வராஹபுராணம்

கர்மகாண்டேந தேவேஶம் ஹரிம் நாராயணம் ப்ரபும் । தோஷயாமாஸ ராஜேந்த்ரஸ்தமபேதேந சிந்தயந் ।। ௬.

அந்த அரசன், ஹரி நாராயணனை தேவாதிபதியாகவும், தானாகவே எல்லாவற்றிலும் ஒரேவனாகவும் எண்ணி, கர்மகாண்ட வழிபாடுகளால் மகிழ்வித்தான்.

ததஃ காலேந மஹதா தஸ்ய ராஜ்ஞோ மதிஃ கில । நிவ்ரு'த்தராஜ்யபோகஸ்ய த்ந்த்வஸ்யாந்தமுபேயுஷீ ।। ௬.

அதன்பின், நீண்ட காலம் கடந்தபின், அந்த அரசன் ராஜ்ய சுகங்களை அனுபவித்து, இரட்டைப் பாவனைகளுக்கு முடிவை அடைந்தான்.

ததஃ புத்ரம் விவஸ்வந்தம் ஶ்ரேஷ்டம் ப்ராத்ரு'ஶதஸ்ய ஹ । அபிஷிச்ய ஸ்வகே ராஜ்யே தபோவநமுபாகமத் ।। ௬.

பின்னர், தன் நூறு சகோதரர்களில் சிறந்தவனும், மகனாகிய விவஸ்வானை ராஜ்யத்தில் அரியணையில் அமர்த்தி, தானாகவே தவம் செய்யும் காட்டிற்குச் சென்றான்.

புஷ்கரம் நாம தீர்தாநாம் ப்ரவரம் யத்ர கேஶவஃ । புண்டரீகாக்ஷநாமா து பூஜ்யதே தத்பராயணைஃ ।। ௬.

புனிதமான இடங்களில் சிறந்தது புஷ்கரம் எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு புண்டரீகாக்ஷன் என அழைக்கப்படும் கேசவன், அவரிடம் முழுமையாக அர்ப்பணித்தவர்களால் வழிபடப்படுகிறார்.

தத்ர கத்வா ஸ ராஜர்ஷிஃ காஶ்மீராதிபதிர்வஸுஃ । அதிதீவ்ரேண தபஸா ஸ்வஶரீரமஶோஷயத் ।। ௬.

அங்கே காஷ்மீரத்தின் அரசராகிய வசு என்ற ராஜரிஷி சென்றார்; மிகக் கடுமையான தவம் செய்து தன் உடலை வாடச் செய்தார்.

புண்டரீகாக்ஷபாரம் து ஸ்தவம் பக்த்யா ஜபந் புதஃ । ஆரிராதயிஷுர்தேவம் நாராயணமகல்மஷம் । ஸ்தோத்ராந்தே தல்லயம் ப்ராப்தஃ ஸ ராஜா ராஜஸத்தமஃ ।। ௬.

அந்த அறிவுள்ள மன்னன், புண்டரீகாக்ஷனைப் பற்றிய உயர்ந்த ஸ்தோத்திரத்தை பக்தியுடன் ஜபித்து, பாவமில்லாத நாராயணனை மகிழ்விக்க விரும்பினார்; அந்த ஸ்தோத்திரத்தின் முடிவில், அந்த சிறந்த மன்னன் அவருடன் ஒன்றரைந்தார்.

தரண்யுவாச । புண்டரீகாக்ஷபாரம் து ஸ்தோத்ரம் தேவ கதம் ஸ்ம்ரு'தம் । கீத்ரு'ஶம் தந்மமாசக்ஷ்வ பரமேஶ்வர தத்த்வதஃ ।। ௬.

