வராஹபுராணம்

விஶ்வமூர்திம் மஹாமூர்திம் வித்யாமூர்திம் த்ரிமூர்திகம் । கவசம் ஸர்வதேவாநாம் நமஸ்யே வாரிஜேக்ஷணம் ।। ௬.

வெள்ளைத் தாமரையைக் கண்களாக உடையவரை, உலகமெங்கும் பரவி நிறைந்த உருவை, பெரிய உருவை, அறிவின் உருவை, மூன்று உருவங்களையும் கொண்டவரை, எல்லா தேவர்களுக்கும் பாதுகாப்பானவரை நான் வணங்குகிறேன்.

ஸஹஸ்த்ரஶீர்ஷிணம் தேவம் ஸஹஸ்த்ராக்ஷம் மஹாபுஜம் । ஜகத்ஸம்வ்யாப்ய திஷ்டந்தம் நமஸ்யே பரமேஶ்வரம் ।। ௬.

ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் கண்களும், வலிமையான புயங்களும் உடைய தேவனாகிய பரமேஸ்வரனை, உலகம் முழுவதும் பரவி நிற்கும் அவரை நான் வணங்குகிறேன்.

ஶரண்யம் ஶரணம் தேவம் விஷ்ணும் ஜிஷ்ணும் ஸநாதநம் । நீலமேகப்ரதீகாஶம் நமஸ்யே சக்ரபாணிநம் ।। ௬.

அடைக்கலமும் பாதுகாப்பும் ஆன தேவனாகிய விஷ்ணுவை, என்றும் நிலைத்திருக்கும், வெற்றி கொண்டவரை, கருநிற மேகத்தைப் போல் தோற்றமுடையவரை, சக்கரம் ஏந்தியவரை நான் வணங்குகிறேன்.

ஶுத்தம் ஸர்வகதம் நித்யம் வ்யோமரூபம் ஸநாதநம் । பாவாபாவவிநிர்முக்தம் மஸ்யே ஸர்வகம் ஹரிம் ।। ௬.

சுத்தமானவராகவும், எங்கும் நிறைந்தவராகவும், என்றும் நிலைத்திருப்பவராகவும், ஆகாயம் போன்ற உருவமுடையவராகவும், பண்டையவராகவும், இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்தவராகவும் உள்ள ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்.

நாந்யத் கிம்சித் ப்ரபஶ்யாமி வ்யதிரிக்தம் த்வயாऽச்யுத । த்வந்மயம் ச ப்ரபஶ்யாமி ஸர்வமேதச்சராசரம் ।। ௬.

அச்சுதா, உம்மைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை; இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் அனைத்தும் உம்மால் நிரம்பியுள்ளது என்று நான் காண்கிறேன்.

ஏவம் து வததஸ்தஸ்ய மூர்த்திமாந் புருஷஃ கில । நிர்கத்ய தேஹாந்நீலாபோ கநசண்டோ பயம்கரஃ ।। ௬.

அவர் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அவரது உடலில் இருந்து உருவமுடைய ஒருவன் தோன்றினான்; கருநிற மேகத்தைப் போல் இருண்டும், கொடுமையானும், பயங்கரமானும் இருந்தான்.

ரக்தாக்ஷோ ஹ்ரஸ்வகாயஸ்து தக்தஸ்தூணாஸமப்ரபஃ । உவாச ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா கிம் கரோமி நராதிப ।। ௬.

சிவப்பான கண்கள், குறுகிய உடல், எரிந்த தூணைப் போல் ஒளி உடையவன், கையைக் கூப்பி நின்று: 'மன்னா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.

ராஜோவாச । கோऽஸி கிம் கார்யமிஹ தே கஸ்மாதாகதவாநஸி । ஏதந்மே கதய வ்யாத ஏததிச்சாமி வேதிதும் ।। ௬.

அரசன் கேட்டான்: 'நீ யார்? உன் நோக்கம் என்ன? ஏன் இங்கு வந்தாய்? இதை எனக்கு சொல்லு, வேட்டைக்காரனே; நான் அறிய விரும்புகிறேன்.'

வ்யாத உவாச । பூர்வம் கலியுகே ராஜந் ராஜா த்வம் தக்ஷிணாபதே । பூர்ணதர்மோத்பவஃ ஶ்ரீமாஞ்ஜநஸ்தாநே விசக்ஷணஃ ।। ௬.

வேட்டைக்காரன் சொன்னான்: 'மன்னா, முன்பு கலியுகத்தில், தெற்குப் பகுதியில் நீ ஒரு அரசனாக இருந்தாய்; முழுமையான தர்மத்தில் பிறந்தவனும், புகழும் அறிவும் பெற்றவனும், ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்தவனும் நீ.'

ஸ கதாசித் பவாந் வீர துரகைஃ பரிவாரிதஃ । அரண்யமாகதோ ஹந்தும் ஶ்வாபதாநி விஶேஷதஃ ।। ௬.

ஒரு நாள், வீரனே, குதிரைகளால் சூழப்பட்டு, காட்டுக்குள் சென்றாய்; குறிப்பாக காட்டு மிருகங்களை வேட்டையாடுவதற்காக.

