வராஹபுராணம்

தத்ர த்வயாऽந்யகாமேந ம்ரு'கவேஷதரோ முநிஃ । தண்டயுக்மேந தூரே து பாதிதோ தரணீதலே ।। ௬.

அங்கே, வேறு ஒரு ஆசையால் உந்தப்பட்டு, மான் வேடத்தில் இருந்த முனிவரை நீ தண்டம் கொண்டு தொலைவில் இருந்து அடித்து, அவரை பூமியில் விழச்செய்தாய்.

ஸத்யோ ம்ரு'தஶ்ச விப்ரேந்த்ரஸ்த்வம் ச ராஜந் முதா யுதஃ । ஹரிணோऽயம் ஹத இதி யாவத் பஶ்யஸி பார்திவ । தாவந்ம்ரு'கவபுர்விப்ரோ ம்ரு'தஃ ப்ரஸ்த்ரவணே கிரௌ ।। ௬.

அந்தப் பண்டிதர் உடனே உயிர் இழந்தார்; அரசே, நீ மகிழ்ச்சியுடன், 'இந்த மான் ஹரியால் கொல்லப்பட்டது' என்று நினைத்து, அதை மானாகவே பார்த்தாய்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்வம் மஹாராஜ க்ஷுபிதேந்த்ரியமாநஸஃ । க்ரு'ஹம் கதஸ்ததோऽந்யஸ்ய கஸ்யசித் கதிதம் த்வயா ।। ௬.

அவனைப் பார்த்ததும், பெருமகனே, உன் மனமும் உணர்வுகளும் கலங்கின. பின்னர் வீட்டிற்கு திரும்பி, அந்த நிகழ்வை வேறொருவரிடம் கூறினாய்.

ததஃ கதிபயாஹஸ்ய த்வயா ராத்ரௌ நரேஶ்வர । ப்ரஹ்மஹத்யாபயாத்பீதசிதேநைதத் விசிந்திதம் । க்ரு'த்யம் கரோமி ஶாந்த்யர்தம் முச்யதே யேந பாதகாத் ।। ௬.

அதற்குப் பின் சில நாட்கள் கழித்து, அரசர்களில் சிறந்தவரே, பிராமணனை கொன்ற பாவம் பயத்தில், இரவில் நீ மனதில், 'இந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபட என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று சிந்தித்தாய்.

ததஸ்த்வயா மஹாராஜ ஸக்ரு'ந்நாராயணம் ப்ரபும் । ஸம்சிந்த்ய த்வாதஶீ ஶுத்தா த்வயா ராஜந்நுபோஷிதா ।। ௬.

பின்னர், பெருமகனே, ஒருமுறை நாராயணனை மனதில் நினைத்து, தூய த்வாதசி நாளில் விரதம் இருந்து வழிபட்டாய்.

நாராயணோ மே ஸுப்ரீத இதி ப்ரோக்த்வா ஶுபேऽஹநி । கௌர்தத்தா விதிநா ஸத்யோ ம்ரு'தோऽஸ்யுதரஶூலதஃ ।। ௬.

ஒரு நல்ல நாளில், 'நாராயணன் என்மேல் மிக மகிழ்ந்திருக்கிறார்' என்று கூறி, முறையின்படி ஒரு பசுவை தானமாக அளித்தாய்; ஆனால் இறந்தவன் உடனே வயிற்று வலியால் பீடிக்கப்பட்டான்.

அபுக்தோ த்வாதஶீதர்மே யத் தத்ராபி ச காரணம் । கதயாமி பவத்பத்நீ நாம்நா நாராயணீ ஶுபா ।। ௬.

த்வாதசி விரதம் முற்றிலும் பூர்த்தி செய்யப்படாததற்கான காரணத்தை நான் சொல்கிறேன்: உன் நல்ல மனையார் நாராயணி என்பவளே அதற்குக் காரணம்.

ஸா கண்டகேந ப்ராணேந வ்யாஹ்ரு'தா தேந தே கதிஃ । கல்பமேகம் மஹாராஜ ஜாதா விஷ்ணுபுரே தவ ।। ௬.