பூமி கேட்டாள்: பரம ஈஸ்வரனே, புண்டரீகாக்ஷனைப் பற்றிய அந்த உயர்ந்த ஸ்தோத்திரம் எவ்வாறு நினைவில் வைக்கப்படுகிறது? அது எப்படிப்பட்டது? இதை எனக்கு உண்மையாகக் கூறுங்கள்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । நமஸ்தே புண்டரீகாக்ஷ நமஸ்தே மதுஸூதந । நமஸ்தே ஸர்வலோகேஶ நமஸ்தே திக்மசக்ரிணே ।। ௬.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: புண்டரீகாக்ஷனே, உமக்கு வணக்கம்; மதுசூதனே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; கூர்மையான சக்கரம் ஏந்தியவரே, உமக்கு வணக்கம்.

விஶ்வமூர்திம் மஹாபாஹும் வரதம் ஸர்வதேஜஸம் । நமாமி புண்டரீகாக்ஷம் வித்யாऽவித்யாத்மகம் விபும் ।। ௬.

புண்டரீகாக்ஷனாகிய பரபரப்பான உருவும், வலிமையான புயங்களும், வரங்களை வழங்குபவரும், எல்லா ஒளியையும் கொண்டவரும், அறிவும் அறியாமையும் ஒருங்கே உள்ள ஆண்டவரும் ஆகியவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஆதிதேவம் மஹாதேவம் வேதவேதாங்கபாரகம் । கம்பீரம் ஸர்வதேவாநாம் நமாமி மதுஸூதநம் ।। ௬.

மதுசூதனாகிய ஆதிதேவன், மகாதேவன், வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் முழுமையாக அறிந்தவர், ஆழமானவர், எல்லா தேவர்களுக்கும் ஆண்டவரானவருக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

விஶ்வமூர்திம் மஹாமூர்திம் வித்யாமூர்திம் த்ரிமூர்திகம் । கவசம் ஸர்வதேவாநாம் நமஸ்யே வாரிஜேக்ஷணம் ।। ௬.

வெள்ளைத் தாமரையைக் கண்களாக உடையவரை, உலகமெங்கும் பரவி நிறைந்த உருவை, பெரிய உருவை, அறிவின் உருவை, மூன்று உருவங்களையும் கொண்டவரை, எல்லா தேவர்களுக்கும் பாதுகாப்பானவரை நான் வணங்குகிறேன்.

ஸஹஸ்த்ரஶீர்ஷிணம் தேவம் ஸஹஸ்த்ராக்ஷம் மஹாபுஜம் । ஜகத்ஸம்வ்யாப்ய திஷ்டந்தம் நமஸ்யே பரமேஶ்வரம் ।। ௬.

ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் கண்களும், வலிமையான புயங்களும் உடைய தேவனாகிய பரமேஸ்வரனை, உலகம் முழுவதும் பரவி நிற்கும் அவரை நான் வணங்குகிறேன்.

ஶரண்யம் ஶரணம் தேவம் விஷ்ணும் ஜிஷ்ணும் ஸநாதநம் । நீலமேகப்ரதீகாஶம் நமஸ்யே சக்ரபாணிநம் ।। ௬.

அடைக்கலமும் பாதுகாப்பும் ஆன தேவனாகிய விஷ்ணுவை, என்றும் நிலைத்திருக்கும், வெற்றி கொண்டவரை, கருநிற மேகத்தைப் போல் தோற்றமுடையவரை, சக்கரம் ஏந்தியவரை நான் வணங்குகிறேன்.

ஶுத்தம் ஸர்வகதம் நித்யம் வ்யோமரூபம் ஸநாதநம் । பாவாபாவவிநிர்முக்தம் மஸ்யே ஸர்வகம் ஹரிம் ।। ௬.

சுத்தமானவராகவும், எங்கும் நிறைந்தவராகவும், என்றும் நிலைத்திருப்பவராகவும், ஆகாயம் போன்ற உருவமுடையவராகவும், பண்டையவராகவும், இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்தவராகவும் உள்ள ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்.

