ்வஸந்தாநே மஹாதபாஃ ।। ௮.

பின்னர், பக்தியுடன் அந்த அறிவாளர் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் வழிபட்டு, தன் மகன் அர்ஜுனகனை வம்சத்தில் நிலைநிறுத்தி, அந்த பெரிய தவசீ—

தர்மவ்யாதோ ஜகாமாஶு தீர்தம் த்ரைலோக்யவிஶ்ருதம் । புருஷோத்தமாக்யம் ச பரம் தத்ர கத்வா ஸமாஹிதஃ । தபஶ்சசார நியதஃ படந் ஸ்தோத்ரமிதம் தரே ।। ௮.

அந்த தர்மவேட்டையாடி, உலகத்தில் புகழ்பெற்ற புனிதமான புருஷோத்தமம் என்ற தலத்திற்கு விரைவாக சென்று, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தவம் செய்து, இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பூமிக்கு உரைத்தான்.

நமாமி விஷ்ணும் த்ரிதஶாரிநாஶநம் விஶாலவக்ஷஸ்தலஸம்ஶ்ரிதஶ்ரியம் । ஸுஶாஸநம் நீதிமதாம் பராம் கதிம் த்ரிவிக்ரமம் மந்தரதாரிணம் ஸதா ।। ௮.

தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவரும், விசாலமான மார்பில் செல்வம் தங்கியவரும், நல்ல ஆளுமையுடன் நீதிமான்களுக்கு உயர்ந்த இலக்காக இருப்பவரும், மூன்று உலகிலும் நிலை கொண்டவரும், மந்தரமலை தூக்குபவரும் ஆகிய விஷ்ணுவை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

தாமோதரம் ரஞ்ஜிதபூதலம் தியா யஶோம்ஶுஶுப்ரம் ப்ரமராங்கஸப்ரபம் । தராதரம் நரகரிபும் புருஷ்டுதம் நமாமி விஷ்ணும் ஶரணம் ஜநார்தநம் ।। ௮.

பூமியை அலங்கரித்த தாமோதரனை, சந்திரக்கதிர்போல் புகழ் ஒளிரும் ஒருவரை, தேன் நிறம் போன்ற உடலுடன், பூமியைத் தாங்குபவரை, நரகத்தின் பகைவரை, மக்களால் போற்றப்படுபவரை, எல்லாருக்கும் தஞ்சமாக இருப்பவரை, ஜனார்த்தனனை நான் வணங்குகிறேன்.

மாயாததம் யேந ஜகத்த்ரயம் க்ரு'தம் யதாக்நிநைகேந ததம் சராசரம் । சராசரஸ்ய ஸ்வயமேவ ஸர்வதஃ ஸ மேऽஸ்து விஷ்ணுஃ ஶரணம் ஜகத்பதிஃ ।। ௮.

மூன்று உலகங்களும் மாயையால் ஒரேதனமாக அமைந்துள்ளன; அது போல, ஒரே தீயால் எல்லா உயிரும் உயிரில்லாததும் நிரம்பியுள்ளதுபோல், அந்த உயிரும் உயிரில்லாத அனைத்திலும் எங்கும் தானே நிறைந்திருக்கும் உலகநாதன் விஷ்ணு எனக்கு அடைக்கலம் ஆகட்டும்.

பவே பவே யஶ்ச ஸஸர்ஜ்ஜ கம் ததோ ஜகத் ப்ரஸூதம் ஸசராசரம் த்விதம் । ததஶ்ச ருத்ராத்மவதி ப்ரலீயதே- ऽந்வதோ ஹரிர்விஷ்ணுஹரஸ்ததோச்யதே ।। ௮.

ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உயிர்களை உருவாக்கி, இந்த உயிரும் உயிரில்லாத உலகத்தை உருவாக்கி, பின்னர் அந்த உலகம் ருத்ரனின் ஆவியால் நிரம்பும்போது அதில் எல்லாம் கலந்துவிடும் அந்தவன் ஹரி, விஷ்ணு, ஹரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.

காத்மேந்துப்ரு'த்வீபவநாக்நிபாஸ்கரா ஜலம் ச யஸ்ய ப்ரபவந்தி மூர்த்தயஃ । ஸ ஸர்வதா மே பகவாந் ஸநாதநோ ததாது ஶம் விஷ்ணுரசிந்த்யரூபத்ரு'க் ।। ௮.

