வராஹபுராணம்

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந நித்ராமீலிதலோசநஃ । பதிதோऽஹம் தராப்ரு'ஷ்டே தத்க்ஷணாத் புநருத்திதஃ ।। ௬௯.

அவன் இவ்வாறு கூறியதும், எனக்கு தூக்கம் வந்து கண்கள் மூடியது; நான் தரையில் விழுந்தேன், ஆனால் உடனே மீண்டும் எழுந்தேன்.

யாவத்பஶ்யாம்யஹம் ராஜந் தம்ரு'ஷிம் தச்ச வை புரம் । தாவந்மேருகிரேர்மூர்த்நிம் பஶ்யாம்யாத்மாநமாத்மநா ।। ௬௯.

அரசே, நான் பார்த்தபோது, அந்த முனிவரையும் அந்த நகரத்தையும் கண்டேன்; பின்னர், எனது சொந்த பார்வையில், நான் என்னை மேரு மலையின் உச்சியில் பார்த்தேன்.

ஸமுத்ராந் ஸப்த பஶ்யாமி ததைவ குலபர்வதாந் । ஸப்தத்வீபவதீம் ப்ரு'த்வீம் த்ரு'ஷ்டவாநஸ்மி பார்திவ ।। ௬௯.

ஏழு கடல்களையும், முக்கியமான மலையணைகளையும், ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியையும் நான் பார்த்தேன், மனிதர்களுக்கு அரசனே.

அத்யாபி தம் லோகவரம் த்யாயம்ஸ்திஷ்டாமி ஸுவ்ரத । கதா ப்ராப்ஸ்யேऽத தம் லோகமிதி சிந்தாபரோऽபவம் ।। ௬௯.

நல்லவரே, இன்னும் இன்று வரை அந்த உயர்ந்த உலகை நினைத்து தியானிக்கிறேன்; 'நான் எப்போது அந்த உலகை அடைவேன்?' என்ற எண்ணத்தில் முழுமையாக மூழ்கி இருந்தேன்.

ஏவம் தே கௌதுகம் ராஜந் கதிதம் பரமேஷ்டிநஃ । யத் வ்ரு'த்தம் மம தேஹே து கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி ।। ௬௯.

அரசே, உன்னிடம் பரமபதியைப் பற்றிய இந்த அதிசயமான நிகழ்வையும், என் உடலில் நடந்ததைப் பற்றியும் சொன்னேன்; இன்னும் வேறு என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

பத்ராஶ்வ உவாச । பகவந் கிம் க்ரு'தம் லோகம் த்வயா தமநுபஶ்யதா । வ்ரதம் தபோ வா தர்மோ வா ப்ராப்த்யர்தம் தஸ்ய வை முநே ।। ௭௦.

பத்ராஷ்வன் கேட்டான்: பகவானே, அந்த உலகை நீ பார்க்காமல் இருக்கும்போது, அதை அடைவதற்காக நீ என்ன செய்தாய்? விரதமா, தவமா, அல்லது தர்மமா, எதை மேற்கொண்டாய், முனிவரே?

அநாராத்ய ஹரிம் பக்த்யா கோ லோகாந் காமயேத் புதஃ । ஆராதிதே ஹரௌ லோகாஃ ஸர்வே கரதலேऽபவந் ।। ௭௦.

ஹரியை பக்தியுடன் வழிபடாமல் எந்த அறிவாளி உலகங்களை விரும்புவான்? ஹரியை வழிபட்டால், எல்லா உலகங்களும் ஒருவரது கையிலிருப்பதைப் போல் ஆகிவிடும்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய ராஜேந்த்ர மயா விஷ்ணுஃ ஸநாதநஃ । ஆராதிதோ வர்ஷஶதம் க்ரதுபிர்பூரிதக்ஷிணைஃ ।। ௭௦.

அரசே, இப்படிச் சிந்தித்து, நான் நூறு ஆண்டுகள் நிறைந்த கொடைகளுடன் யாகங்கள் செய்து, அந்த சனாதன விஷ்ணுவை வழிபட்டேன்.

ததஃ கதாசித் பஹுநா காலேந ந்ரு'பநந்தந । யஜதோ மம தேவேஶம் யஜ்ஞமூர்திம் ஜநார்தநம் । ஆஹூதா ஆகதா தேவாஃ ஸமமேவ ஸவாஸவாஃ ।। ௭௦.

அரசர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவனே, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, நான் தேவர்களின் தலைவனை, யாகத்தின் உருவான ஜனார்த்தனனை யாகம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும் அழைக்கப்பட்டு அங்கு வந்தார்கள்.

ஸ்வே ஸ்வே ஸ்தாநே ஸ்திதா ஆஸந் யாவத் தேவாஃ ஸவாஸவாஃ । தாவத் தத்ரைவ பகவாநாகதோ வ்ரு'ஷபத்வஜஃ ।। ௭௦.

இந்திரனுடன் தேவர்கள் தங்கள் தலங்களில் நிலைத்திருந்தபோது, அதே நேரத்தில், ரிஷபத்வஜம் ஏந்திய இறைவன் அங்கே வந்தார்.

