வராஹபுராணம்

ரு'ஷய ஊசுஃ । மோஹநார்தம் து லோகாநாம் த்வயா ஶாஸ்த்ரம் ப்ரு'தக் க்ரு'தம் । தத் த்வயா ஹேதுநா கேந க்ரு'தம் தேவ வதஸ்வ நஃ ।। ௭௧.

முனிவர்கள் கூறினார்கள்: உலகங்களை மயக்குவதற்காக நீ தனித்தனி சாஸ்திரம் உருவாக்கினாய்; எந்த காரணத்தால் அதைச் செய்தாய், தேவனே, எங்களுக்கு கூறு.

ருத்ர உவாச । அஸ்தி பாரதவர்ஷேண வநம் தண்டகஸம்ஜ்ஞிதம் । தத்ர தீவ்ரம் தபோ கோரம் கௌதமோ நாம வை த்விஜஃ ।। ௭௧.

ருத்ரன் சொன்னான்: பாரத நாட்டில் தண்டக என்ற ஒரு காடு உள்ளது; அங்கே கவுதமன் என்ற ஒரு பிராமணர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

சகார தஸ்ய ப்ரஹ்மா து பரிதோஷம் கதஃ ப்ரபுஃ । உவாச தம் முநிம் ப்ரஹ்மா வரம் ப்ரூஹி தபோதந ।। ௭௧.

அவரது தவத்தில் பிரம்மா மகிழ்ந்து, அந்த முனிவரை நோக்கி: 'தவசு, வேண்டிய வரத்தை கேள்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ப்ரஹ்மணா லோககர்த்ரு'ணா । உவாச ஸத்யஃ பங்க்திம் மே தாந்யாநாம் தேஹி பத்மஜ ।। ௭௧.

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா இவ்வாறு சொன்னதும், கவுதமன் உடனே: 'பத்மஜா, எனக்கு தானியங்கள் வரிசையாக கிடைக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினான்.

ஏவமுக்தோ ததௌ தஸ்ய தமேவார்தம் பிதாமஹஃ । லப்த்வா து தம் வரம் விப்ரஃ ஶதஶ்ர்ரு'ங்கே மஹாஶ்ரமம் ।। ௭௧.

பிரம்மா அவன் கேட்ட வரத்தையே வழங்கினான்; அந்த வரத்தை பெற்ற கவுதமன், சதஶ்ரிங்க என்ற இடத்தில் பெரிய ஆசிரமம் அமைத்தான்.

சகார தஸ்யோஷஸி ச பாகாந்தே ஶாலயோ த்விஜாஃ । லூயந்தே தேந முநிநா மத்யாஹ்நே பச்யதே ததா । ஸர்வாதித்யமஸௌ விப்ரோ ப்ராஹ்மணேப்யோ ததாத்யலம் ।। ௭௧.

அங்கே, முனிவர்களே, அவன் ஆசிரமத்தின் ஓரத்தில் நெல் வளர்த்தான்; அந்த நெல்லை அவர் அறுவடை செய்து, மதிய நேரத்தில் சமைத்தான்; அந்த முனிவர் அனைத்து பிராமணர்களுக்கும் மிகுந்த விருந்தோம்பல் செய்தான்.

கஸ்யசித் த்வத காலஸ்ய மஹதி த்வாதஶாப்திகா । அநாவ்ரு'ஷ்டிர்த்விஜவரா அபவல்லோமஹர்ஷிணீ ।। ௭௧.

ஒரு நீண்ட காலம் கழித்து, சிறந்த பிராமணர்களே, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த ஒரு பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டது; அது மிகவும் துயரமளித்தது.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஃ ஸர்வே அநாவ்ரு'ஷ்டிம் வநேசராஃ । க்ஷுதயா பீட்யமாமாஸ்து ப்ரயயுர்கௌதமம் ததா ।। ௭௧.

அந்த வறட்சியை பார்த்து, அந்தக் காட்டில் வசித்த அனைத்து முனிவர்களும், பசிக்காக வருத்தப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் கவுதமனை நாடி வந்தார்கள்.

அத தாநாகதாந் த்ரு'ஷ்ட்வா கௌதமஃ ஶிரஸா நதஃ । உவாச ஸ்தீயதாம் மஹ்யம் க்ரு'ஹே முநிவராத்மஜாஃ ।। ௭௧.

அவர்கள் வந்ததை கவுதமன் பார்த்ததும், தலையை வணங்கி: 'முனிவர்களின் மகன்களே, என் வீட்டில் தங்குங்கள்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தாஸ்து தே தேந தஸ்துர்விவிதபோஜநம் । புஞ்ஜமாநா அநாவ்ரு'ஷ்டிர்யாவத் ஸா நிவ்ரு'தாऽபவத் ।। ௭௧.

அவர் இவ்வாறு கூறியபோது, அவர்கள் அங்கேயே தங்கி, பலவகை உணவுகளை உண்டு, அந்த வறட்சி முடியும் வரை இருந்தார்கள்.