விண், சந்திரன், பூமி, காற்று, அக்னி, சூரியன், நீர் ஆகிய அனைத்தும் யாரிடமிருந்து தோன்றினவையோ, அந்த நித்தியமான, அருளும், எண்ணிக்க முடியாத வடிவம் கொண்ட விஷ்ணு எப்போதும் எனக்கு நன்மை அருள வேண்டும்.

தரண்யுவாச । ஆதௌ க்ரு'தயுகே நாத கிம் க்ரு'தம் விஶ்வமூர்த்திநா । நாராயணேந தத்ஸர்வம் ஶ்ரோதுமிச்சாமி தத்த்வதஃ ।। 9.

பூமி கேட்டாள்: ஆண்டவரே, முதலில் கிருதயுகத்தில் நாராயணன், எல்லா உருவங்களும் கொண்டவர், என்ன செய்தார்? அந்த அனைத்தையும் உண்மையாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । பூர்வம் நாராயணஸ்த்வேகோ நாஸீத் கிஞ்சித்தரேஃ பரம் । ஸைக ஏவ ரதிம் லேபே நைவ ஸ்வச்சந்தகர்மக்ரு'த் ।। 9.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: ஆரம்பத்தில் நாராயணனே ஒருவன் மட்டுமே இருந்தான்; ஹரியைவிட்டு வேறு எதுவும் இல்லை. அவனே தனக்குள் மகிழ்ச்சி அடைந்தான், ஆனால் தனிச்செயலாக எதையும் செய்யவில்லை.

தஸ்ய த்விதீயமிச்சந்தஶ்சிந்தா புத்த்யாத்மிகா பபௌ । அஸாவித்யேவ ஸம்ஜ்ஞாயா க்ஷணம் பாஸ்கரஸந்நிபா ।। 9.

அவனுக்கு இரண்டாவது ஒன்றை விரும்பியபோது, புத்தியும் ஆத்மாவும் சேர்ந்த எண்ணம் தோன்றியது; அது 'அசு' என்று அழைக்கப்பட்டது, ஒரு கணம் அது சூரியனைப் போல பிரகாசித்தது.

தஸ்யா அபி த்விதா பூதா சிந்தாऽபூத ப்ரஹ்மவாதிநீ । உமேதி ஸம்ஜ்ஞயா யத்தத்ஸதா மர்த்யே வ்யவஸ்திதா ।। 9.

அந்த எண்ணமும் இரண்டாகப் பிரிந்து, பிரம்மத்தின் சிந்தனையாக மாறியது; 'உமா' என்று அழைக்கப்படும் அது எப்போதும் மனிதர்களிடம் நிலைத்திருக்கிறது.

ஓமித்யேகாக்ஷரீபூதா ஸஸர்ஜேமாம் மஹீம் ததா । பூஃ ஸஸர்ஜ புவம் ஸோऽபி ஸ்வஃ ஸஸர்ஜ ததோ மஹஃ ।। 9.

அது 'ஓம்' என்ற ஒரே எழுத்தாக மாறி, இந்த பூமியை உருவாக்கியது; பூ: உலகம் புவ: உலகத்தை உருவாக்கியது, அவன் சுவ: உலகத்தை, பின்னர் மக: உலகத்தையும் உருவாக்கினான்.

ததஶ்ச ஜந இத்யேவ தபஶ்சாத்மா ப்ரலீயதே । ஏததோதம் ததா ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ ।। 9.

பின்னர் ஜனலோகம், தபோலோகம், ஆத்மா ஆகியவை தோன்றி, அவை எல்லாம் ஒன்றாக இணைந்து, முத்துக்கள் நூலில் போல் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னப்பட்டுள்ளன.

ஜகத் ப்ரணவதோ பூதம் ஶூந்யமேதத் ஸ்திதம் ததா । யேயம் மூர்திர்பகவதஃ ஶம்கரஃ ஸ ஸ்வயம் ஹரிஃ ।। 9.

பிரணவம் உச்சரிக்கப்பட்டபோது, இந்த உலகம் வெறுமையாக இருந்தது; அந்த வடிவம் கொண்ட பகவான் சங்கரனே அப்போது ஹரியாக இருந்தான்.