வராஹபுராணம்

தத்ராஞ்ஜநோ நீலகுக்ஷிர்மேகவர்ணோ பலாஹகஃ । உதராக்ஷோ லலாடாக்ஷஃ ஸுபீமோ பீமவிக்ரமஃ । ஸ்வர்பாநுஶ்சேதி தைத்யாஷ்டௌ வஸூந் துத்ருவுராஹவே ।। ௯௩.

அங்கே, அஞ்சனன், நீலகுக்ஷி, மேகவர்ணன், பலாஹகன், உதராக்ஷன், லலாடாக்ஷன், சுபீமன், பீமவிக்ரமன் மற்றும் ஸ்வர்பானு ஆகிய ஒன்பது தெய்தியர்கள், வசுக்கள் மீது போருக்கு விரைந்தார்கள்.

யதாஸம்க்யேந தத்வச்ச தைத்யா த்வாதஶ சாபரே । ஆதித்யாந் தைத்யவர்யாஸ்து தேஷாம் ப்ராதாந்யதஃ ஶ்ர்ரு'ணு ।। ௯௩.

அதேபோல், இன்னும் பன்னிரண்டு தெய்தியர்கள் தங்கள் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப ஆதித்யர்களை தாக்கினர்; அவர்களில் தலைவர்களை இப்போது கேள்.

பீமோ த்வங்க்ஷோ த்வஸ்தகர்ணஃ ஶங்குகர்ணஸ்ததைவ ச । வஜ்ரகாயோऽதிவீர்யஶ்ச வித்யுந்மாலீ ததைவ ச ।। ௯௩.

பீமன், த்வங்க்ஷன், த்வஸ்தகர்ணன், சங்குகர்ணன், மிகுந்த வலிமை உடைய வஜ்ரகாயன், மற்றும் வித்யுன்மாலி ஆகியோர்,

ரக்தாக்ஷோ பீமதம்ஷ்ட்ரஸ்து வித்யுஜ்ஜிஹ்வஸ்ததைவ ச । அதிகாயோ மஹாகாயோ தீர்கபாஹுஃ க்ரு'தாந்தகஃ ।। ௯௩.

ரக்தாக்ஷன், பீமதம்‌ஷ்ட்ரன், வித்யுஜ்ஜிஹ்வன், அதிகாயன், மகாகாயன், தீர்கபாஹு, கிருதாந்தகன் ஆகியோரும்,

ஏதே த்வாதஶ தைத்யேந்த்ரா ஆதித்யாந் யுதி துத்ருவுஃ । ஸ்வகம் ஸைந்யமுபாதாய தத்வதந்யேऽபி தாநவாஃ । ருத்ராந் துத்ருவுரவ்யக்ரா யதாஸம்க்யேந கோபிதாஃ ।। ௯௩.

இவர்கள் பன்னிரண்டு தெய்திய தலைவர்கள் தங்கள் சேனையுடன் ஆதித்யர்களை போரில் தாக்கினர்; அதுபோல் மற்ற தானவர்கள் கோபத்துடன் தங்கள் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப ருத்ரர்களை எதிர்த்து விரைந்தார்கள்.

காலஃ க்ரு'தாந்தோ ரக்தாக்ஷோ ஹரணோ மித்ரஹாऽநிலஃ । யஜ்ஞஹா ப்ரஹ்மஹா கோக்நஃ ஸ்த்ரீக்நஃ ஸம்வர்த்தகஸ்ததா ।। ௯௩.

காலன், கிருதாந்தன், ரக்தாக்ஷன், ஹரணன், மித்ரஹான், அனிலன், யஜ்ஞஹான், ப்ரஹ்மஹான், கோக்னன், ஸ்த்ரீக்னன், சம்வர்த்தகன் ஆகியோர்,

இத்யேதே தஶ சைகஶ்ச தைத்யேந்த்ரா யுத்ததுர்மதாஃ । யதாஸம்க்யேந ருத்ராம்ஸ்து துத்ருவுர்பீமவிக்ரமாஃ ।। ௯௩.

