வராஹபுராணம்

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஶ்வேதவிநீதாஶ்வோபாக்யாநே நவநீததேநுதாநமாஹாத்ம்யம்நாம ஸப்தாதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில், ஶ்வேதவிநீதாஶ்வ கதையில், 'நவநீத பசு தானத்தின் மகிமை' எனும் நூற்றேழாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

அத லவணதேநுதாநமாஹாத்ம்யம் லவணதேநும் ப்ரவக்ஷ்யாமி தாம் நிபோத ந்ரு'போத்தம

இப்போது உப்புப் பசு தானத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறேன்; அந்த உப்புப் பசுவைப் பற்றி நான் விளக்குகிறேன், அரசர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள்.

அநுலிப்தே மஹீப்ரு'ஷ்டே க்ரு'ஷ்ணாஜிநகுஶோத்தரே

நன்கு பூசப்பட்ட தரையில், மேல் கருமான் தோல் மற்றும் தர்ப்பை புல் விரிக்கப்பட்டிருக்கும்.

வத்ஸம் சதுர்பீ ராஜேந்த்ர இக்ஷுபாதாம்ஶ்ச காரயேத்

நான்கு கால்களுடன் ஒரு கன்றை உருவாக்க வேண்டும், அரசர்களில் தலைவனே; அதன் குதிரைகளை இச்சுகிழங்கு கொண்டு செய்ய வேண்டும்.

முகம் குடமயம் தஸ்யா தந்தாஃ பலமயா ந்ரு'ப நேத்ரே ரத்நமயே குர்யாத்கர்ணௌ பத்ரமயௌ ததா

அதன் வாயை வெல்லம் கொண்டு, பற்களை பழம் கொண்டு, கண்களை ரத்தினம் கொண்டு, காதுகளை இலை கொண்டு உருவாக்க வேண்டும், அரசே.

ஸூத்ரபுச்சாம் தாம்ரப்ரு'ஷ்டாம் தர்பரோமாம் பயஸ்விநீம்

அதன் வால் நூலால், முதுகு தாமிரத்தால், முடிகள் தர்ப்பையால், பால் தரும் வகையில் அமைக்க வேண்டும்.

ஸுகந்தபுஷ்பதூபைஶ்ச பூஜயித்வா விதாநதஃ

அவளை நறுமண மலர்களும் தூபமும் கொண்டு முறையாக வழிபட வேண்டும்.

நக்ஷத்ரக்ரஹபீடாம் ச ஸர்வகாலம் ப்ரதாபயேத்

நட்சத்திரங்களாலும் கிரகங்களாலும் ஏற்படும் துன்பங்களை எப்போதும் நீக்கச் செய்ய வேண்டும்.

த்விஜாய ஸாதுவ்ரு'த்தாய வேதவேதாங்கவேதிநே

நல்ல நடத்தை கொண்ட, வேதம் மற்றும் அதன் அங்கங்களை அறிந்த இருமுறை பிறந்தவருக்கு,

வேதவேதாங்கவிதுஷே ஶ்ரோத்ரியாயாஹிதாக்நயே

வேதம் மற்றும் அதன் அங்கங்களை அறிந்த, ஶ்ரோத்திரியர் மற்றும் அக்னி மேற்பார்வை செய்யும் ஒருவருக்கு,

இஷ்ட்வா சைவம் ச மந்த்ரம் து புச்சதேஶோபவிஶ்ய ச 108.

வழிபாட்டையும் மந்திரச் சொல்லையும் முடித்து, வால் பகுதியின் அருகில் அமர்ந்து,

ஆச்சாத்ய வஸ்த்ரயுக்மேந தக்ஷிணாம் கம்பலம் ததேத்

இரண்டு vastra-களால் அவளை மூடி, ஒரு கம்பளத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

ப்ராஹ்மணம் பூஜ்ய விதிவத்பூர்வோக்தவிதிநா ந்ரு'ப

முன்னதாக கூறிய முறையைப் பின்பற்றி, அந்த பிராமணரை முறையாக மதிக்க வேண்டும், அரசே.

இமம் மந்த்ரம் ஸமுச்சார்ய ததஸ்தாம் ப்ரதிபாதயேத்

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்த பிறகு, அவளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ரஸஜ்ஞா ஸர்வபூதாநாம் ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தா

அவள் எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் ருசியை அறிந்தவள், எல்லா தேவர்களாலும் மதிக்கப்படுகிறாள்.

