வராஹபுராணம்

த்ரயோ லோகாஸ்த்ரயஃ ஸம்த்யாஸ்த்ரயோ வர்ணாஸ்ததைவ ச । ஸவநாநி து தாவந்தி த்ரிதா பத்தமிதம் ஜகத் ।। ௭௦.

மூன்று உலகங்கள், மூன்று சந்தியைகள், மூன்று வகைவர்ணங்கள், மூன்று யாகங்கள் — இவ்வுலகம் மூன்று வகைகளால் கட்டுப்பட்டுள்ளது.

ய ஏவம் வேத்தி விப்ரர்ஷே பரம் நாராயணம் ததா । அபரம் பத்மயோநிம் து ப்ரஹ்மாணம் த்வபரம் து மாம் । குணதோ முக்யதஸ்த்வேக ஏவாஹம் மோஹ இத்யுத ।। ௭௦.

யார் இப்படிச் supreme நாராயணனை, இரண்டாவது lotus-born பிரம்மாவை, மற்றொருவனாக என்னை அறிந்தால், குணங்களால் முதன்மை எனக்கு உண்டு, மற்றவை எல்லாம் மாயையே என்று அறிவார்.

அகஸ்த்ய உவாச । ஏவமுக்தஸ்ததோ தேவா ரு'ஷயஶ்ச பிநாகிநா । அஹம் ச ந்ரு'பதே தஸ்ய தேவஸ்ய ப்ரணதோऽபவம் ।। ௭௧.

அகத்தியர் சொன்னார்: இப்படிச் சொன்னதும், அந்த பிணாகி ஆண்டவரை தேவர்களும் முனிவர்களும், நானும், மன்னனே, வணங்கி நின்றோம்.

ப்ரணம்ய ஶிரஸா தேவம் யாவத் பஶ்யாமஹே ந்ரு'ப । தாவத் தஸ்யைவ ருத்ரஸ்ய தேஹஸ்தம் கமலாஸநம் ।। ௭௧.

அந்த தெய்வத்தைத் தலை குனிந்து வணங்கியபோது, நாங்கள் பார்த்தோம், அந்த ருத்ரனுடைய உடலில் உள்ளே, பத்மத்தில் அமர்ந்தவரை.

நாராயணம் ச ஹ்ரு'தயே த்ரஸரேணுஸுஸூக்ஷ்மகம் । ஜ்வலத்பாஸ்கரவர்ணாபம் பஶ்யாம பவதேஹதஃ ।। ௭௧.

அவரது இதயத்தில், மிக நுண்மையான தூசுபோல், பொன்னிறத்தில் ஒளிரும் நாராயணனை, பவனுடைய உடலிலிருந்து நாங்கள் கண்டோம்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மிதாஃ ஸர்வே யாஜகா ரு'ஷயோ மம । ஜயஶப்தரவாம்ஶ்சக்ருஃ ஸாமரு'க்யஜுஷாம் ஸ்வநம் ।। ௭௧.

அவரை பார்த்ததும், எனக்குடன் இருந்த யாகம் நடத்தும் முனிவர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; அவர்கள் ஜெயம் என்று முழங்கியும், சாம, ரிக், யஜுர் வேத மந்திரங்களையும் பாடினார்கள்.

க்ரு'த்வோசுஸ்தே ததா தேவம் கிமிதம் பரமேஶ்வர । ஏகஸ்யாமேவ மூர்தௌ தே லக்ஷ்யந்தே ச த்ரிமூர்த்தயஃ ।। ௭௧.

அப்போது அவர்கள் அந்த பரமேசுவரனை நோக்கி, 'ஒரே உருவத்தில் மூன்று உருவங்கள் தெரிகின்றன, இது என்ன?' என்று கேட்டார்கள்.