இவ்வாறு, இந்த பத்து மற்றும் இன்னொரு தெய்திய தலைவர், போரில் வெறிவந்தவர்கள், தங்கள் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப ருத்ரர்களை கடுமையாக தாக்கினர்.

ஶேஷாந் தேவாந் ஶேஷதைத்யா யதாயோகமுபாத்ரவந் । ஸ்வயம் மஹிஷதைத்யஸ்து இந்த்ரம் துத்ராவ வேகிதஃ ।। ௯௩.

மீதமுள்ள தெய்தியர்கள் மற்ற தேவர்களை தக்கபடி தாக்கினர்; ஆனால் மகிஷன் தான் மிக வேகமாக நேராக இந்திரனை நோக்கி விரைந்தான்.

ஸ சாபி பலவாந் தைத்யோ ப்ரஹ்மணோ வரதர்பிதஃ । அவத்யஃ புருஷேணாஜௌ யத்யபி ஸ்யாத் பிநாகத்ரு'க் ।। ௯௩.

அந்த வலிமைமிக்க தெய்தியன், பிரம்மாவின் வரம் பெற்றதால், யாரும்—even பினாகம் ஏந்தும் ஒருவனாக இருந்தாலும்—அவனை போரில் கொல்ல முடியாது.

ஆதித்யைர்வஸுபிஃ ஸாத்யை ருத்ரைஶ்ச நிஹதா ப்ரு'ஶம் । அஸுரா யாதுதாநாஶ்ச ஸம்க்யாபூரணகேவலாஃ ।। ௯௩.

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சாத்யர்கள், ருத்ரர்கள் ஆகியோர் அசுரர்களையும் யாதுதானர்களையும் பெருமளவில் வீழ்த்தினர்; அவர்கள் எண்ணிக்கை மட்டும் நிரப்பப்பட்டது.

தேவாநாமபி ஸைந்யாநி நிஹதாந்யஸுரைர்யுதி । ஏவம் பூதே ததா பக்நே தேவேந்த்ரே வித்ருதாஃ ஸுராஃ ।। ௯௩.

தேவர்களின் படைகளும் அசுரர்களால் போரில் அழிக்கப்பட்டன; இவ்வாறு தேவர்களுக்கு தோல்வி நேர்ந்தபோது, தேவர்கள் இந்திரனை விட்டு ஓடினர்.

அர்திதா விவிதைஃ ஶஸ்த்ரைஃ ஶூலபட்டிஶமுத்கரைஃ । கதவந்தோ ப்ரஹ்மலோகமஸுரைரர்திதாஃ ஸுராஃ ।। ௯௩.

பலவகையான ஆயுதங்கள்—ஊசல், பட்டிசு, முரசு முதலியவற்றால் தாக்கப்பட்டு, அசுரர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள் பிரம்மாவின் உலகத்திற்குச் சென்றார்கள்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । அத வித்யுத்ப்ரபோ தைத்யஸ்ததா தூதோ விஸர்ஜிதஃ । தேவ்யாஃ ஸகாஶம் கத்வாऽஸௌ தாமுவாச ஸுமத்யமாம் ।। ௯௪.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னான்: அப்போது, தெய்தியர் வித்யுத்‌பிரபன் தூதராக அனுப்பப்பட்டு, தேவியின் அருகே சென்று, நன்கு வடிவமைந்த இடுப்பையுடைய அவளிடம் பேசினான்.

ப்ரணம்ய ப்ரயதோ பூத்வா குமாரீஶதஸம்குலாம் । ஆஸ்தாநே விநயாபந்நஸ்ததோ வசநமப்ரவீத் ।। ௯௪.

அவன் பக்தியோடு பணிந்து, மனதை அமைதியாக்கி, நூற்றுக்கணக்கான கன்னியர்கள் கூடிய இடத்துக்கு சென்றான். அங்கே பணிவுடன் நின்று, அவன் இவ்வாறு பேசினான்.

வித்யுத்ப்ரப உவாச । தேவி பூர்வம்ரு'ஷிஸ்த்வாஸீதாதிஸர்கே கஸம்பவஃ । ஸகா ஸாரஸ்வதோ ஜாதஃ ஸுபார்ஶ்வோ நாம வை விபுஃ ।। ௯௪.