மஹாதேவோ விரூபாக்ஷஸ்த்ர்யம்பகோ நீலலோஹிதஃ । ஸோऽபி ரௌத்ரே ஸ்திதஃ ஸ்தாநே பபூவ பரமேஶ்வரஃ ।। ௭௦.

மகாதேவன், மூன்று கண்கள் உடையவர், நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவரான விரூபாக்ஷன், அந்த பரமேசுவரன், கோபமான உருவத்தில் அங்கே நின்றார்.

தாந் ஸர்வாநாகதாந் த்ரு'ஷ்ட்வா தேவாந்ரு'ஷிமஹோரகாந் । ஸநத்குமாரோ பகவாநாஜகாமாப்ஜஸம்பவஃ ।। ௭௦.

அங்கு கூடியிருந்த எல்லா தேவர்களையும், முனிவர்களையும், பெரும் பாம்புகளையும் பார்த்து, தாமரைப் பிறந்த புனிதர் சனத்குமாரர் அங்கு வந்தார்.

த்ரஸரேணுப்ரமாணேந விமாநே ஸூர்யஸந்நிபே । அவஸ்திதோ மஹாயோகீ பூதபவ்யபவிஷ்யவித் ।। ௭௦.

பழையதும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் அறிந்த அந்த மகா யோகி, தூசுபோல் சிறிய விமானத்தில், சூரியனைப் போல் பிரகாசமாக அங்கே நின்றார்.

ஆகம்ய ஶிரஸா ருத்ரம் ஸ வவந்தே மஹாமுநிஃ । மயா ப்ரணமிதஸ்தஸ்தௌ ஸமீபே ஶூலபாணிநஃ ।। ௭௦.

அந்த மகா முனிவர் அங்கு வந்து, ருத்ரனுக்கு தலையணிந்து வணங்கினார்; நானும் வணங்கி, சூலம் ஏந்தியவரின் அருகில் நின்றேன்.

தாநஹம் ஸம்ஸ்திதாந் தேவாந் நாரதாதீந்ரு'ஷீம்ஸ்ததா । ஸநத்குமாரருத்ரௌ ச த்ரு'ஷ்ட்வா மே மநஸி ஸ்திதம் ।। ௭௦.

அங்கு கூடியிருந்த தேவர்களையும், நாரதர் போன்ற முனிவர்களையும், சனத்குமாரரையும், ருத்ரனையும் பார்த்தபோது, என் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

க ஏஷாம் பவதே யாஜ்யோ வரிஷ்டஶ்ச ந்ரு'போத்தம । கேந துஷ்டேந துஷ்டாஃ ஸ்யுஃ ஸர்வ ஏதே ஸருத்ரகாஃ ।। ௭௦.

அரசர்களில் சிறந்தவரே, இவர்களில் யார் உன்னால் யாகத்தில் வழிபடப்பட வேண்டும்? யார் மிகச் சிறந்தவர்? இவர்களில் யாரை திருப்திப்படுத்தினால் எல்லோரும், ருத்ரனும் உட்பட, திருப்தி அடைவார்கள்?

ஏவம் க்ரு'த்வா ஸ்திதே ராஜந் ருத்ரஃ ப்ரு'ஷ்டோ மயாऽநக । ஏவமர்தம் க இஜ்யோऽத்ர யுஷ்மாகம் ஸுரஸத்தமாஃ ।। ௭௦.

அரசே, இப்படிச் சிந்தித்து, நான் ருத்ரனை நோக்கி, 'பாவமில்லாதவரே, உங்களுள் இந்த யாகத்தில் யார் வழிபடப்பட வேண்டும்?' என்று கேட்டேன்.

ஏவமுக்தே ததோவாச ருத்ரோ மாம் ஸுரஸந்நிதௌ ।। ௭௦.

நான் இப்படிக் கேட்டபோது, ருத்ரன் அந்த தேவர்களின் நடுவில் என்னிடம் பேசத் தொடங்கினார்.

ருத்ர உவாச । ஶ்ர்ரு'ண்வந்து பிபுதாஃ ஸர்வே ததா தேவர்ஷயோऽமலாஃ । ப்ரஹ்மர்ஷயஶ்ச விக்யாதா ஸர்வே ஶ்ர்ரு'ண்வந்து மே வசஃ । த்வம் சாகஸ்த்ய மஹாபுத்தே ஶ்ர்ரு'ணு மே கததோ வசஃ ।। ௭௦.

ருத்ரன் சொன்னார்: எல்லா தேவர்களும், தூய தேவமுனிவர்களும், புகழ்பெற்ற பிரம்மமுனிவர்களும் என் வார்த்தைகளை கேட்கட்டும்; பெரிய புத்திசாலியான அகத்தியா, நீயும் நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேள்.

யோ யஜ்ஞைரீட்யதே தேவோ யஸ்மாத் ஸர்வமிதம் ஜகத் । உத்பந்நம் ஸர்வதா யஸ்மிம்ல்லீநம் பவதி ஸாமரம் ।। ௭௦.