ருத்ர உவாச । யஜ்ஞேऽஸ்மிந் யத்துதம் ஹவ்யம் மாமுத்திஶ்ய மஹர்ஷயஃ । தே த்ரயோऽபி வயம் பாகம் க்ரு'ஹ்ணீமஃ கவிஸத்தமாஃ ।। ௭௧.

ருத்ரன் சொன்னான்: இந்த யாகத்தில், உன்னைக் குறி வைத்து மகா முனிவர்கள் அர்ப்பணிக்கும் oblation-ஐ, நாங்கள் மூவரும், கவிகளுக்கெல்லாம் சிறந்தவரே, ஒவ்வொருவரும் ஒரு பங்கு பெற்றுக்கொள்கிறோம்.

நாஸ்மாகம் விவிதோ பாவோ வர்ததே முநிஸத்தமாஃ । ஸம்யக்த்ரு'ஶஃ ப்ரபஶ்யந்தி விபரீதேஷ்வநேகஶஃ ।। ௭௧.

முனிவர்களே, எங்களுக்கு வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை; தெளிவாகப் பார்ப்பவர்கள் உண்மையைப் பார்க்கிறார்கள், ஆனால் குழப்பமான விஷயங்களில் பலர் பலவிதமாகப் பார்க்கிறார்கள்.

ஏவமுக்தே து ருத்ரேண ஸர்வே தே முநயோ ந்ரு'ப । பப்ரச்சுஃ ஶம்கரம் தேவம் மோஹஶாஸ்த்ரப்ரயோஜநம் ।। ௭௧.

இவ்வாறு ருத்ரன் கூறியதும், அந்த முனிவர்கள் அனைவரும், அரசே, சங்கரனை நோக்கி, மாயை சம்பந்தமான சாஸ்திரத்தின் நோக்கம் என்ன என்று கேட்டனர்.

ரு'ஷய ஊசுஃ । மோஹநார்தம் து லோகாநாம் த்வயா ஶாஸ்த்ரம் ப்ரு'தக் க்ரு'தம் । தத் த்வயா ஹேதுநா கேந க்ரு'தம் தேவ வதஸ்வ நஃ ।। ௭௧.

முனிவர்கள் கூறினார்கள்: உலகங்களை மயக்குவதற்காக நீ தனித்தனி சாஸ்திரம் உருவாக்கினாய்; எந்த காரணத்தால் அதைச் செய்தாய், தேவனே, எங்களுக்கு கூறு.

ருத்ர உவாச । அஸ்தி பாரதவர்ஷேண வநம் தண்டகஸம்ஜ்ஞிதம் । தத்ர தீவ்ரம் தபோ கோரம் கௌதமோ நாம வை த்விஜஃ ।। ௭௧.

ருத்ரன் சொன்னான்: பாரத நாட்டில் தண்டக என்ற ஒரு காடு உள்ளது; அங்கே கவுதமன் என்ற ஒரு பிராமணர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

சகார தஸ்ய ப்ரஹ்மா து பரிதோஷம் கதஃ ப்ரபுஃ । உவாச தம் முநிம் ப்ரஹ்மா வரம் ப்ரூஹி தபோதந ।। ௭௧.

அவரது தவத்தில் பிரம்மா மகிழ்ந்து, அந்த முனிவரை நோக்கி: 'தவசு, வேண்டிய வரத்தை கேள்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ப்ரஹ்மணா லோககர்த்ரு'ணா । உவாச ஸத்யஃ பங்க்திம் மே தாந்யாநாம் தேஹி பத்மஜ ।। ௭௧.

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா இவ்வாறு சொன்னதும், கவுதமன் உடனே: 'பத்மஜா, எனக்கு தானியங்கள் வரிசையாக கிடைக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினான்.

ஏவமுக்தோ ததௌ தஸ்ய தமேவார்தம் பிதாமஹஃ । லப்த்வா து தம் வரம் விப்ரஃ ஶதஶ்ர்ரு'ங்கே மஹாஶ்ரமம் ।। ௭௧.

