வராஹபுராணம்

புநரப்தத்வயம் ப்ராந்தோ ப்ரஹ்மாண்டம் தீர்தகாரணாத்

மீண்டும் இரண்டு ஆண்டுகள், அவர் தீர்த்தங்களை நாடி பிரபஞ்சம் முழுவதும் சுற்றினார்.

த்யஜதோऽபி ந தத்தஸ்தாச்ச்யவதே பூததாரிணி

விட முயன்றும், உயிர்களைத் தாங்கும் தாயே, அது அவரது கையிலிருந்து விழவில்லை.

ததோऽந்யத்வர்ஷமேகம் து வர்த்ததே ஹிமவத்கிரௌ

பின்னர், இன்னொரு வருடம், அவர் ஹிமவான் மலையில் தங்கினார்.

புநரப்தத்வயம் சாந்யத்பரமேஷ்டீ வ்ரு'ஷாகபிஃ

மீண்டும் இரண்டு ஆண்டுகள், பரமேஷ்டி வ்ருஷாகபி சுற்றினார்.

கஸ்யசித்த்வத காலஸ்ய த்வாதஶேऽப்தே தராதரே

சில காலத்துக்குப் பிறகு, பன்னிரண்டாவது ஆண்டில், அந்த மலையில்,

கங்காயாம் தேவதேவேஶோ யாவந்மஜ்ஜதி பாமிநி

அழகியவளே, தேவதேவரின் தலைவர் எவ்வளவு காலம் கங்கையில் நீராடினார்,

கபாலமோசநம் நாம ததஸ்தீர்தமநுத்தமம் 97.

அப்போது, அந்த தீர்த்தம் 'கபாலமோசனம்' எனும் சிறந்த புனித இடமாக அறியப்பட்டது.

கத்வா ஹரிஹரக்ஷேத்ரம் ஸ்நாத்வா தேவாங்கதே ததா

அரியும் ஹரனும் உள்ள புனிதத் தலத்துக்குச் சென்று, அந்தத் தெய்வீகத் தடையில் स्नானம் செய்தார்.

தத்ர ஸ்நாத்வா ததா நத்வா த்ரிஜலேஶ்வரஸம்ஜ்ஞிதம்

அங்கே ஸ்நானம் செய்து, திரிஜலேஸ்வரமாக அழைக்கப்படும் இடத்தில் வணங்கி வழிபட்டார்.

த்வாதஶாப்தைர்கதவதஃ ஸீமாசாரிகணைஸ்ததா

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபின், எல்லை காவலர்களுடன் சேர்ந்து,

கபாலமோசநம் தீர்தம் ததோ ஜாதமகாபஹம்

பாவங்களை நீக்கும் 'கபாலமோசனம்' எனும் தீர்த்தம் அப்போது தோன்றியது.

ருத்ரோ விஶுத்திமாபந்நோ முக்தஃ ஸ ப்ரஹ்மஹத்யயா

அங்கே ருத்ரன் பாவம் நீங்கி தூய்மையை அடைந்தார்; பிரம்மஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார்.

யத்ராப்லுதோ நரோ பக்த்யா ப்ரஹ்மஹா து விஶுத்யதி

அந்த இடத்தில் பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்யும் மனிதன்—even பிரம்மஹத்தி செய்தவராயினும்—தூய்மையை அடைவான்.

ஆகதோ தேவஸஹிதோ வாக்யம் சேதமுவாச ஹ பவ ருத்ர விஶாலாக்ஷ லோகமார்கவ்யவஸ்தித

தேவர்கள் அனைவரும் கூடிவந்து, 'விசாலமான கண்கள் உடைய ருத்ரா, உலகப் பாதையில் நிலைபெற்றவனே,' என்று கூறினார்.

