வராஹபுராணம்

த்வம் ச ருத்ர மஹாபாஹோ மோஹஶாஸ்த்ராணி காரய । அல்பாயாஸம் தர்ஶயித்வா பலம் தீர்கம் ப்ரதர்ஶய ।। ௭௦.

மிகும் வலிமை கொண்ட ருத்ரா, நீ மாயை நிறைந்த நூல்களை உருவாக்கு; சிறிது முயற்சியில் பெரும் பலன் கிடைக்கும் என்று காட்டவும்.

குஹகம் சேந்த்ரஜாலாநி விருத்தாசரணாநி ச । தர்ஶயித்வா ஜநம் ஸர்வம் மோஹயாஶு மஹேஶ்வர ।। ௭௦.

மாயையும், மாயாஜாலங்களையும், எதிர்மறையான நடைமுறைகளையும் காட்டி, மக்களை எல்லாம் விரைவாக மயக்கி விடு, பெருமையுள்ள ஆண்டவனே.

ஏவமுக்த்வா ததா தேந தேவேந பரமேஷ்டிநா । ஆத்மா து கோபிதஃ ஸத்யஃ ப்ரகாஶ்யோऽஹம் க்ரு'தஸ்ததா ।। ௭௦.

அப்போது அந்த பரமாத்மா இப்படிச் சொன்னதும், என் உண்மையான உருவம் உடனே மறைக்கப்பட்டு, பின்னர் வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

தஸ்மாதாரப்ய காலம் து மத்ப்ரணீதேஷு ஸத்தம । ஶாஸ்த்ரேஷ்வபிரதோ லோகோ பாஹுல்யேந பவேததஃ ।। ௭௦.

அந்தக் காலத்திலிருந்து, உயர்ந்தவரே, என் வழிகாட்டுதலோடு உருவான நூல்களில் மக்கள் பெரும்பாலும் ஈடுபடத் தொடங்கினர்.

வேதாநுவர்த்திநம் மார்கம் தேவம் நாராயணம் ததா । ஏகீபாவேந பஶ்யந்தோ முக்திபாஜோ பவந்தி தே ।। ௭௦.

வேதப் பாதையைப் பின்பற்றி, நாராயணனை ஒரே தெய்வமாகக் காண்பவர்கள், அவர்கள் முக்தியை அடைவார்கள்.

மாம் விஷ்ணோர்வ்யதிரிக்தம் யே ப்ரஹ்மாணம் ச த்விஜோத்தம । பஜந்தே பாபகர்மாணஸ்தே யாந்தி நரகம் நராஃ ।। ௭௦.

நான் அல்லது பிரம்மா, விஷ்ணுவைத் தவிர்த்து வேறு என்று நினைத்து வழிபடுகிற பாவக்காரர்கள், உயர்ந்த பிராமணரே, அவர்கள் நரகத்திற்கு போவார்கள்.

யே வேதமார்கநிர்முக்தாஸ்தேஷாம் மோஹார்தமேவ ச । நயஸித்தாந்தஸம்ஜ்ஞாபிர்மயா ஶாஸ்த்ரம் து தர்ஶிதம் ।। ௭௦.

வேதப் பாதையை விட்டு விலகியவர்களை மயக்கவே, நான் பல்வேறு நயவஞ்சனைகளும் முடிவுகளும் கொண்ட நூல்களை காட்டினேன்.

பாஶோऽயம் பஶுபாவஸ்து ஸ யதா பதிதோ பவேத் । ததா பாஶுபதம் ஶாஸ்த்ரம் ஜாயதே வேதஸம்ஜ்ஞிதம் ।। ௭௦.

இந்த பந்தம் என்பது பசுவின் நிலைபோல் உள்ளது; அது நீங்கும் போது, வேதம் என்று அழைக்கப்படும் பாசுபத நூல் தோன்றும்.

வேதமூர்திரஹம் விப்ர நாந்யஶாஸ்த்ரார்தவாதிபிஃ । ஜ்ஞாயதே மத்ஸ்வரூபம் து முக்த்வா வேதமநாதிமத் । வேதவேத்யோऽஸ்மி விப்ரர்ஷே ப்ராஹ்மணைஶ்ச விஶேஷதஃ ।। ௭௦.

நான் வேதத்தின் உருவம், முனிவரே; வேதத்தைத் தவிர மற்ற நூல்களாலும் அதன் விளக்கங்களாலும் என் உண்மை உருவம் அறிய முடியாது. வேதம் மூலமாகவே, குறிப்பாக பிராமணர்கள் எனை அறிய வேண்டும், உயர்ந்த முனிவரே.

யுகாநி த்ரீண்யஹம் விப்ர ப்ரஹ்மா விஷ்ணுஸ்ததைவ ச । த்ரயோऽபி ஸத்த்வாதிகுணாஸ்த்ரயோ வேதாஸ்த்ரயோऽக்நயஃ ।। ௭௦.

முனிவரே, நான் மூன்று யுகங்களும், பிரம்மாவும், விஷ்ணுவும் கூட, மூன்றும் இயற்கை குணங்களிலிருந்து தோன்றுகின்றன; மூன்று வேதங்கள், மூன்று அக்னிகள்.