தத்ர த்வயாऽந்யகாமேந ம்ரு'கவேஷதரோ முநிஃ । தண்டயுக்மேந தூரே து பாதிதோ தரணீதலே ।। ௬.

அங்கே, வேறு ஒரு ஆசையால் உந்தப்பட்டு, மான் வேடத்தில் இருந்த முனிவரை நீ தண்டம் கொண்டு தொலைவில் இருந்து அடித்து, அவரை பூமியில் விழச்செய்தாய்.

ஸத்யோ ம்ரு'தஶ்ச விப்ரேந்த்ரஸ்த்வம் ச ராஜந் முதா யுதஃ । ஹரிணோऽயம் ஹத இதி யாவத் பஶ்யஸி பார்திவ । தாவந்ம்ரு'கவபுர்விப்ரோ ம்ரு'தஃ ப்ரஸ்த்ரவணே கிரௌ ।। ௬.

அந்தப் பண்டிதர் உடனே உயிர் இழந்தார்; அரசே, நீ மகிழ்ச்சியுடன், 'இந்த மான் ஹரியால் கொல்லப்பட்டது' என்று நினைத்து, அதை மானாகவே பார்த்தாய்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்வம் மஹாராஜ க்ஷுபிதேந்த்ரியமாநஸஃ । க்ரு'ஹம் கதஸ்ததோऽந்யஸ்ய கஸ்யசித் கதிதம் த்வயா ।। ௬.

அவனைப் பார்த்ததும், பெருமகனே, உன் மனமும் உணர்வுகளும் கலங்கின. பின்னர் வீட்டிற்கு திரும்பி, அந்த நிகழ்வை வேறொருவரிடம் கூறினாய்.

ததஃ கதிபயாஹஸ்ய த்வயா ராத்ரௌ நரேஶ்வர । ப்ரஹ்மஹத்யாபயாத்பீதசிதேநைதத் விசிந்திதம் । க்ரு'த்யம் கரோமி ஶாந்த்யர்தம் முச்யதே யேந பாதகாத் ।। ௬.

அதற்குப் பின் சில நாட்கள் கழித்து, அரசர்களில் சிறந்தவரே, பிராமணனை கொன்ற பாவம் பயத்தில், இரவில் நீ மனதில், 'இந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபட என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று சிந்தித்தாய்.

ததஸ்த்வயா மஹாராஜ ஸக்ரு'ந்நாராயணம் ப்ரபும் । ஸம்சிந்த்ய த்வாதஶீ ஶுத்தா த்வயா ராஜந்நுபோஷிதா ।। ௬.

பின்னர், பெருமகனே, ஒருமுறை நாராயணனை மனதில் நினைத்து, தூய த்வாதசி நாளில் விரதம் இருந்து வழிபட்டாய்.

நாராயணோ மே ஸுப்ரீத இதி ப்ரோக்த்வா ஶுபேऽஹநி । கௌர்தத்தா விதிநா ஸத்யோ ம்ரு'தோऽஸ்யுதரஶூலதஃ ।। ௬.

ஒரு நல்ல நாளில், 'நாராயணன் என்மேல் மிக மகிழ்ந்திருக்கிறார்' என்று கூறி, முறையின்படி ஒரு பசுவை தானமாக அளித்தாய்; ஆனால் இறந்தவன் உடனே வயிற்று வலியால் பீடிக்கப்பட்டான்.

அபுக்தோ த்வாதஶீதர்மே யத் தத்ராபி ச காரணம் । கதயாமி பவத்பத்நீ நாம்நா நாராயணீ ஶுபா ।। ௬.

த்வாதசி விரதம் முற்றிலும் பூர்த்தி செய்யப்படாததற்கான காரணத்தை நான் சொல்கிறேன்: உன் நல்ல மனையார் நாராயணி என்பவளே அதற்குக் காரணம்.

ஸா கண்டகேந ப்ராணேந வ்யாஹ்ரு'தா தேந தே கதிஃ । கல்பமேகம் மஹாராஜ ஜாதா விஷ்ணுபுரே தவ ।। ௬.

அவள் மூச்சு முட்டியபடியே உச்சரித்ததால், அரசே, உன் பாக்கியம் ஒரு கல்பம் முழுவதும் விஷ்ணுபுரியில் பிறப்பதாயிற்று.

அஹம் ச தவ தேஹஸ்தஃ ஸர்வம் ஜாநாமி சாக்ஷயம் । ப்ரஹ்மக்ரஹோ மஹாகோரஃ பீடயாமீதி மே மதிஃ ।। ௬.

நானும் உன் உடலில் இருந்தவனாக, எல்லாவற்றையும் முடிவில்லாமல் அறிந்தேன்; பிராமணனை கொன்ற பாவம் என்னை மிகவும் வதைத்தது என்று எண்ணினேன்.

தாவத்விஷ்ணோஸ்து புருஷைஃ கிங்கரைர்முஸலைரஹம் । ப்ரஹதஃ ஸம்க்ஷயம் யாதஸ்ததஸ்தே ரோமகூபதஃ । ஸ்வர்கஸ்தஸ்யாபி ராஜேந்த்ர ஸ்திதோऽஹம் ஸ்வேந தேஜஸா ।। ௬.

