வராஹபுராணம்

நவநீதஸ்தநீம் ராஜந்நிக்ஷுபாதாம் ப்ரகல்பயேத்

அவளுக்கு வெண்ணெய் நிறைந்த மார்பும், கரும்பு கால்களும் அமைக்க வேண்டும், அரசனே.

ஸ்வர்ணஶ்ரு'ங்கீம் ரௌப்யகுராம் பம்சரத்நஸமந்விதாம்

பொன் கொம்பும், வெள்ளி களிறும், ஐந்து ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும்,

ஆச்சாத்ய வஸ்த்ரயுக்மேந கந்தபுஷ்பைரலம்க்ரு'தாம்

இரண்டு துணிகளால் மூடி, வாசனை மலர்களால் அலங்கரிக்க வேண்டும்.

மந்த்ராஸ்த ஏவ ஜப்தவ்யாஃ ஸர்வதேநுஷு யே ஸ்ம்ரு'தாஃ

அனைத்து பசுக்களுக்கு சொல்லப்படும் மந்திரங்களையே இங்கேயும் ஓத வேண்டும்.

உத்பந்நம் திவ்யமம்ரு'தம் நவநீதமிதம் ஶுபம் 107.

இந்த வெண்ணெய், தெய்வீக அமுதமாக பிறந்தது, மிகவும் புனிதமானது.

ஏவமுச்சார்ய தாம் தத்யாத்ப்ராஹ்மணாய குடும்பிநே

இவ்வாறு மந்திரம் சொல்லி, அவளை ஒரு குடும்பம் நடத்தும் பிராமணருக்கு வழங்க வேண்டும்.

ஹவிரேவம் ரஸம் சைவ விப்ரவர்யஸ்ய பூபதே

அன்னதானமும், அதனுடன் சேர்த்து சிறந்த பகுதியையும் அந்த சிறந்த பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும், அரசே.

யஃ ப்ரபஶ்யதி தாம் தேநும் தீயமாநாம் நரோத்தம

யார் அந்த பசுவை வழங்கப்படுவதைக் காண்கிறாரோ, மனிதர்களில் சிறந்தவரே,

பித்ரு'பிஃ பூர்வஜைஃ ஸார்த்தம் பவிஷ்யத்பிஶ்ச மாநவஃ

அவர் தன் முன்னோர் மற்றும் பின்வரும் சந்ததியார்களுடன் சேர்ந்து,

ய இதம் ஶ்ரு'ணுயாத்பக்த்யா ஶ்ராவயேத்வாபி மாநவஃ

யார் இதை பக்தியோடு கேட்கிறாரோ, அல்லது பிறரால் கேட்க வைக்கிறாரோ, அந்த மனிதர்—

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஶ்வேதவிநீதாஶ்வோபாக்யாநே நவநீததேநுதாநமாஹாத்ம்யம்நாம ஸப்தாதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில், ஶ்வேதவிநீதாஶ்வ கதையில், 'நவநீத பசு தானத்தின் மகிமை' எனும் நூற்றேழாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

அத லவணதேநுதாநமாஹாத்ம்யம் லவணதேநும் ப்ரவக்ஷ்யாமி தாம் நிபோத ந்ரு'போத்தம

இப்போது உப்புப் பசு தானத்தின் மகிமையைச் சொல்கிறேன்; அந்த உப்புப் பசுவைப் பற்றி நான் விளக்குகிறேன், அரசர்களில் சிறந்தவரே, கேளுங்கள்.

அநுலிப்தே மஹீப்ரு'ஷ்டே க்ரு'ஷ்ணாஜிநகுஶோத்தரே

நன்கு பூசப்பட்ட தரையில், மேல் கருமான் தோல் மற்றும் தர்ப்பை புல் விரிக்கப்பட்டிருக்கும்.

வத்ஸம் சதுர்பீ ராஜேந்த்ர இக்ஷுபாதாம்ஶ்ச காரயேத்

நான்கு கால்களுடன் ஒரு கன்றை உருவாக்க வேண்டும், அரசர்களில் தலைவனே; அதன் குதிரைகளை இச்சுகிழங்கு கொண்டு செய்ய வேண்டும்.