நாந்யத் கிம்சித் ப்ரபஶ்யாமி வ்யதிரிக்தம் த்வயாऽச்யுத । த்வந்மயம் ச ப்ரபஶ்யாமி ஸர்வமேதச்சராசரம் ।। ௬.

அச்சுதா, உம்மைத் தவிர வேறு எதையும் நான் காணவில்லை; இந்தச் சஞ்சலமும் அசஞ்சலமும் அனைத்தும் உம்மால் நிரம்பியுள்ளது என்று நான் காண்கிறேன்.

ஏவம் து வததஸ்தஸ்ய மூர்த்திமாந் புருஷஃ கில । நிர்கத்ய தேஹாந்நீலாபோ கநசண்டோ பயம்கரஃ ।। ௬.

அவர் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அவரது உடலில் இருந்து உருவமுடைய ஒருவன் தோன்றினான்; கருநிற மேகத்தைப் போல் இருண்டும், கொடுமையானும், பயங்கரமானும் இருந்தான்.

ரக்தாக்ஷோ ஹ்ரஸ்வகாயஸ்து தக்தஸ்தூணாஸமப்ரபஃ । உவாச ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா கிம் கரோமி நராதிப ।। ௬.

சிவப்பான கண்கள், குறுகிய உடல், எரிந்த தூணைப் போல் ஒளி உடையவன், கையைக் கூப்பி நின்று: 'மன்னா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டான்.

ராஜோவாச । கோऽஸி கிம் கார்யமிஹ தே கஸ்மாதாகதவாநஸி । ஏதந்மே கதய வ்யாத ஏததிச்சாமி வேதிதும் ।। ௬.

அரசன் கேட்டான்: 'நீ யார்? உன் நோக்கம் என்ன? ஏன் இங்கு வந்தாய்? இதை எனக்கு சொல்லு, வேட்டைக்காரனே; நான் அறிய விரும்புகிறேன்.'

வ்யாத உவாச । பூர்வம் கலியுகே ராஜந் ராஜா த்வம் தக்ஷிணாபதே । பூர்ணதர்மோத்பவஃ ஶ்ரீமாஞ்ஜநஸ்தாநே விசக்ஷணஃ ।। ௬.

வேட்டைக்காரன் சொன்னான்: 'மன்னா, முன்பு கலியுகத்தில், தெற்குப் பகுதியில் நீ ஒரு அரசனாக இருந்தாய்; முழுமையான தர்மத்தில் பிறந்தவனும், புகழும் அறிவும் பெற்றவனும், ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்தவனும் நீ.'

ஸ கதாசித் பவாந் வீர துரகைஃ பரிவாரிதஃ । அரண்யமாகதோ ஹந்தும் ஶ்வாபதாநி விஶேஷதஃ ।। ௬.

ஒரு நாள், வீரனே, குதிரைகளால் சூழப்பட்டு, காட்டுக்குள் சென்றாய்; குறிப்பாக காட்டு மிருகங்களை வேட்டையாடுவதற்காக.

தத்ர த்வயாऽந்யகாமேந ம்ரு'கவேஷதரோ முநிஃ । தண்டயுக்மேந தூரே து பாதிதோ தரணீதலே ।। ௬.

அங்கே, வேறு ஒரு ஆசையால் உந்தப்பட்டு, மான் வேடத்தில் இருந்த முனிவரை நீ தண்டம் கொண்டு தொலைவில் இருந்து அடித்து, அவரை பூமியில் விழச்செய்தாய்.

ஸத்யோ ம்ரு'தஶ்ச விப்ரேந்த்ரஸ்த்வம் ச ராஜந் முதா யுதஃ । ஹரிணோऽயம் ஹத இதி யாவத் பஶ்யஸி பார்திவ । தாவந்ம்ரு'கவபுர்விப்ரோ ம்ரு'தஃ ப்ரஸ்த்ரவணே கிரௌ ।। ௬.