தத்த்வா தேநும் து லவணேநைகாஹம் சைவ திஷ்டதி

உப்புடன் கூடிய பசுவை கொடுத்த பிறகு, ஒருநாள் அங்கு தங்க வேண்டும்.

ஸஹஸ்ரேண ஶதேநாத ஸ்வஶக்த்யா கநகேந து

ஆயிரம் அல்லது நூறு அல்லது தன் சக்திக்கு ஏற்ப பொன்னால் கொடுக்க வேண்டும்.

ய இதம் ஶ்ரு'ணுயாத்பக்த்யா ஶ்ராவயேத்வாபி மாநவஃ

யார் பக்தியுடன் இதை கேட்கிறாரோ, அல்லது மற்றவர்களுக்குக் கேட்க வைக்கிறாரோ, அந்த மனிதர்,

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஶ்வேதவிநீதாஶ்வோபாக்யாநே லவணதேநுமாஹாத்ம்யம் நாம அஷ்டாதிகஶத தமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பராசக்தி வராக புராணத்தில், ஶ்வேதவிநீதாஶ்வன் கதையில், 'உப்புப் பசுவின் மகிமை' எனும் நூற்றெட்டாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அத கார்பாஸதேநுதாநமாஹாத்ம்யம் அதாதஃ ஸம்ப்ரவக்ஷ்யாமி தேநும் கார்பாஸகீம் ந்ரு'ப

இப்போது, பருத்திப் பசு தானத்தின் பெருமையைச் சொல்கிறேன்; பருத்திப் பசுவை விளக்குகிறேன், அரசே.

விஷுவே த்வயநே புண்யே யுகாதிக்ரஹணே ததா

அயனச் சமயம், புனித யோகம், யுகத்தின் தொடக்கம் ஆகிய நேரங்களில்,

ந்ரு'ணாம் ச க்ரஹபீடாஸு துஃஸ்வப்நாத்புததர்ஶநே

மனிதர்கள் கிரகங்களால் பாதிக்கப்படும்போது, கெட்ட கனவு கண்டபின் அல்லது அதிசயங்களை கண்டபின்,

கோமயேநோபலிப்தாயாம் தர்பாநாஸ்தீர்ய வை திலாந்

பசுவை கோமையால் பூசி, தர்ப்பை புல் மற்றும் எள்ளை விரித்து வைக்க வேண்டும்.

தூபதீபாதிநைவேத்யைஃ பூஜயேச்ச விமத்ஸரஃ

தூபம், விளக்கு, நைவேத்யம் கொண்டு, பொறாமை இல்லாமல் வழிபட வேண்டும்.

பாரேண சாதமா ப்ரோக்தா வித்தஶாட்யம் விவர்ஜயேத் ।। சதுர்தாம்ஶேந வத்ஸம் து கல்பயித்வா விதாநதஃ

பருமனாக கொடுப்பது மிகக் குறைவாகும்; செல்வத்தில் ஏமாற்றம் செய்யக் கூடாது. நெறிப்படி, பசுக்குட்டியை நான்கில் ஒரு பங்கு அளவில் அமைக்க வேண்டும்.

கர்த்தவ்யா ருக்மஶ்ரு'ங்கீ து ரஜதஸ்ய குராந்விதா

அதற்கு தங்கக் கொம்பும் வெள்ளிக் குதிரையும் செய்ய வேண்டும்.

இத்யேவம் ஸர்வஸம்பூர்ணா க்ரு'த்வா ஶ்ரத்தாஸமந்விதஃ

இவ்வாறு எல்லாவிதமாக முழுமையாக செய்து, நம்பிக்கையுடன்,

தத்யாத்தேநும் சர்மபாணிஃ ப்ரயதஃ ஶ்ரத்தயாந்விதஃ

தன் கையால், முயற்சியுடன், நம்பிக்கையோடு பசுவை அளிக்க வேண்டும்.

யயா தேவகணஃ ஸர்வஸ்த்வயா ஹீநோ ந வர்த்ததே 109.

உன்னைத் தவிர, எல்லா தேவர்களும் நிலைநிற்றமுடியாது; நீ இல்லையெனில் யாரும் இருக்கமுடியாது.