வராஹபுராணம்

ததோ லுப்தோऽப்ரவீத்விப்ரமேகாம் ஜ்வாலாம் மஹாமுநே । க்ரு'ஹாண யேந ஶேஷாணாம் கரிஷ்யாமீஹ நாஶநம் ।। ௫.

அப்போது வேட்டையான், 'மஹாமுனிவரே, அந்த நெருப்பிலிருந்து ஒரு ஜ்வாலையை எடு; அதனால் மீதமுள்ள அனைத்தையும் நான் அழிக்கப் போகிறேன்' என்று பிராமணனைச் சொன்னான்.

ஏவமுக்த்வா ஹுதாஶே து தோயபூர்ணம் கடம் த்ருதம் । சிக்ஷேப ஸஹஸா வஹ்நிஃ ப்ரஶஶாமாஶு பூர்வவத் ।। ௫.

இவ்வாறு கூறி, வேட்டையான் துரிதமாக தண்ணீர் நிறைந்த குடத்தை நெருப்பில் ஊற்றினான்; உடனே, முன்னிருந்தபோல நெருப்பு அணைந்துவிட்டது.

ததோऽப்ரவீல்லுப்தகஸ்து ப்ராஹ்மணம் தம் தபோதநம் । பகவந் யா த்வயா ஜ்வாலா க்ரு'ஹோதாஸீத்துதாஶநாத் । ப்ரயச்ச யேந மார்காணி மாம்ஸாந்யாநாய்ய பக்ஷயே ।। ௫.

பிறகு அந்த வேட்டையான், தவமுள்ள பிராமணனை நோக்கி, 'பெரியவரே, நீ நெருப்பிலிருந்து எடுத்த அந்த ஜ்வாலையை எனக்கு கொடு; நான் கொண்டு வந்த இறைச்சியை சுட அதைப் பயன்படுத்துவேன்' என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா விப்ரோ யாவதாயஸஜாலகம் । பஶ்யத்யேவ ந தத்ராக்நிர்மூலநாஶே கதஃ க்ஷயம் ।। ௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, அந்த பிராமணன் இரும்பு வலைக்குள் பார்த்தான்; ஆனால் அங்கு நெருப்பு எதுவும் இல்லை, அது அடிப்படியில் இருந்து முற்றிலும் அழிந்துவிட்டது.

ததோ விலக்ஷபாவேந ப்ராஹ்மணஃ ஶம்ஸிதவ்ரதஃ । தூஷ்ணீம்பூதஸ்திதஸ்தாவல்லுப்தகோ வாக்யமப்ரவீத் ।। ௫.

அப்போது, விரக்தியுடன், விரதம் காத்த அந்த பிராமணன் அமைதியாக நின்றான்; அந்த நேரத்தில் வேட்டையான் பேசத் தொடங்கினான்.

ஏதஸ்மிஞ்ஜ்வலிதோ வஹ்நிர்பஹுஶாகஶ்ச ஸத்தம । மூலநாஶே பவேந்நாஶஸ்தத்வதேததபி த்விஜ ।। ௫.

இந்த நெருப்பில், நல்லவரே, பல கிளைகள் எரிகின்றன; ஆனால் அடிப்படை அழிந்தால், நெருப்பும் அழிகிறது. இது உண்மையா, பிராமணா, நீயே சொல்.

ஆத்மா ஸ ப்ரக்ரு'திஸ்தஶ்ச பூதாநாம் ஸம்ஶ்ரயோ பவேத் । பூய ஏஷா ஜகத்ஸ்ரு'ஷ்டிஸ்தத்ரைவ ஜகதோ பவேத் ।। ௫.

ஆன்மா தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பது எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாகும். இந்த உலகம் மீண்டும் அதிலிருந்து தோன்றி, அதிலேயே நிலைக்கிறது.

பிண்டக்ரஹணதர்மேண யதஸ்ய விஹிதம் வ்ரதம் । தத்ததாத்மநி ஸம்யோஜ்ய குர்வாணோ நாவஸீததி ।। ௫.