நிவ்ரு'த்தாயாம் து வை தஸ்யாமநாவ்ரு'ஷ்ட்யாம் து தே த்விஜாஃ । தீர்தயாத்ராநிமித்தம் து ப்ரயாதும் மநஸோऽபவந் ।। ௭௧.

அந்த வறட்சி முடிந்ததும், அந்த பிராமணர்கள், தீர்த்தயாத்திரைக்கு போக வேண்டும் என்று மனதில் எண்ணினர்.

தத்ர ஶாண்டில்யநாமாநம் தாபஸம் முநிஸத்தமம் । ப்ரத்யுவாசேதி ஸம்சிந்த்ய மீரீசஃ பரமோ முநிஃ ।। ௭௧.

அங்கே, ஷாண்டில்யன் என்ற தவசியை, முனிவர்களில் சிறந்தவராகிய மாரீசன் சிந்தித்து, அவனை நோக்கி பேசினான்.

மாரீச உவாச । ஶாண்டில்ய ஶோபநம் வக்ஷ்யே பிதா தே கௌதமோ முநிஃ । தமநுக்த்வா ந கச்சாமஸ்தபஶ்சர்தும் தபோவநம் ।। ௭௧.

மாரீசன் சொன்னான்: ஷாண்டில்யா, நான் உன்னிடம் நல்லதைச் சொல்கிறேன்; உன் தந்தை கவுதமன் ஒரு முனிவர். அவரிடம் சொல்லாமல் நாம் தவவனத்திற்கு போய் தவம் செய்யக் கூடாது.

ஏவமுக்தேऽத ஜஹஸுஃ ஸர்வே தே முநயஸ்ததா । கிமஸ்மாபிஃ ஸ்வகோ தேஹோ விக்ரீதோऽஸ்யாந்நபக்ஷணாத் ।। ௭௧.

இவ்வாறு கூறியதும், அந்த முனிவர்கள் அனைவரும்: 'நாம் அவன் உணவை உண்டதற்காக நம் உடலை விற்றுவிட்டோமா?' என்று கூறி சிரித்தார்கள்.

ஏவமுக்த்வா புநஶ்சோசுஃ ஸோபாதிகமநம் ப்ரதி । க்ரு'த்வா மாயாமயீம் காம் து தச்சாலௌ தே வ்யஸர்ஜயந் ।। ௭௧.

இவ்வாறு கூறியபின், மீண்டும் அவர்கள் வெளியேறுவது பற்றி ஆலோசித்து, மாயையால் ஒரு பசுவை உருவாக்கி, அதை அவன் நெற்புலத்தில் விட்டுவிட்டார்கள்.

தாம் சரந்தீம் ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா ஶாலௌ காம் கௌதமோ முநிஃ । க்ரு'ஹீத்வா ஸலிலம் பாணௌ யாஹி ருத்ரேத்யபாஷத । ததோ மாயாமயீ ஸா கௌஃ பபாத ஜலபிந்துபிஃ ।। ௭௧.

அந்த காட்டில் அலைந்து திரிந்த அந்தக் காளையை கௌதம முனிவர் பார்த்தார். அவர் கையில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு, 'ருத்ரனிடம் போ' என்று சொன்னார். உடனே அந்த மாயையால் உருவான காளை, தண்ணீர் துளிகள் பட்டவுடன் கீழே விழுந்தது.

நிஹதாம் தாம் ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா முநீந் ஜிகமிஷூம்ஸ்ததா । உவாச கௌதமோ தீமாம்ஸ்தாந் முநீந் ப்ரணதஃ ஸ்திதஃ ।। ௭௧.

அந்தக் காளை இறந்ததைப் பார்த்து, மற்ற முனிவர்கள் போகத் தயாராக இருந்தபோது, அறிவும் பணிவும் கொண்ட கௌதமர் அவர்களிடம் பேசினார்.

கிமர்தம் கம்யதே விப்ராஃ ஸாது ஶம்ஸத மாசிரம் । மாம் விஹாய ஸதா பக்தம் ப்ரணதம் ச விஶேஷதஃ ।। ௭௧.

முனிவர்களே, நீங்கள் ஏன் இங்கிருந்து போகிறீர்கள்? தயவுசெய்து விரைவில் சொல்லுங்கள். எப்போதும் உங்களுக்கு பக்தியோடு பணிவாக இருப்பவரை ஏன் விட்டுச் செல்கிறீர்கள்?

ரு'ஷய ஊசுஃ । கோவத்யேயமிஹ ப்ரஹ்மந் யாவத் தவ ஶரீரகா । தாவதந்நம் ந புஞ்ஜாமோ பவதோऽந்நம் மஹாமுநே ।। ௭௧.

முனிவர்கள் சொன்னார்கள்: பிராமணனே, இங்கு காளை கொலை நடந்துள்ளது. அது உங்களுடன் இருக்கும்வரை, பெரிய முனிவரே, உங்கள் வீட்டில் நாம் உணவு உண்ணமாட்டோம்.