அந்தப் பண்டிதர் உடனே உயிர் இழந்தார்; அரசே, நீ மகிழ்ச்சியுடன், 'இந்த மான் ஹரியால் கொல்லப்பட்டது' என்று நினைத்து, அதை மானாகவே பார்த்தாய்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்வம் மஹாராஜ க்ஷுபிதேந்த்ரியமாநஸஃ । க்ரு'ஹம் கதஸ்ததோऽந்யஸ்ய கஸ்யசித் கதிதம் த்வயா ।। ௬.

அவனைப் பார்த்ததும், பெருமகனே, உன் மனமும் உணர்வுகளும் கலங்கின. பின்னர் வீட்டிற்கு திரும்பி, அந்த நிகழ்வை வேறொருவரிடம் கூறினாய்.

ததஃ கதிபயாஹஸ்ய த்வயா ராத்ரௌ நரேஶ்வர । ப்ரஹ்மஹத்யாபயாத்பீதசிதேநைதத் விசிந்திதம் । க்ரு'த்யம் கரோமி ஶாந்த்யர்தம் முச்யதே யேந பாதகாத் ।। ௬.

அதற்குப் பின் சில நாட்கள் கழித்து, அரசர்களில் சிறந்தவரே, பிராமணனை கொன்ற பாவம் பயத்தில், இரவில் நீ மனதில், 'இந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபட என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று சிந்தித்தாய்.

ததஸ்த்வயா மஹாராஜ ஸக்ரு'ந்நாராயணம் ப்ரபும் । ஸம்சிந்த்ய த்வாதஶீ ஶுத்தா த்வயா ராஜந்நுபோஷிதா ।। ௬.

பின்னர், பெருமகனே, ஒருமுறை நாராயணனை மனதில் நினைத்து, தூய த்வாதசி நாளில் விரதம் இருந்து வழிபட்டாய்.

நாராயணோ மே ஸுப்ரீத இதி ப்ரோக்த்வா ஶுபேऽஹநி । கௌர்தத்தா விதிநா ஸத்யோ ம்ரு'தோऽஸ்யுதரஶூலதஃ ।। ௬.

ஒரு நல்ல நாளில், 'நாராயணன் என்மேல் மிக மகிழ்ந்திருக்கிறார்' என்று கூறி, முறையின்படி ஒரு பசுவை தானமாக அளித்தாய்; ஆனால் இறந்தவன் உடனே வயிற்று வலியால் பீடிக்கப்பட்டான்.

அபுக்தோ த்வாதஶீதர்மே யத் தத்ராபி ச காரணம் । கதயாமி பவத்பத்நீ நாம்நா நாராயணீ ஶுபா ।। ௬.

த்வாதசி விரதம் முற்றிலும் பூர்த்தி செய்யப்படாததற்கான காரணத்தை நான் சொல்கிறேன்: உன் நல்ல மனையார் நாராயணி என்பவளே அதற்குக் காரணம்.

ஸா கண்டகேந ப்ராணேந வ்யாஹ்ரு'தா தேந தே கதிஃ । கல்பமேகம் மஹாராஜ ஜாதா விஷ்ணுபுரே தவ ।। ௬.

அவள் மூச்சு முட்டியபடியே உச்சரித்ததால், அரசே, உன் பாக்கியம் ஒரு கல்பம் முழுவதும் விஷ்ணுபுரியில் பிறப்பதாயிற்று.

அஹம் ச தவ தேஹஸ்தஃ ஸர்வம் ஜாநாமி சாக்ஷயம் । ப்ரஹ்மக்ரஹோ மஹாகோரஃ பீடயாமீதி மே மதிஃ ।। ௬.

நானும் உன் உடலில் இருந்தவனாக, எல்லாவற்றையும் முடிவில்லாமல் அறிந்தேன்; பிராமணனை கொன்ற பாவம் என்னை மிகவும் வதைத்தது என்று எண்ணினேன்.