அவள் மூச்சு முட்டியபடியே உச்சரித்ததால், அரசே, உன் பாக்கியம் ஒரு கல்பம் முழுவதும் விஷ்ணுபுரியில் பிறப்பதாயிற்று.

அஹம் ச தவ தேஹஸ்தஃ ஸர்வம் ஜாநாமி சாக்ஷயம் । ப்ரஹ்மக்ரஹோ மஹாகோரஃ பீடயாமீதி மே மதிஃ ।। ௬.

நானும் உன் உடலில் இருந்தவனாக, எல்லாவற்றையும் முடிவில்லாமல் அறிந்தேன்; பிராமணனை கொன்ற பாவம் என்னை மிகவும் வதைத்தது என்று எண்ணினேன்.

தாவத்விஷ்ணோஸ்து புருஷைஃ கிங்கரைர்முஸலைரஹம் । ப்ரஹதஃ ஸம்க்ஷயம் யாதஸ்ததஸ்தே ரோமகூபதஃ । ஸ்வர்கஸ்தஸ்யாபி ராஜேந்த்ர ஸ்திதோऽஹம் ஸ்வேந தேஜஸா ।। ௬.

அப்போது விஷ்ணுவின் சேவகர்கள் தடியால் என்னை அடித்து அழித்தார்கள்; அரசே, நீ சுவர்க்கத்தில் இருந்தபோதும், உன் முடி ரோமங்களில் நான் என் சக்தியால் இருந்தேன்.

ததோऽஹஃகல்பநிர்வ்ரு'த்தே ராத்ரிகல்பே ச ஸத்தம । இதாநீமாதிஸ்ரு'ஷ்டௌ து க்ரு'தே ந்ரு'பதிஸத்தம ।। ௬.

பிரம்மாவின் பகல் முடிந்து இரவு தொடங்கியபோது, இப்போது இந்தப் படைப்பின் ஆரம்பத்தில், அரசர்களில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு நிகழ்ந்தது.

ஸம்பூதஸ்த்வம் மஹாராஜ ராஜ்ஞஃ ஸுமநஸோ க்ரு'ஹே । காஶ்மீரதேஶாதிபதேரஹம் சாங்கருஹைஸ்தவ ।। ௬.

பெருமகனே, நீ சுமனஸ் என்ற அரசரின் இல்லத்தில் பிறந்தாய்; நானும் உன் முடி ரோமங்களில் இருந்து காஷ்மீர நாட்டின் அரசனாக பிறந்தேன்.

யஜ்ஞைரிஷ்டம் த்வயாநேகைர்பஹுபிஶ்சாப்ததக்ஷிணைஃ । ந சாஹம் தைரபஹதோ விஷ்ணுஸ்மரணவர்ஜிதைஃ ।। ௬.

நீ பல யாகங்களை நிறைவேற்றி, பெரும் தானங்கள் அளித்தாலும், அவற்றில் விஷ்ணுவை நினைவு கொள்ளாததால், அவை என்னை நீக்கவில்லை.

இதாநீம் யத் த்வயா ஸ்தோத்ரம் புண்டரீகாக்ஷபாரகம் । படிதம் தத்ப்ரபாவேந விஹாயாங்கருஹாண்யஹம் । ஏகீபூதஃ புநர்ஜாதோ வ்யாதரூபோ ந்ரு'போத்தம ।। ௬.

இப்போது நீ தாமரைப்பூ கண்கள் உடைய பெருமானை போற்றிப் பாடிய பாடலின் பலத்தால், நான் என் முடி ரோமங்களை விட்டு விட்டு, மீண்டும் ஒன்றாகி, வேட்டக்கார உருவில் பிறந்தேன், அரசர்களில் சிறந்தவரே.

அஹம் பகவதஃ ஸ்தோத்ரம் ஶ்ருத்வா ப்ராக்பாபமூர்த்திநா । முக்தோऽஸ்மி தர்மபுத்திர்மே வர்த்ததே ஸாம்ப்ரதம் விபோ ।। ௬.