முகம் குடமயம் தஸ்யா தந்தாஃ பலமயா ந்ரு'ப நேத்ரே ரத்நமயே குர்யாத்கர்ணௌ பத்ரமயௌ ததா

அதன் வாயை வெல்லம் கொண்டு, பற்களை பழம் கொண்டு, கண்களை ரத்தினம் கொண்டு, காதுகளை இலை கொண்டு உருவாக்க வேண்டும், அரசே.

ஸூத்ரபுச்சாம் தாம்ரப்ரு'ஷ்டாம் தர்பரோமாம் பயஸ்விநீம்

அதன் வால் நூலால், முதுகு தாமிரத்தால், முடிகள் தர்ப்பையால், பால் தரும் வகையில் அமைக்க வேண்டும்.

ஸுகந்தபுஷ்பதூபைஶ்ச பூஜயித்வா விதாநதஃ

அவளை நறுமண மலர்களும் தூபமும் கொண்டு முறையாக வழிபட வேண்டும்.

நக்ஷத்ரக்ரஹபீடாம் ச ஸர்வகாலம் ப்ரதாபயேத்

நட்சத்திரங்களாலும் கிரகங்களாலும் ஏற்படும் துன்பங்களை எப்போதும் நீக்கச் செய்ய வேண்டும்.

த்விஜாய ஸாதுவ்ரு'த்தாய வேதவேதாங்கவேதிநே

நல்ல நடத்தை கொண்ட, வேதம் மற்றும் அதன் அங்கங்களை அறிந்த இருமுறை பிறந்தவருக்கு,

வேதவேதாங்கவிதுஷே ஶ்ரோத்ரியாயாஹிதாக்நயே

வேதம் மற்றும் அதன் அங்கங்களை அறிந்த, ஶ்ரோத்திரியர் மற்றும் அக்னி மேற்பார்வை செய்யும் ஒருவருக்கு,

இஷ்ட்வா சைவம் ச மந்த்ரம் து புச்சதேஶோபவிஶ்ய ச 108.

வழிபாட்டையும் மந்திரச் சொல்லையும் முடித்து, வால் பகுதியின் அருகில் அமர்ந்து,

ஆச்சாத்ய வஸ்த்ரயுக்மேந தக்ஷிணாம் கம்பலம் ததேத்

இரண்டு vastra-களால் அவளை மூடி, ஒரு கம்பளத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

ப்ராஹ்மணம் பூஜ்ய விதிவத்பூர்வோக்தவிதிநா ந்ரு'ப

முன்னதாக கூறிய முறையைப் பின்பற்றி, அந்த பிராமணரை முறையாக மதிக்க வேண்டும், அரசே.

இமம் மந்த்ரம் ஸமுச்சார்ய ததஸ்தாம் ப்ரதிபாதயேத்

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்த பிறகு, அவளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ரஸஜ்ஞா ஸர்வபூதாநாம் ஸர்வதேவநமஸ்க்ரு'தா

அவள் எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் ருசியை அறிந்தவள், எல்லா தேவர்களாலும் மதிக்கப்படுகிறாள்.

தத்த்வா தேநும் து லவணேநைகாஹம் சைவ திஷ்டதி

உப்புடன் கூடிய பசுவை கொடுத்த பிறகு, ஒருநாள் அங்கு தங்க வேண்டும்.

ஸஹஸ்ரேண ஶதேநாத ஸ்வஶக்த்யா கநகேந து

ஆயிரம் அல்லது நூறு அல்லது தன் சக்திக்கு ஏற்ப பொன்னால் கொடுக்க வேண்டும்.

ய இதம் ஶ்ரு'ணுயாத்பக்த்யா ஶ்ராவயேத்வாபி மாநவஃ

யார் பக்தியுடன் இதை கேட்கிறாரோ, அல்லது மற்றவர்களுக்குக் கேட்க வைக்கிறாரோ, அந்த மனிதர்,

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஶ்வேதவிநீதாஶ்வோபாக்யாநே லவணதேநுமாஹாத்ம்யம் நாம அஷ்டாதிகஶத தமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பராசக்தி வராக புராணத்தில், ஶ்வேதவிநீதாஶ்வன் கதையில், 'உப்புப் பசுவின் மகிமை' எனும் நூற்றெட்டாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.