பிரம்மா அவன் கேட்ட வரத்தையே வழங்கினான்; அந்த வரத்தை பெற்ற கவுதமன், சதஶ்ரிங்க என்ற இடத்தில் பெரிய ஆசிரமம் அமைத்தான்.

சகார தஸ்யோஷஸி ச பாகாந்தே ஶாலயோ த்விஜாஃ । லூயந்தே தேந முநிநா மத்யாஹ்நே பச்யதே ததா । ஸர்வாதித்யமஸௌ விப்ரோ ப்ராஹ்மணேப்யோ ததாத்யலம் ।। ௭௧.

அங்கே, முனிவர்களே, அவன் ஆசிரமத்தின் ஓரத்தில் நெல் வளர்த்தான்; அந்த நெல்லை அவர் அறுவடை செய்து, மதிய நேரத்தில் சமைத்தான்; அந்த முனிவர் அனைத்து பிராமணர்களுக்கும் மிகுந்த விருந்தோம்பல் செய்தான்.

கஸ்யசித் த்வத காலஸ்ய மஹதி த்வாதஶாப்திகா । அநாவ்ரு'ஷ்டிர்த்விஜவரா அபவல்லோமஹர்ஷிணீ ।। ௭௧.

ஒரு நீண்ட காலம் கழித்து, சிறந்த பிராமணர்களே, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த ஒரு பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டது; அது மிகவும் துயரமளித்தது.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஃ ஸர்வே அநாவ்ரு'ஷ்டிம் வநேசராஃ । க்ஷுதயா பீட்யமாமாஸ்து ப்ரயயுர்கௌதமம் ததா ।। ௭௧.

அந்த வறட்சியை பார்த்து, அந்தக் காட்டில் வசித்த அனைத்து முனிவர்களும், பசிக்காக வருத்தப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் கவுதமனை நாடி வந்தார்கள்.

அத தாநாகதாந் த்ரு'ஷ்ட்வா கௌதமஃ ஶிரஸா நதஃ । உவாச ஸ்தீயதாம் மஹ்யம் க்ரு'ஹே முநிவராத்மஜாஃ ।। ௭௧.

அவர்கள் வந்ததை கவுதமன் பார்த்ததும், தலையை வணங்கி: 'முனிவர்களின் மகன்களே, என் வீட்டில் தங்குங்கள்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தாஸ்து தே தேந தஸ்துர்விவிதபோஜநம் । புஞ்ஜமாநா அநாவ்ரு'ஷ்டிர்யாவத் ஸா நிவ்ரு'தாऽபவத் ।। ௭௧.

அவர் இவ்வாறு கூறியபோது, அவர்கள் அங்கேயே தங்கி, பலவகை உணவுகளை உண்டு, அந்த வறட்சி முடியும் வரை இருந்தார்கள்.

நிவ்ரு'த்தாயாம் து வை தஸ்யாமநாவ்ரு'ஷ்ட்யாம் து தே த்விஜாஃ । தீர்தயாத்ராநிமித்தம் து ப்ரயாதும் மநஸோऽபவந் ।। ௭௧.

அந்த வறட்சி முடிந்ததும், அந்த பிராமணர்கள், தீர்த்தயாத்திரைக்கு போக வேண்டும் என்று மனதில் எண்ணினர்.

தத்ர ஶாண்டில்யநாமாநம் தாபஸம் முநிஸத்தமம் । ப்ரத்யுவாசேதி ஸம்சிந்த்ய மீரீசஃ பரமோ முநிஃ ।। ௭௧.

அங்கே, ஷாண்டில்யன் என்ற தவசியை, முனிவர்களில் சிறந்தவராகிய மாரீசன் சிந்தித்து, அவனை நோக்கி பேசினான்.

மாரீச உவாச । ஶாண்டில்ய ஶோபநம் வக்ஷ்யே பிதா தே கௌதமோ முநிஃ । தமநுக்த்வா ந கச்சாமஸ்தபஶ்சர்தும் தபோவநம் ।। ௭௧.