வித்யுத்‌பிரபா சொன்னாள்: 'அம்மையே, படைப்பின் ஆரம்பத்தில், ஒரு முனிவர் பிறந்தார். அவருடைய பெயர் சுபார்ஷ்வன்; அவர் சரஸ்வதனுக்கு நண்பராகவும், புகழும் வலிமையும் உடையவராகவும் இருந்தார்.'

தஸ்யாபவந்மஹாதேஜாஃ ஸிந்துத்வீபஃ ப்ரதாபவாந் । ஸ ஹி தீவ்ரம் தபஸ்தேபே மாஹிஷ்மத்யாம் புரோத்தமே ।। ௯௪.

அவருக்கு மகா‌பலமும் வீரமும் கொண்ட சிந்து‌த்வீபன் என்ற மகன் பிறந்தான். அவன் மஹிஷ்மதி என்ற புகழ் பெற்ற நகரத்தில் கடுமையான தவம் செய்தான்.

குர்வதஸ்து தபோ கோரம் நிராஹாரஸ்ய ஶோபநே । ஆத்யா து விப்ரசித்தேஸ்து ஸுதா ஸுரஸுதோபமா । மாஹிஷ்மதீதி விக்யாதா ரூபேணாஸத்ரு'ஶீ புவி ।। ௯௪.

அவன் உணவு இன்றி கடுமையாக தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, விப்ரசித்தியின் மூத்த மகள், தேவர்களின் மகள்களுக்குச் சமமானவள், பூமியில் அழகில் ஒப்பில்லாதவள், மஹிஷ்மதி என்று புகழ்பெற்றாள்.

ஸா ஸகீபிஃ பரிவ்ரு'தா விஹரந்தீ யத்ரு'ச்சயா । ஆகதா மந்தரத்ரோணீம் தத்ராபஶ்யத் தபோவநம் । முநேரம்பரஸம்ஜ்ஞஸ்ய விவிதத்ருமமாலிநம் ।। ௯௪.

அவள் தன் தோழிகளுடன் சுற்றி விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, யாத்ரையாக மந்தர மலைத் தாழ்வாரத்துக்கு வந்தாள். அங்கே, பல்வேறு மரங்கள் சூழ்ந்த அம்பரர் என்ற முனிவரின் தவமகத்தான ஆசிரமத்தைப் பார்த்தாள்.

லதாக்ரு'ஹைஸ்து விவிதைர்வகுலைர்லகுசைஸ்ததா । சந்தநைஃ ஸ்பந்தநைஃ ஶாலைஃ ஸரலைருபஶோபிதம் । விசித்ரவநகண்டைஶ்ச பூஷிதம் து மஹாத்மநஃ ।। ௯௪.

அந்த ஆசிரமம் பலவகைத் தாழ்வரைகளாலும், வகுளம், இலக்குசம், சந்தனம், ஸ்பந்தனம், சால மரங்கள், சரள மரங்கள் ஆகியவற்றாலும் அழகுபெற்றது. மேலும், அந்த மகானின் வனப்பகுதிகள் பலவகையாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

த்ரு'ஷ்ட்வாஶ்ரமபதம் ரம்யம் ஸாஸுரீ கந்யகா ஶுபம் । மாஹிஷ்மதீ வராரோஹா சிந்தயாமாஸ பாமிநீ ।। ௯௪.

அந்த அழகிய ஆசிரமத்தை பார்த்ததும், அசுர கன்னியாகிய மஹிஷ்மதி, உயர்ந்த வடிவமுடையவள், மனதில் யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.

பீஷயித்வாஹமேநம் து தாபஸம் த்வாஶ்ரமே ஸ்வயம் । திஷ்டாமி க்ரீடதீ ஸார்தம் ஸகீபிஃ பரமார்சிதா ।। ௯௪.