பிச்சை எடுக்கும் முறையின்படி, அவனுக்காக விதிக்கப்பட்ட விரதத்தை ஆன்மாவுடன் இணைத்து செய்யும் போது, அவன் ஒருபோதும் வீழ்வதில்லை.

ஏவமுக்தே து வ்யாதேந ப்ராஹ்மணே ராஜஸத்தம । புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிரதாகாஶாத் தஸ்யோபரி பபாத ஹ ।। ௫.

வேட்டையான் இவ்வாறு பிராமணனிடம் கூறியபோது, அரசர்களில் சிறந்தவரே, வானத்திலிருந்து மலர் மழை அந்த வேட்டையன் மீது பொழிந்தது.

விமாநாநி ச திவ்யாநி காமகாநி மஹாந்தி ச । பஹுரத்நாநி முக்யாநி தத்ரு'ஶே ப்ராஹ்மணோத்தமஃ ।। ௫.

அப்போது அந்த உயர்ந்த பிராமணன், எங்கும் செல்லக்கூடிய, பெரிய, பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக விமானங்களைப் பார்த்தான்.

தேஷு நிஷ்டுரகம் லுப்தம் ஸர்வேஷு ஸமவஸ்திதம் । தத்ரு'ஶே ப்ராஹ்மணஸ்தத்ர காமரூபிணமுத்தமம் ।। ௫.

அவற்றில், கடுமையான, பேராசை கொண்ட ஒருவன் அனைவரிடமும் நின்றிருந்தான்; அங்கு பிராமணன், பல வடிவங்கள் கொண்ட உயர்ந்த உயிரினை கண்டான்.

அத்வைதவாஸநாஸித்தம் யோகாத் பஹுஶரீரகம் । த்ரு'ஷ்ட்வா விப்ரோ முதா யுக்தஃ ப்ரயயௌ நிஜமாஶ்ரமம் ।। ௫.

அத்வைத சிந்தனையில் நிலைத்த, யோகத்தால் பல உடல்களை பெற்றிருந்த அந்த உயிரை பார்த்து, பிராமணன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

ஏவம் ஜ்ஞாநவதஃ கர்ம்ம குர்வதோऽபி ஸ்வஜாதிகம் । பவேந்முக்திர்த்விஜஶ்ரேஷ்ட ரைப்ய ராஜந் வஸோ த்ருவம் ।। ௫.

இவ்வாறு, ரைப்யா, தம் தன்மைக்கு ஏற்ற செயல்களைச் செய்தபோதும், ஞானமுள்ளவர்களுக்கு நிச்சயமாக முக்தி கிடைக்கும், அரசே.

ஏவம் தௌ ஸம்ஶயச்சேதம் ப்ராப்தௌ ரைப்யவஸூ ந்ரு'ப । ப்ரு'ஹஸ்பதேஸ்ததோ திஷ்ண்யாஜ்ஜக்மதுர்நிஜமாஶ்ரமம் ।। ௫.

இவ்வாறு, அரசே, ரைப்யா மற்றும் வசு இருவரும் தங்கள் சந்தேகத்திற்கு விடை பெற்றனர்; ப்ருஹஸ்பதி வாழும் இடத்தை விட்டு, தங்கள் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

தஸ்மாத் த்வமபி ராஜேந்த்ர தேவம் நாராயணம் ப்ரபும் । அபேதேந ஸ்வதேஹஸ்தம் பஶ்யந்நாராதய ப்ரபும் ।। ௫.

எனவே, அரசர்களில் தலைவனே, நீயும் உன் உடலில் உள்ளவராக, வேறுபாடின்றி தேவன் நாராயணனை காண்ந்து, அவரை ஆராதிக்க வேண்டும்.

கபிலஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ராஜாऽஶ்வஶிரா விபுஃ । ஜ்யேஷ்டம் புத்ரம் ஸமாஹூய தந்யம் ஸ்தூலஶிராஹ்வயம் । அபிஷிச்ய நிஜே ராஜ்யே ஸ ராஜா ப்ரயயௌ வநம் ।। ௫.

கபிலரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அஸ்வசிரஸ் என்ற பேரரசர், தன் மூத்த மகன் ஸ்தூலசிரஸை அழைத்து, அவனை ராஜ்யத்தில் அரியணையில் அமர்த்தி, தானாகவே காட்டிற்குச் சென்றார்.

நைமிஷாக்யம் வராரோஹே தத்ர யஜ்ஞதநும் குரும் । தபஸாராதயாமாஸ யஜ்ஞமூர்திம் ஸ்தவேந ச ।। ௫.

அழகியவளே, நைமிசம் எனும் இடத்தில், அங்கு தன் குருவான யஜ்ஞமூர்த்தியை தவம் செய்து, ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபட்டான்.

தரண்யுவாச । கதம் யஜ்ஞதநோஃ ஸ்தோத்ரம் ராஜ்ஞா நாராயணஸ்ய ஹ । ஸ்துதிஃ க்ரு'தா மஹாபாக புநரேதச்ச ஶம்ஸ மே ।। ௫.

பூமி கேட்டாள்: யஜ்ஞமூர்த்தியான நாராயணனை அந்த அரசன் எவ்வாறு ஸ்துதி செய்தான்? பெரும் பாக்கியசாலியே, அந்த ஸ்துதியை மீண்டும் எனக்குச் சொல்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । நமாமி யாஜ்யம் த்ரிதஶாதிபஸ்ய பவஸ்ய ஸூர்யஸ்ய ஹுதாஶநஸ்ய । ஸோமஸ்ய ராஜ்ஞோ மருதாமநேக- ரூபம் ஹரிம் யஜ்ஞநரம் நமஸ்யே ।। ௫.

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: யாகங்களில் வழிபடப்படுபவரும், தேவர்களின் தலைவரும், பவனும், சூரியனும், அக்னியும், சோமனும், அரசனும், மருத்துகளின் தலைவரும் ஆகிய பல ரூபங்கள் கொண்ட ஹரியையும், யஜ்ஞமூர்த்தியையும் நான் வணங்குகிறேன்.

ஸுபீமதம்ஷ்ட்ரம் ஶஶிஸூர்யநேத்ரம் ஸம்வத்ஸரே சாயநயுக்மகுக்ஷம் । தர்பாங்கரோமாணமதேத்மஶக்திம் ஸநாதநம் யஜ்ஞநரம் நமாமி ।। ௫.

பிரமிப்பூண்ட பல்லுகளும், சந்திரன் சூரியன் ஆகிய இரு கண்களும், வருடத்தின் இரு அயனங்களும் வயிறாகவும், தர்பை புல் உடம்பில் முடிகளாகவும், வேள்விக்காகத் தேவையான எரிபொருள் சக்தியாகவும் உள்ள அந்த சனாதன யஜ்ஞமனிதனை நான் வணங்குகிறேன்.

த்யாவாப்ரு'திவ்யோரிதமந்தரம் ஹி வ்யாப்தம் ஶரீரேண திஶஶ்ச ஸர்வாஃ । தமீட்யமீஶம் ஜகதாம் ப்ரஸூதிம் ஜநார்தநம் தம் ப்ரணதோऽஸ்மி நித்யம் ।। ௫.

வானுக்கும் பூமிக்கும் இடையிலான எல்லா இடங்களும், எல்லா திசைகளும் அவனது உடலால் நிரம்பியுள்ளது; அந்த உலகங்களின் ஆதியாகிய, எல்லோராலும் பாடப்பட வேண்டிய ஜனார்த்தனனை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

ஸுராஸுராணாம் ச ஜயாஜயாய யுகே யுகே யஃ ஸ்வஶரீரமாத்யம் । ஸ்ரு'ஜத்யநாதிஃ பரமேஶ்வரோ ய- ஸ்தம் யஜ்ஞமூர்திம் ப்ரணதோऽஸ்மி நாதம் ।। ௫.