யாகங்களால் வழிபடப்படுகிற அந்த தேவனிடமிருந்து இந்த உலகமெங்கும் தோன்றுகிறது; எல்லா தேவர்களும் உடன் சேர்ந்து, எப்போதும் அதனுள் இணைந்து விடுகின்றனர்.

நாராயணஃ பரோ தேவஃ ஸத்த்வரூபோ ஜநார்தநஃ । த்ரிதாத்மாநம் ஸ பகவாந் ஸஸர்ஜ பரமேஶ்வரஃ ।। ௭௦.

நாராயணன், அந்த பரம தேவன், சுத்தமான சத்த்வ குணத்துடன் உள்ள ஜனார்த்தனன், அந்த பரமேசுவரன் தன்னை மூன்று வகை உருவாக உருவாக்கினார்.

ரஜஸ்தமோப்யாம் யுக்தோऽபூத் ரஜஃ ஸத்த்வாதிகம் விபுஃ । ஸஸர்ஜ நாபிகமலே ப்ரஹ்மாணம் கமலாஸநம் ।। ௭௦.

ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய இரண்டையும் உடையவனாக, ரஜஸ் சத்த்வத்தைவிட அதிகமாக இருந்ததால், அந்த பரமசக்தி, தன் நாபியில் தோன்றிய தாமரையில் அமர்ந்த பிரம்மாவை உருவாக்கினார்.

ரஜஸா தமஸா யுக்தஃ ஸோऽபி மாம் த்வஸ்ரு'ஜத் ப்ரபுஃ । யத்ஸத்த்வம் ஸ ஹரிர்தேவோ யோ ஹரிஸ்தத்பரம் பதம் ।। ௭௦.

அவரும் ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றுடன் இணைந்தபோது, என்னையும் படைத்தார், ஐயா. அந்த சத்த்வம் என்றால் ஹரி தேவன்; ஹரி என்பதே பரமபதம்.

யே ஸத்த்வரஜஸீ ஸோऽபி ப்ரஹ்மா கமலஸம்பவஃ । யோ ப்ரஹ்மா ஸைவ தேவஸ்து யோ தேவஃ ஸஃ சதுர்முகஃ । யத்ரஜஸ்தமஸோபேதம் ஸோऽஹம் நாஸ்த்யத்ர ஸம்ஶயஃ ।। ௭௦.

யாரிடம் சத்த்வம், ரஜஸ் இரண்டும் உள்ளனரோ, அவர் தாமரையில் தோன்றிய பிரம்மா; அந்த பிரம்மாவே தேவன், அந்த தேவனே நான்கு முகம் உடையவன். ரஜஸ், தமஸ் கொண்டது நான்தான் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

ஸத்த்வம் ரஜஸ்தமஶ்சைவ த்ரிதயம் சைததுச்யதே । ஸத்த்வேந முச்யதே ஜந்துஃ ஸத்த்வம் நாராயணாத்மகம் ।। ௭௦.

சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் — இந்த மூன்றும் ஒன்றாக அழைக்கப்படுகின்றன. சத்த்வத்தால் உயிரினம் விடுதலை பெறுகிறது; அந்த சத்த்வம் நாராயணன் தன் இயல்பு.

ரஜஸா ஸத்த்வயுக்தேந பவேத் ஸ்ரு'ஷ்டீ ரஜோऽதிகா । தச்ச பைதாமஹம் வ்ரு'த்தம் ஸர்வஶாஸ்த்ரேஷு பட்யதே ।। ௭௦.

ரஜஸ் சத்த்வத்துடன் சேர்ந்து, ரஜஸ் அதிகமாக இருக்கும் போது படைப்பு நிகழ்கிறது. இது பிதாமகனின் மரபாக எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ளது.

யத்வேதபாஹ்யம் கர்ம ஸ்யாச்சாஸ்த்ரமுத்திஶ்ய ஸேவ்யதே । தத்ரௌத்ரமிதி விக்யாதம் கநிஷ்டம் கதிதம் ந்ரு'ணாம் ।। ௭௦.

வேதத்திற்கு வெளியே உள்ள எந்தச் செயலும், சாஸ்திரத்தை பின்பற்றி செய்யப்படுமானால், அது கொடுமையானது என்று அறியப்படுகிறது; அது மனிதர்களில் மிகக் கீழ்மையானதாக சொல்லப்படுகிறது.

யத்தீநம் ரஜஸா கர்ம கேவலம் தாமஸம் து யத் । தத் துர்கதிபரம் ந்ரூ'ணாமிஹ லோகே பரத்ர ச ।। ௭௦.

ரஜஸ் குறைவான செயலும், முழுமையாக தமஸான செயலும், இந்த உலகிலும் மறுபிறப்பிலும் மனிதர்களை துன்பத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றன.

ஸத்த்வேந முச்யதே ஜந்துஃ ஸத்த்வம் நாராயணாத்மகம் । நாராயணஶ்ச பகவாந் யஜ்ஞரூபீ விபாவ்யதே ।। ௭௦.

சத்த்வத்தால் உயிரினம் விடுதலை பெறுகிறது; சத்த்வம் நாராயணன் தன் இயல்பு. நாராயணனும், பகவானும், யாகத்தின் வடிவில் வெளிப்படுகிறார்.