வராஹபுராணம்

அந்நம் தேஹி ஸதா ராஜந் ஸர்வகாலஸுகாவஹம் 99.

அரசே, எல்லா காலத்திலும் மகிழ்ச்சி தரும் அன்னத்தை எப்போதும் வழங்க வேண்டும்.

ஸர்வேஷாமேவ தாநாநாமந்நதாநம் விஶிஷ்யதே

எல்லா தர்மங்களிலும் உணவு வழங்குவது மிக உயர்ந்தது.

தஸ்மாத்ஸர்வப்ரயத்நேந அந்நதாநம் ததஸ்வ போஃ

அதனால், எல்லா முயற்சியுடனும் உணவு வழங்க வேண்டும், அருமையுள்ளவரே.

ரத்நவஸ்த்ரமலம்காராந் ஶ்ரீமந்தி நகராணி ச

மாணிக்கம், உடை, ஆபரணம், அழகான நகரங்கள்,

ப்ரதத்தம் ப்ராஹ்மணஸ்யாத கும்ஜராநஜிநாநி ச

பண்டிதருக்கு கொடுக்கப்பட்ட யானைகள், மான் தோல்களும்,

புரோஹிதமுவாசேதம் வஸிஷ்டம் ஜபதாம் வரம்

அவன் தன் குரு, மந்திரம் உச்சரிப்பதில் சிறந்த வசிஷ்டரிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

ஸுவர்ணரௌப்யதாம்ராணி யாகம் க்ரு'த்வா த்விஜாதிஷு

பொன், வெள்ளி, செம்பு கொண்டு யாகம் செய்து, பண்டிதர்களுக்காக,

வஸ்து ஸ்வல்பமிதி ஜ்ஞாத்வா ப்ரபுஃ ஸோऽந்நம் து நாததத்

அந்த பொருள் சிறியது என்று அறிந்து, அந்த அரசன் உணவு வழங்கவில்லை.

காலதர்மவஶாத்தேவி ம்ரு'த்யுஃ ஸமபவத்ததா

அப்போது, தேவியே, காலமும் விதியும் காரணமாக மரணம் வந்தது.

க்ஷுதயா பீடிதோ ஹ்யாஸீத்த்ரு'ஷயா ச விஶேஷதஃ

அவன் பசிக்கும், குறிப்பாக தாகத்தாலும் மிகவும் வாடினான்.

தத்ர ப்ராக்ஜந்மமூர்த்திஶ்ச புரா தக்தா மஹாத்மநஃ 99.

அங்கே, அவன் முன்பு பிறந்த உருவம், பல காலம் முன்பு எரிந்தது, வெளிப்பட்டது.

புநர்விமாநமாருஹ்ய திவமாசக்ரமே ந்ரு'பஃ

அரசன் மீண்டும் வானரதத்தில் ஏறி சொர்க்கத்தை அடைந்தான்.

தாந்யஸ்தீநி லிஹந்த்ரு'ஷ்டோ வஸிஷ்டேந மஹாத்மநா

அந்த எலும்புகளை வசியஷ்டர், அந்த மகான்,舐ப்பதை பார்த்தான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா ராஜா வஸிஷ்டேந மஹாத்மநா

அப்போது அந்த மகான் வசிஷ்டர் சொன்னதை அரசன் கேட்டான்.

பகவந்க்ஷுதிதஶ்சாஸ்மி அந்நபாநம் புரா மயா

அய்யா, எனக்கு பசிக்கிறது; முன்பு நான் உணவு அல்லது பானம் எதுவும் பெறவில்லை.

ஏவமுக்தஸ்ததோ ராஜ்ஞா வஸிஷ்டோ முநிபும்கவஃ

அரசன் இப்படிச் சொன்னபோது, முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டர் பதிலளித்தார்.

கிம் தே கரோமி ராஜேம்த்ர க்ஷுதிதஸ்ய விஶேஷதஃ

மன்னா, உனக்கு பசி அதிகமாக இருக்கும்போது, நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?

ரத்நஹேமப்ரதாநேந போகவாந் ஜாயதே நரஃ

மாணிக்கமும் பொன்னும் கொடுத்தால் மனிதன் செல்வம் பெறுவான்.

தந்ந தத்தம் த்வயா ராஜந் ஸ்தோகம் மத்வா நராதிப அதத்தஸ்ய ச ஸம்ப்ராப்திஸ்தந்மமாசக்ஷ்வ ப்ரு'ச்சதஃ

ஆனால் நீ, மனிதர்களுக்கு அரசனாக இருந்தும், சிறிது அளவு என்று எண்ணி ஒன்றும் தரவில்லை; இப்போது எதையும் கொடுக்காமல் வந்துள்ளாய், அதை நான் கேட்கும் போது சொல்லு.

தச்ச்ரு'ணுஷ்வ நரவ்யாக்ர கத்யமாநம் மயாऽநக 99.

மனிதர்களில் சிறந்தவரே, பாவமில்லாதவரே, நான் சொல்வதை நீ கவனமாகக் கேள்.

ஸ ஸர்வமேதமாரேபே ஸ்வயம் க்ரதுவரம் ந்ரு'பஃ

அந்த அரசன், தனக்கே சர்வமேத யாகத்தைத் தொடங்கினான்.

நாந்நம் தேந ததா தத்தம் ஸ்வல்பம் மத்வா யதா த்வயா

அப்போது கூட, நீ செய்ததுபோல், சிறியது என்று எண்ணி உணவு கொடுக்கவில்லை.

க்ரு'த்வா புண்யம் விநீதாஶ்வஃ ஸார்வபௌமோ ந்ரு'போத்தமஃ

நல்ல காரியங்கள் செய்து, வினீதாஷ்வன், அரசர்களில் சிறந்தவன், பூமிக்கே அரசனானான்.

அஸாவபி க்ஷுதாவிஷ்ட ஏவமேவ கதோ ந்ரு'பஃ

ஆனால் அவனும் பசியால் வாடி, அதேபோல் இந்த உலகை விட்டுச் சென்றான்.

விமாநேநார்கவர்ணேந பாஸ்வதா தேவவந்ந்ரு'பஃ

அந்த அரசன், சூரியனைப் போல் பிரகாசமாக, ஒளிவீசும் வானரதத்தில் சென்றான்.

புரோஹிதம் ததர்ஶாத ஹோதாரம் ஜாஹ்நவீதடே

அங்கே, ஜானவி நதிக்கரையில், அவன் தன் குடும்ப குருவையும், யாகம் நடத்தும் புரோகிதரையும் பார்த்தான்.

க்ஷுதாயாஃ காரணம் கிம் மே ஸ ஹோதா தமுவாச ஹ

அவன் அந்த புரோகிதரை, 'எனக்கு பசி வருவதற்குக் காரணம் என்ன?' என்று கேட்டான்.

க்ரு'ததேநும் ச தேநும் ச ரஸதேநும் ச பார்திவ

மன்னா, நெய் தரும் பசு, ஒரு பசு, இனிப்பான பானம் தரும் பசு—

தபதே யாவதாதித்யஸ்தபதே வாபி சந்த்ரமாஃ

சூரியன் ஒளிரும் வரை, அல்லது சந்திரன் ஒளிரும் வரை—