(பவ ருத்ர விரூபாக்ஷ லோகமார்கே வ்யாஸ்திதஃ ) கபாலம் க்ரு'ஹ்ய யத்ப்ராந்தம் கபாலவ்யக்ரபாணிநா

'விருப்பாகக் கண்கள் கொண்ட ருத்ரா, உலகப் பாதையில் நிற்பவனே, கையில் கபாலம் எடுத்துக் கொண்டு அலைந்தவனே,'

யச்ச தே பப்ருதா ஜாதா ஹிமவத்யசலோத்தமே

'இமயமலையின் உச்சியில் உனக்காக ஏற்பட்ட அந்தப் பழுப்பு நிறமானதும்,'

யச்சேதாநீம் விஶுத்தஸ்ய தீர்தேऽஸ்மிந்தேஹஶுத்ததா 97.

'இப்போது இந்தத் தீர்த்தத்தில் நீ தூய்மையை அடைந்ததால், உடலும் தூய்மையாகிறது.'

யே புரஸ்க்ரு'த்ய தேவாஸ்த்வாம் பூஜ்யம் யத்விதிநாந்விதாஃ

'தேவர்கள் உன்னை முன்னிலைப்படுத்தி, விதிப்படி வழிபடுகிறார்கள்.'

வ்ரதாநி குருதே தேவ த்வத்க்ரு'தாநி ஹி புத்ரக

'அவர்கள் மேற்கொள்ளும் விரதங்கள்—all நீ நிறுவியவையே, தெய்வமே, மகனே.'

யத்வ்ரதம் நக்நகாபாலம் யத்பாப்ரவ்யம் த்வயா க்ரு'தம்

'நீ செய்த நிர்வாணம், கபாலம் ஏந்தும் விரதம், பழுப்பு நிற விரதம்—இவை அனைத்தும்,'

மாம் புரஸ்க்ரு'த்ய தேவஸ்த்வம் பூஜ்யஸே யைர்விதாநதஃ

'என்னை முன்னிலைப்படுத்தி, தெய்வமே, நீயும் விதிப்படி வழிபடப்படுகிறாய்.'

கதயஸ்வ மஹாதேவ ஸவிதாநம் ஸமாஸதஃ

'மகாதேவா, சரியான முறையை சுருக்கமாக எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.'

தேவைர்ஜயேதி ஸம்துஷ்டஃ கைலாஸநிலயம் யயௌ

தேவர்கள் 'ஜெயம்' என்று கூற, அவர் மகிழ்ந்து கைலாயம் எனும் தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

தேவா அபி யயுஃ கம் ச ஸ்வஸ்தாநம் தே யதாகதம்

தேவர்களும் வானத்திற்கும் தங்கள் தலங்களுக்கும், வந்தபடியே திரும்பினர்.

சரிதம் யச்ச தேவஸ்ய வித்தம் ஸமபவத்புவி

அந்த தெய்வத்தின் செய்திகள் எல்லாம் பூமியில் பரவின.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ருத்ரமாஹாத்ம்யம் நாம ஸப்தநவதிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, மஹிமைமிக்க வராக புராணத்தில், 'ருத்ரரின் பெருமை' எனும் தொண்ணூற்றேழாவது அதிகாரம் முடிவடைந்தது.

அத பர்வாத்யாயஃ யோऽஸௌ ஸத்யதபா நாம லுப்தோ பூத்வா த்விஜோ பபௌ

இப்போது மலை பற்றிய அதிகாரம் ஆரம்பமாகிறது. அங்கு 'சத்தியதபன்' என்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; அவர் பேராசை கொண்டவராக ஆனார்.

துர்வாஸாஃ ஸம்ஶ்ருதார்தஶ்ச ஹிமவந்தம் நகம் யயௌ

தன் விரதத்தை நிறைவேற்றும் எண்ணத்துடன், துர்வாசர், ஹிமவான் எனும் மலைக்கு சென்றார்.

கீத்ரு'ஶம் தந்மமாசக்ஷ்வ மஹத்கௌதூஹலம் விபோ ஸ ஹி ஸத்யதபா பூர்வம் ப்ரு'குவம்ஶோத்பவோ த்விஜஃ

அவரது இயல்பு எப்படியென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள், பெரும் ஆவலுடன் கேட்கிறேன்; ஏனெனில் சத்தியதபன் முன்பு ப்ருகு குலத்தில் பிறந்த பிராமணர்.