நான் முன்பு பாவ உருவாக இருந்தேன்; பகவானின் ஸ்தோத்திரத்தை கேட்டபின், இப்போது பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, எனக்குள் தர்மத்தை நினைக்கும் மனம் ஏற்பட்டுள்ளது, ஆண்டவரே.

ஏதச்ச்ருத்வா வசோ ராஜா பரம் விஸ்மயமாகதஃ । வரேண சந்தயாமாஸ தம் வ்யாதம் ராஜஸத்தமஃ ।। ௬.

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அந்த வேட்டக்காரனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தான்.

ராஜோவாச । ஸ்மாரிதோऽஸ்மி யதா வ்யாத த்வயா ஜந்மாந்தரம் கதம் । ததா த்வம் மத்ப்ரஸாதேந தர்மவ்யாதோ பவிஷ்யஸி ।। ௬.

அரசன் சொன்னான்: 'வேட்டக்காரனே, நீ எனக்கு கடந்த பிறவியை நினைவூட்டியது போல, என் அருளால் நீ தர்மத்தை கடைப்பிடிக்கும் நல்ல வேட்டக்காரனாக இருப்பாய்.'

யஶ்சைதத் புண்டரீகாக்ஷபாரகம் ஶ்ர்ரு'ணுயாத் பரம் । தஸ்ய புஷ்கரயாத்ராயாம் விதிஸ்நாநபலம் பவேத் ।। ௬.

தாமரைப்பூ கண்கள் உடைய பெருமானைப் பற்றிய இந்தக் கதையை யார் கேட்டாலும், புஷ்கரத்திற்கு யாத்திரை செய்து, முறையின்படி நீராடும் பலனைப் பெறுவார்கள்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவமுக்த்வா ததோ ராஜா விமாநவரமாஸ்திதஃ । பரேண தேஜஸா யோகமவாபாஶேஷதாரிணி ।। ௬.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னான்: இவ்வாறு கூறி, அரசன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, உன்னதமான சக்தியால் எல்லாவற்றையும் தாங்கும் பெருமானுடன் ஒன்றாயினான்.

தரண்யுவாச । ரைப்யோऽஸௌ முநிஶார்தூலஃ ஶ்ருத்வா ஸித்தம் வஸும் ததா । ஸ்வயம் கிமகரோத் தேவ ஸம்ஶயோ மே மஹாநயம் ।। ௭.

பூமி கேட்டாள்: முனிவர்களில் சிறந்தவரே, ரைப்யன் அந்த செல்வத்தை அடைந்ததை கேட்டபின், அவர் தானே என்ன செய்தார்? இதை நான் மிகவும் சந்தேகமாக நினைக்கிறேன்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஸ ரைப்யோ முநிஶார்தூலஃ ஶ்ருத்வா ஸித்தம் வஸும் ததா । ஆஜகாம கயாம் புண்யாம் பித்ரு'தீர்தம் தபோதநஃ । தத்ர கத்வா பித்ரூ'ந் பக்த்யா பிண்டதாநேந தர்பயத் ।। ௭.

வராகன் கூறினார்: முனிவர்களில் சிறந்த ரைப்யன், அந்த செல்வம் கிடைத்ததை அறிந்ததும், தவத்தால் பெருமை பெற்றவர், புனிதமான கயா என்ற பித்ருத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றார். அங்கு சென்று, பக்தியுடன் பிண்டம் கொடுத்து முன்னோர்களை திருப்திப்படுத்தினார்.

ததோ வை ஸுஹமத்தீவ்ரம் தபஃ பரமதுஶ்சரம் । சரதஸ்தஸ்ய தத்தீவ்ரம் தபோ ரைப்யஸ்ய தீமதஃ । ஆஜகாம மஹாயோகீ விமாநஸ்தோऽதிதீப்திமாந் ।। ௭.