த்ரயோ லோகாஸ்த்ரயஃ ஸம்த்யாஸ்த்ரயோ வர்ணாஸ்ததைவ ச । ஸவநாநி து தாவந்தி த்ரிதா பத்தமிதம் ஜகத் ।। ௭௦.

மூன்று உலகங்கள், மூன்று சந்தியைகள், மூன்று வகைவர்ணங்கள், மூன்று யாகங்கள் — இவ்வுலகம் மூன்று வகைகளால் கட்டுப்பட்டுள்ளது.

ய ஏவம் வேத்தி விப்ரர்ஷே பரம் நாராயணம் ததா । அபரம் பத்மயோநிம் து ப்ரஹ்மாணம் த்வபரம் து மாம் । குணதோ முக்யதஸ்த்வேக ஏவாஹம் மோஹ இத்யுத ।। ௭௦.

யார் இப்படிச் supreme நாராயணனை, இரண்டாவது lotus-born பிரம்மாவை, மற்றொருவனாக என்னை அறிந்தால், குணங்களால் முதன்மை எனக்கு உண்டு, மற்றவை எல்லாம் மாயையே என்று அறிவார்.

அகஸ்த்ய உவாச । ஏவமுக்தஸ்ததோ தேவா ரு'ஷயஶ்ச பிநாகிநா । அஹம் ச ந்ரு'பதே தஸ்ய தேவஸ்ய ப்ரணதோऽபவம் ।। ௭௧.

அகத்தியர் சொன்னார்: இப்படிச் சொன்னதும், அந்த பிணாகி ஆண்டவரை தேவர்களும் முனிவர்களும், நானும், மன்னனே, வணங்கி நின்றோம்.

ப்ரணம்ய ஶிரஸா தேவம் யாவத் பஶ்யாமஹே ந்ரு'ப । தாவத் தஸ்யைவ ருத்ரஸ்ய தேஹஸ்தம் கமலாஸநம் ।। ௭௧.

அந்த தெய்வத்தைத் தலை குனிந்து வணங்கியபோது, நாங்கள் பார்த்தோம், அந்த ருத்ரனுடைய உடலில் உள்ளே, பத்மத்தில் அமர்ந்தவரை.

நாராயணம் ச ஹ்ரு'தயே த்ரஸரேணுஸுஸூக்ஷ்மகம் । ஜ்வலத்பாஸ்கரவர்ணாபம் பஶ்யாம பவதேஹதஃ ।। ௭௧.

அவரது இதயத்தில், மிக நுண்மையான தூசுபோல், பொன்னிறத்தில் ஒளிரும் நாராயணனை, பவனுடைய உடலிலிருந்து நாங்கள் கண்டோம்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஸ்மிதாஃ ஸர்வே யாஜகா ரு'ஷயோ மம । ஜயஶப்தரவாம்ஶ்சக்ருஃ ஸாமரு'க்யஜுஷாம் ஸ்வநம் ।। ௭௧.

அவரை பார்த்ததும், எனக்குடன் இருந்த யாகம் நடத்தும் முனிவர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்; அவர்கள் ஜெயம் என்று முழங்கியும், சாம, ரிக், யஜுர் வேத மந்திரங்களையும் பாடினார்கள்.

க்ரு'த்வோசுஸ்தே ததா தேவம் கிமிதம் பரமேஶ்வர । ஏகஸ்யாமேவ மூர்தௌ தே லக்ஷ்யந்தே ச த்ரிமூர்த்தயஃ ।। ௭௧.

அப்போது அவர்கள் அந்த பரமேசுவரனை நோக்கி, 'ஒரே உருவத்தில் மூன்று உருவங்கள் தெரிகின்றன, இது என்ன?' என்று கேட்டார்கள்.

ருத்ர உவாச । யஜ்ஞேऽஸ்மிந் யத்துதம் ஹவ்யம் மாமுத்திஶ்ய மஹர்ஷயஃ । தே த்ரயோऽபி வயம் பாகம் க்ரு'ஹ்ணீமஃ கவிஸத்தமாஃ ।। ௭௧.

ருத்ரன் சொன்னான்: இந்த யாகத்தில், உன்னைக் குறி வைத்து மகா முனிவர்கள் அர்ப்பணிக்கும் oblation-ஐ, நாங்கள் மூவரும், கவிகளுக்கெல்லாம் சிறந்தவரே, ஒவ்வொருவரும் ஒரு பங்கு பெற்றுக்கொள்கிறோம்.

நாஸ்மாகம் விவிதோ பாவோ வர்ததே முநிஸத்தமாஃ । ஸம்யக்த்ரு'ஶஃ ப்ரபஶ்யந்தி விபரீதேஷ்வநேகஶஃ ।। ௭௧.

முனிவர்களே, எங்களுக்கு வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை; தெளிவாகப் பார்ப்பவர்கள் உண்மையைப் பார்க்கிறார்கள், ஆனால் குழப்பமான விஷயங்களில் பலர் பலவிதமாகப் பார்க்கிறார்கள்.