ஏவமுக்தோ கௌதமோऽத தாந் முநீந் ப்ராஹ தர்மவித் । ப்ராயஶ்சித்தம் கோவத்யாயா தீயதாம் மே தபோதநாஃ ।। ௭௧.

இவ்வாறு கேட்ட கௌதமர், தர்மத்தை அறிந்தவர், அந்த முனிவர்களிடம், 'காளை கொலைக்கு என்ன பாவம் போக்கும் வழி உள்ளது? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்,' என்றார்.

இயம் கௌரம்ரு'தா ப்ரஹ்மந் மூர்ச்சிதேவ வ்யவஸ்திதா । கங்காஜலப்லுதா சேயமுத்தாஸ்யதி ந ஸம்ஶயஃ ।। ௭௧.

இந்தக் காளை இறக்கவில்லை, பிராமணனே; மயக்கம் போல் கிடக்கிறது. கங்கை நீரில் குளித்தால், அது எழும் — இதில் சந்தேகம் இல்லை.

ப்ராயஶ்சித்தம் ம்ரு'தாயாஃ ஸ்யாதம்ரு'தாயாஃ க்ரு'தம் த்விதம் । வ்ரதம் வா மா க்ரு'தாஃ கோபமித்யுக்த்வா ப்ரயயுஸ்து தே ।। ௭௧.

இறந்தவருக்குத்தான் பாவம் போக்கும் வழி செய்ய வேண்டும்; உயிருள்ளவருக்கு இது போதும். விரதம் எடுக்க வேண்டாம், கோபப்பட வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டு அவர்கள் அங்கிருந்து சென்றார்கள்.

கதைஸ்தைர்கௌதமோ தீமாந் ஹிமவந்தம் மஹாகிரிம் । மாமாராதயிஷுஃ ப்ராயாத் தப்தும் சாஶு மஹத் தபஃ ।। ௭௧.

அவர்கள் சென்ற பிறகு, ஞானி கௌதமர், என்னை வழிபடவும், பெரும் தவம் செய்யவும், ஹிமவான் என்ற பெரிய மலையினை நோக்கி விரைவாகப் புறப்பட்டார்.

ஶதமேகம் து வர்ஷாணாமஹமாராதிதோऽபவம் । துஷ்டேந ச மயா ப்ரோக்தோ வரம் வரய ஸுவ்ரத ।। ௭௧.

நூறு ஆண்டுகள் அவர் என்னை வழிபட்டார். நான் திருப்தியடைந்து, 'நல்லவரே, விருப்பமான வரம் ஒன்றை கேள்' என்று சொன்னேன்.

ஸோऽப்ரவீந்மாம் ஜகடாஸம்ஸ்தாம் தேஹி கங்காம் தபஸ்விநீம் । மயா ஸார்தம் ப்ரயாத்வேஷா புண்யா பாகீரதீ நதீ ।। ௭௧.

அவர் என்னிடம், 'உங்கள் ஜடையில் இருந்து தவம் நிறைந்த கங்கை நதியை எனக்குத் தாருங்கள். இந்த புனிதமான பாகீரதி நதி என்னுடன் வரட்டும்' என்று கேட்டார்.

ஏவமுக்தே ஜடாகண்டமேகம் ஸ ப்ரததௌ ஶிவஃ । தாம் க்ரு'ஹ்ய கதவாந் ஸோऽபி யத்ராஸ்தே ஸா து கௌர்ம்ரு'தா ।। ௭௧.

அப்படிச் சொன்னபோது, சிவன் ஒரு ஜடைத் துண்டை அவருக்கு அளித்தார். அதை எடுத்துக் கொண்டு, அவர் அந்தக் காளை இறந்த இடத்திற்கு சென்றார்.

தஜ்ஜலப்லாவிதா ஸா கௌர்கதா சோத்தாய பாமிநீ । நதீ ச மஹதீ ஜாதா புண்யதோயா ஶுசிஹ்ரதா ।। ௭௧.

அந்த நீரில் குளித்ததும், அந்தக் காளை எழுந்து பிரகாசமாகத் தோன்றியது; அங்கே ஒரு பெரிய, புனிதமான, தூய்மை நிறைந்த நதி உருவானது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் தத்ர ஸப்தர்ஷயோऽமலாஃ । ஆஜக்முஃ கே விமாநஸ்தாஃ ஸாதுஃ ஸாத்விதி வாதிநஃ ।। ௭௧.

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து, தூய சப்தரிஷிகள் விண்ணில் விமானங்களில் வந்து, 'அருமை! அருமை!' என்று கூறினார்கள்.

ஸாது கௌதம ஸாதூநாம் கோந்யோऽஸ்தி ஸத்ரு'ஶஸ்தவ । யதேவம் ஜாஹ்நவீம் தேவீம் தண்டகே சாவதாரயத் ।। ௭௧.

'கௌதமா, நல்லவர்களுக்குள் உனக்கு சமம் யார் இருக்க முடியும்? நீ இப்படித் தெய்வமான ஜானவி நதியை தண்டக வனத்தில் இறக்கிவைத்தாய்!' என்று அவர்கள் பாராட்டினார்கள்.