மாரீசன் சொன்னான்: ஷாண்டில்யா, நான் உன்னிடம் நல்லதைச் சொல்கிறேன்; உன் தந்தை கவுதமன் ஒரு முனிவர். அவரிடம் சொல்லாமல் நாம் தவவனத்திற்கு போய் தவம் செய்யக் கூடாது.

ஏவமுக்தேऽத ஜஹஸுஃ ஸர்வே தே முநயஸ்ததா । கிமஸ்மாபிஃ ஸ்வகோ தேஹோ விக்ரீதோऽஸ்யாந்நபக்ஷணாத் ।। ௭௧.

இவ்வாறு கூறியதும், அந்த முனிவர்கள் அனைவரும்: 'நாம் அவன் உணவை உண்டதற்காக நம் உடலை விற்றுவிட்டோமா?' என்று கூறி சிரித்தார்கள்.

ஏவமுக்த்வா புநஶ்சோசுஃ ஸோபாதிகமநம் ப்ரதி । க்ரு'த்வா மாயாமயீம் காம் து தச்சாலௌ தே வ்யஸர்ஜயந் ।। ௭௧.

இவ்வாறு கூறியபின், மீண்டும் அவர்கள் வெளியேறுவது பற்றி ஆலோசித்து, மாயையால் ஒரு பசுவை உருவாக்கி, அதை அவன் நெற்புலத்தில் விட்டுவிட்டார்கள்.

தாம் சரந்தீம் ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா ஶாலௌ காம் கௌதமோ முநிஃ । க்ரு'ஹீத்வா ஸலிலம் பாணௌ யாஹி ருத்ரேத்யபாஷத । ததோ மாயாமயீ ஸா கௌஃ பபாத ஜலபிந்துபிஃ ।। ௭௧.

அந்த காட்டில் அலைந்து திரிந்த அந்தக் காளையை கௌதம முனிவர் பார்த்தார். அவர் கையில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு, 'ருத்ரனிடம் போ' என்று சொன்னார். உடனே அந்த மாயையால் உருவான காளை, தண்ணீர் துளிகள் பட்டவுடன் கீழே விழுந்தது.

நிஹதாம் தாம் ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா முநீந் ஜிகமிஷூம்ஸ்ததா । உவாச கௌதமோ தீமாம்ஸ்தாந் முநீந் ப்ரணதஃ ஸ்திதஃ ।। ௭௧.

அந்தக் காளை இறந்ததைப் பார்த்து, மற்ற முனிவர்கள் போகத் தயாராக இருந்தபோது, அறிவும் பணிவும் கொண்ட கௌதமர் அவர்களிடம் பேசினார்.

கிமர்தம் கம்யதே விப்ராஃ ஸாது ஶம்ஸத மாசிரம் । மாம் விஹாய ஸதா பக்தம் ப்ரணதம் ச விஶேஷதஃ ।। ௭௧.

முனிவர்களே, நீங்கள் ஏன் இங்கிருந்து போகிறீர்கள்? தயவுசெய்து விரைவில் சொல்லுங்கள். எப்போதும் உங்களுக்கு பக்தியோடு பணிவாக இருப்பவரை ஏன் விட்டுச் செல்கிறீர்கள்?

ரு'ஷய ஊசுஃ । கோவத்யேயமிஹ ப்ரஹ்மந் யாவத் தவ ஶரீரகா । தாவதந்நம் ந புஞ்ஜாமோ பவதோऽந்நம் மஹாமுநே ।। ௭௧.

முனிவர்கள் சொன்னார்கள்: பிராமணனே, இங்கு காளை கொலை நடந்துள்ளது. அது உங்களுடன் இருக்கும்வரை, பெரிய முனிவரே, உங்கள் வீட்டில் நாம் உணவு உண்ணமாட்டோம்.