'இந்த முனிவரை நான் இங்கே அவன் ஆசிரமத்தில் பயமுறுத்துவேன். பிறகு என் தோழிகளுடன் சேர்ந்து, பெருமையுடன் இங்கே விளையாடி இருப்பேன்,' என்று அவள் எண்ணினாள்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய ஸா தேவீ மஹிஷீ ஸம்பபூவ ஹ । ஸகீபிஃ ஸஹ விஶ்வேஶி தீக்ஷ்ணஶ்ர்ரு'ங்காக்ரதாரிணீ ।। ௯௪.

இவ்வாறு நினைத்தவுடன், அந்த தேவியாம் உலகத்தாயே, தன் தோழிகளுடன் கூடி, கூர்மையான கொம்புகள் உடைய மஹிஷி (எருமை) வடிவம் எடுத்தாள்.

தம்ரு'ஷிம் பீஷிதும் தாபிஃ ஸஹ கத்வா வராநநா । அஸௌ பிபீஷிதஸ்தாபிஸ்தாம் ஜ்ஞாத்வா ஜ்ஞாநசக்ஷுஷா । ஆஸுரீம் க்ரோதஸம்பந்நஃ ஶஶாப ஶுபலோசநாம் ।। ௯௪.

அழகிய முகமுடையவள், தோழிகளுடன் அந்த முனிவரை பயமுறுத்தச் சென்றாள். ஆனால், அவளது உண்மை இயல்பை ஞானக் கண்கள் கொண்டு அறிந்த முனிவர், கோபமடைந்து, நல்ல கண்கள் உடைய அசுர கன்னியை சபித்தார்.

யஸ்மாத் பீஷயஸே மாம் த்வம் மஹிஷீரூபதாரிணீ । அதோ பவ மஹிஷ்யேவ பாபகர்மே ஶதம் ஸமாஃ ।। ௯௪.

'நீ மஹிஷி வடிவம் எடுத்து என்னை பயமுறுத்தியதால், பாவம் செய்தவளே, நூறு ஆண்டுகள் நீ மஹிஷியாகவே இரு,' என்று சபித்தார்.

ஏவமுக்தா ததஃ ஸா து ஸகீபிஃ ஸஹ வேபதீ । பாதயோர்ந்யபதத் தஸ்ய ஶாபாந்தம் குரு ஜல்பதீ ।। ௯௪.

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அவள் தோழிகளுடன் நடுங்கி, அந்த முனிவரின் காலடியில் விழுந்து, 'சாபம் நீங்கச் செய்யுங்கள்' என்று மென்மையாக கேட்டாள்.

தஸ்யாஸ்தத் வசநம் ஶ்ருத்வா ஸ முநிஃ கருணாந்விதஃ । ஶாபாந்தமகரோத் தஸ்யா வாக்யம் சேதமுவாச ஹ ।। ௯௪.

அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர், இரக்கம் கொண்டு, அவளுக்குச் சாப விமோசனம் அளித்து, இவ்வாறு கூறினார்.

அநேநைவ ஸ்வரூபேண புத்ரமேகம் ப்ரஸூய வை । ஶாபாந்தோ பவிதா பத்ரே மத்வாக்யம் ந ம்ரு'ஷா பவேத் ।। ௯௪.

'இதே வடிவத்தில் ஒரு மகனை பெற்றால், உனக்கு சாபம் நீங்கும்; என் வார்த்தை தவறாது,' என்றார்.

ஏவமுக்தா கதா ஸா து நர்மதாதீரமுத்தமம் । யத்ர தேபே தபோ கோரம் ஸிந்துத்வீபோ மஹாதபாஃ ।। ௯௪.

இவ்வாறு கூறப்பட்டவள், நர்மதா நதிக்கரையை நோக்கி சென்றாள். அங்கே, சிந்து‌த்வீபன் என்ற மகா தவசு கடுமையான தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

தத்ர சேந்துமதீ நாம தைத்யகந்யாऽதிரூபிணீ । ஸா த்ரு'ஷ்டா தேந முநிநா விவஸ்த்ரா மஜ்ஜதீ ஜலே ।। ௯௪.

அங்கே, இந்துமதி என்ற பேரழகுடைய அசுர கன்னியை, அந்த முனிவர், ஆடையின்றி நீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.