அப்போது விஷ்ணுவின் சேவகர்கள் தடியால் என்னை அடித்து அழித்தார்கள்; அரசே, நீ சுவர்க்கத்தில் இருந்தபோதும், உன் முடி ரோமங்களில் நான் என் சக்தியால் இருந்தேன்.

ததோऽஹஃகல்பநிர்வ்ரு'த்தே ராத்ரிகல்பே ச ஸத்தம । இதாநீமாதிஸ்ரு'ஷ்டௌ து க்ரு'தே ந்ரு'பதிஸத்தம ।। ௬.

பிரம்மாவின் பகல் முடிந்து இரவு தொடங்கியபோது, இப்போது இந்தப் படைப்பின் ஆரம்பத்தில், அரசர்களில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு நிகழ்ந்தது.

ஸம்பூதஸ்த்வம் மஹாராஜ ராஜ்ஞஃ ஸுமநஸோ க்ரு'ஹே । காஶ்மீரதேஶாதிபதேரஹம் சாங்கருஹைஸ்தவ ।। ௬.

பெருமகனே, நீ சுமனஸ் என்ற அரசரின் இல்லத்தில் பிறந்தாய்; நானும் உன் முடி ரோமங்களில் இருந்து காஷ்மீர நாட்டின் அரசனாக பிறந்தேன்.

யஜ்ஞைரிஷ்டம் த்வயாநேகைர்பஹுபிஶ்சாப்ததக்ஷிணைஃ । ந சாஹம் தைரபஹதோ விஷ்ணுஸ்மரணவர்ஜிதைஃ ।। ௬.

நீ பல யாகங்களை நிறைவேற்றி, பெரும் தானங்கள் அளித்தாலும், அவற்றில் விஷ்ணுவை நினைவு கொள்ளாததால், அவை என்னை நீக்கவில்லை.

இதாநீம் யத் த்வயா ஸ்தோத்ரம் புண்டரீகாக்ஷபாரகம் । படிதம் தத்ப்ரபாவேந விஹாயாங்கருஹாண்யஹம் । ஏகீபூதஃ புநர்ஜாதோ வ்யாதரூபோ ந்ரு'போத்தம ।। ௬.

இப்போது நீ தாமரைப்பூ கண்கள் உடைய பெருமானை போற்றிப் பாடிய பாடலின் பலத்தால், நான் என் முடி ரோமங்களை விட்டு விட்டு, மீண்டும் ஒன்றாகி, வேட்டக்கார உருவில் பிறந்தேன், அரசர்களில் சிறந்தவரே.

அஹம் பகவதஃ ஸ்தோத்ரம் ஶ்ருத்வா ப்ராக்பாபமூர்த்திநா । முக்தோऽஸ்மி தர்மபுத்திர்மே வர்த்ததே ஸாம்ப்ரதம் விபோ ।। ௬.

நான் முன்பு பாவ உருவாக இருந்தேன்; பகவானின் ஸ்தோத்திரத்தை கேட்டபின், இப்போது பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, எனக்குள் தர்மத்தை நினைக்கும் மனம் ஏற்பட்டுள்ளது, ஆண்டவரே.

ஏதச்ச்ருத்வா வசோ ராஜா பரம் விஸ்மயமாகதஃ । வரேண சந்தயாமாஸ தம் வ்யாதம் ராஜஸத்தமஃ ।। ௬.

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அந்த வேட்டக்காரனுக்கு ஒரு வரம் அளித்தான்.

ராஜோவாச । ஸ்மாரிதோऽஸ்மி யதா வ்யாத த்வயா ஜந்மாந்தரம் கதம் । ததா த்வம் மத்ப்ரஸாதேந தர்மவ்யாதோ பவிஷ்யஸி ।। ௬.

அரசன் சொன்னான்: 'வேட்டக்காரனே, நீ எனக்கு கடந்த பிறவியை நினைவூட்டியது போல, என் அருளால் நீ தர்மத்தை கடைப்பிடிக்கும் நல்ல வேட்டக்காரனாக இருப்பாய்.'

யஶ்சைதத் புண்டரீகாக்ஷபாரகம் ஶ்ர்ரு'ணுயாத் பரம் । தஸ்ய புஷ்கரயாத்ராயாம் விதிஸ்நாநபலம் பவேத் ।। ௬.

தாமரைப்பூ கண்கள் உடைய பெருமானைப் பற்றிய இந்தக் கதையை யார் கேட்டாலும், புஷ்கரத்திற்கு யாத்திரை செய்து, முறையின்படி நீராடும் பலனைப் பெறுவார்கள்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவமுக்த்வா ததோ ராஜா விமாநவரமாஸ்திதஃ । பரேண தேஜஸா யோகமவாபாஶேஷதாரிணி ।। ௬.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னான்: இவ்வாறு கூறி, அரசன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, உன்னதமான சக்தியால் எல்லாவற்றையும் தாங்கும் பெருமானுடன் ஒன்றாயினான்.