ஏவமுக்தே து ருத்ரேண ஸர்வே தே முநயோ ந்ரு'ப । பப்ரச்சுஃ ஶம்கரம் தேவம் மோஹஶாஸ்த்ரப்ரயோஜநம் ।। ௭௧.

இவ்வாறு ருத்ரன் கூறியதும், அந்த முனிவர்கள் அனைவரும், அரசே, சங்கரனை நோக்கி, மாயை சம்பந்தமான சாஸ்திரத்தின் நோக்கம் என்ன என்று கேட்டனர்.

ரு'ஷய ஊசுஃ । மோஹநார்தம் து லோகாநாம் த்வயா ஶாஸ்த்ரம் ப்ரு'தக் க்ரு'தம் । தத் த்வயா ஹேதுநா கேந க்ரு'தம் தேவ வதஸ்வ நஃ ।। ௭௧.

முனிவர்கள் கூறினார்கள்: உலகங்களை மயக்குவதற்காக நீ தனித்தனி சாஸ்திரம் உருவாக்கினாய்; எந்த காரணத்தால் அதைச் செய்தாய், தேவனே, எங்களுக்கு கூறு.

ருத்ர உவாச । அஸ்தி பாரதவர்ஷேண வநம் தண்டகஸம்ஜ்ஞிதம் । தத்ர தீவ்ரம் தபோ கோரம் கௌதமோ நாம வை த்விஜஃ ।। ௭௧.

ருத்ரன் சொன்னான்: பாரத நாட்டில் தண்டக என்ற ஒரு காடு உள்ளது; அங்கே கவுதமன் என்ற ஒரு பிராமணர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

சகார தஸ்ய ப்ரஹ்மா து பரிதோஷம் கதஃ ப்ரபுஃ । உவாச தம் முநிம் ப்ரஹ்மா வரம் ப்ரூஹி தபோதந ।। ௭௧.

அவரது தவத்தில் பிரம்மா மகிழ்ந்து, அந்த முனிவரை நோக்கி: 'தவசு, வேண்டிய வரத்தை கேள்' என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந ப்ரஹ்மணா லோககர்த்ரு'ணா । உவாச ஸத்யஃ பங்க்திம் மே தாந்யாநாம் தேஹி பத்மஜ ।। ௭௧.

உலகங்களை உருவாக்கும் பிரம்மா இவ்வாறு சொன்னதும், கவுதமன் உடனே: 'பத்மஜா, எனக்கு தானியங்கள் வரிசையாக கிடைக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினான்.

ஏவமுக்தோ ததௌ தஸ்ய தமேவார்தம் பிதாமஹஃ । லப்த்வா து தம் வரம் விப்ரஃ ஶதஶ்ர்ரு'ங்கே மஹாஶ்ரமம் ।। ௭௧.

பிரம்மா அவன் கேட்ட வரத்தையே வழங்கினான்; அந்த வரத்தை பெற்ற கவுதமன், சதஶ்ரிங்க என்ற இடத்தில் பெரிய ஆசிரமம் அமைத்தான்.

சகார தஸ்யோஷஸி ச பாகாந்தே ஶாலயோ த்விஜாஃ । லூயந்தே தேந முநிநா மத்யாஹ்நே பச்யதே ததா । ஸர்வாதித்யமஸௌ விப்ரோ ப்ராஹ்மணேப்யோ ததாத்யலம் ।। ௭௧.

அங்கே, முனிவர்களே, அவன் ஆசிரமத்தின் ஓரத்தில் நெல் வளர்த்தான்; அந்த நெல்லை அவர் அறுவடை செய்து, மதிய நேரத்தில் சமைத்தான்; அந்த முனிவர் அனைத்து பிராமணர்களுக்கும் மிகுந்த விருந்தோம்பல் செய்தான்.

கஸ்யசித் த்வத காலஸ்ய மஹதி த்வாதஶாப்திகா । அநாவ்ரு'ஷ்டிர்த்விஜவரா அபவல்லோமஹர்ஷிணீ ।। ௭௧.

ஒரு நீண்ட காலம் கழித்து, சிறந்த பிராமணர்களே, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த ஒரு பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டது; அது மிகவும் துயரமளித்தது.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா முநயஃ ஸர்வே அநாவ்ரு'ஷ்டிம் வநேசராஃ । க்ஷுதயா பீட்யமாமாஸ்து ப்ரயயுர்கௌதமம் ததா ।। ௭௧.

அந்த வறட்சியை பார்த்து, அந்தக் காட்டில் வசித்த அனைத்து முனிவர்களும், பசிக்காக வருத்தப்பட்டு, அந்த நேரத்தில் கவுதமனை நாடி வந்தார்கள்.

அத தாநாகதாந் த்ரு'ஷ்ட்வா கௌதமஃ ஶிரஸா நதஃ । உவாச ஸ்தீயதாம் மஹ்யம் க்ரு'ஹே முநிவராத்மஜாஃ ।। ௭௧.

அவர்கள் வந்ததை கவுதமன் பார்த்ததும், தலையை வணங்கி: 'முனிவர்களின் மகன்களே, என் வீட்டில் தங்குங்கள்' என்று சொன்னான்.