அப்போது ரைப்யன் மிக கடுமையான தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அந்த கடினமான தவத்தின்போது, ஒரு மகா யோகி, விண்ணில் விமானத்தில் பிரகாசமாக வந்து தோன்றினார்.

த்ரஸரேணுஸமே ஶுத்தே விமாநே ஸூர்யஸந்நிபே । பரமாணுப்ரமாணேந புருஷஸ்தத்ர தீப்திமாந் ।। ௭.

அந்த விமானம் தூசுபோல் நுண்மையானது, சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தது. அதில் ஒரு சிறிய அளவிலான பிரகாசமான மனிதர் தோன்றினார்.

ஸோऽப்ரவீத் ரைப்ய கிம் கார்யம் தபஶ்சரஸி ஸுவ்ரத । ஏவமுக்த்வா திவோ பூமிம் மாபயாமாஸ வை புமாந் ।। ௭.

அவர் கூறினார்: 'ரைப்யனே, உறுதியானவரே, நீ தவம் செய்வதற்குப் காரணம் என்ன?' என்று கேட்டுவிட்டு, அந்த மனிதர் விண்ணிலிருந்து பூமியை அளந்தார்.

தத்ராபி ரதபஞ்சாபம் விமாநம் ஸூர்யஸந்நிபம் । யுகபத் ப்ரஹ்மபுவநம் வ்யாப்நுவந்தம் ததர்ஶ ஸஃ ।। ௭.

அங்கு, ஐந்து ரதங்களைப் போன்ற விமானம், சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தது, ஒரே நேரத்தில் பிரம்மாவின் உலகத்தை முழுவதும் நிரப்பியது என்று அவர் கண்டார்.

ததஃ ஸ விஸ்மயாவிஷ்டோ ரைப்யஃ ப்ரணதிபூர்வகம் । பப்ரச்ச தம் மஹாயோகிந் கோ பவாந் ப்ரப்ரவீது மே ।। ௭.

அதைப் பார்த்து வியப்புடன் ரைப்யன் வணங்கி, அந்த மகா யோகியை நோக்கி: 'நீங்கள் யார்? தயவு செய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று கேட்டார்.

புருஷ உவாச । அஹம் ருத்ராதவரஜோ ப்ரஹ்மணோ மாநஸஃ ஸுதஃ । நாம்நா ஸநத்குமாரேதி ஜநலோகே வஸாம்யஹம் ।। ௭.

அந்த மனிதர் கூறினார்: 'நான் ருத்ரனின் தம்பி, பிரம்மாவின் மனத்தில் பிறந்த மகன். எனது பெயர் சனத்குமாரன். நான் ஜனலோகத்தில் வாழ்கிறேன்.'

பவதஃ பார்ஶ்வமாயாதஃ ப்ரணயேந தபோதந । தந்யோऽஸி ஸர்வதா வத்ஸ ப்ரஹ்மணஃ குலவர்தநஃ ।। ௭.

'தவத்தால் பெருமை பெற்றவரே, உன்னை நேசித்து உன் அருகில் வந்துள்ளேன். எல்லா வகையிலும் நீ மிகப் பாக்கியசாலி, பிரம்மாவின் வம்சத்தை உயர்த்துபவனே.'

ரைப்ய உவாச । நமோऽஸ்து தே யோகிவர ப்ரஸீத தயாம் மஹ்யம் குருஷே விஶ்வரூப । கிமத்ர க்ரு'த்யம் வத யோகிஸிம்ஹ கதம் ஹி தந்யோऽஹமுக்தஸ்த்வயா ச ।। ௭.

ரைப்யன் கூறினார்: 'யோகிகளிலேயே சிறந்தவரே, உமக்கு வணக்கம். தயை செய்து எனக்கு அருள்புரியுங்கள், உலகமெங்கும் நிறைந்தவரே. இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள், யோகிகளின் சிங்கமே. நீங்கள் என்னை பாக்கியசாலி என்று சொன்னதற்குக் காரணம் என்ன?'