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் வெற்றி அல்லது தோல்வி ஏற்படும்போது, ஒவ்வொரு யுகத்திலும், ஆதியில்லாத பரமாத்மா தன் சொந்த ரூபத்தை உருவாக்குகிறான்; அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியான ஆண்டவனை நான் வணங்குகிறேன்.

ததார மாயாமயமுக்ரதேஜா ஜயாய சக்ரம் த்வமலாம்ஶுஶுப்ரம் । கதாஸிஶார்ங்காதிசதுர்புஜோऽயம் தம் யஜ்ஞமூர்திம் ப்ரணதோऽஸ்மி நித்யம் ।। ௫.

மாயையால் ஆன பேரொளியுடன், வெற்றிக்காக பளிச்சென்ற சக்கரத்தையும், தூய ஒளியுடன் கூடியதைத் தாங்கி, இந்த நாலு கரங்களிலும் மாசு இல்லாத கதை, வாள், சார்ங்கம் ஆகியவற்றை ஏந்தி நிற்கும் அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

க்வசித் ஸஹஸ்த்ரம் ஶிரஸாம் ததார க்வசிந்மஹாபர்வததுல்யகாயம் । க்வசித் ஸ ஏவ த்ரஸரேணுதுல்யோ யஸ்தம் ஸதா யஜ்ஞநரம் நமாமி ।। ௫.

சில சமயங்களில் ஆயிரம் தலைகளுடன், சில நேரங்களில் பெரும் மலைபோல் உருவத்துடன், சில சமயங்களில் தூசுபோல் சிறியவனாகும் அந்த சனாதன யஜ்ஞமனிதனை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

சதுர்முகோ யஃ ஸ்ரு'ஜதே ஸமக்ரம் ரதாங்கபாணிஃ ப்ரதிபாலநாய । க்ஷயாய காலாநலஸந்நிபோ ய- ஸ்தம் யஜ்ஞமூர்திம் ப்ரணதோऽஸ்மி நித்யம் ।। ௫.

நான்கு முகங்களுடன் எல்லாவற்றையும் படைக்கும், ரத சக்கரத்தை பாதுகாப்பிற்காக ஏந்தும், அழிவிற்காக காலாக்னிபோல் இருப்பவனும், அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

ஸம்ஸாரசக்ரக்ரமணக்ரியாயை ய இஜ்யதே ஸர்வகதஃ புராணஃ । யோ யோகிபிர்த்யாயதே சாப்ரமேயஸ் தம் யஜ்ஞமூர்திம் ப்ரணதோऽஸ்மி நித்யம் ।। ௫.

இவனே உலகச் சக்கரத்தை இயக்குவதற்காக எல்லோராலும் வழிபடப்படுவான், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பழமையானவன், யோகிகள் தியானிக்கும் அளவிட முடியாதவன்; அந்த யஜ்ஞமூர்த்தியை நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

ஸம்யங்மநஸ்யர்பிதவாநஹம் தே யதா ஸுத்ரு'ஶ்யம் ஸ்வதநௌ நு தத்த்வம் । ந சாந்யதஸ்தோதி மதிஃ ஸ்திரா மே யதஸ்ததோ மாவது ஶுத்தபாவம் ।। ௫.

உன் மீது என் மனதை முழுமையாக அர்ப்பணித்துள்ளேன்; உன் உண்மையான ரூபம் தெளிவாகத் தெரிந்தபோது, வேறொன்றும் இல்லை என்று என் மனம் உறுதியாகிறது; எனவே என் தூய பக்தியை நீ எப்போதும் காக்க வேண்டும்.

இதீரிதஸ்தஸ்ய ஹுதாஶநார்சிஃ - ப்ரக்யம் து தேஜஃ புரதோ பபூவ । தஸ்மிந் ஸ ராஜா ப்ரவிவேஶ புத்திம் க்ரு'த்வா லயம் ப்ராப்தவாந் யஜ்ஞமூர்தௌ ।। ௫.

இவ்வாறு கூறியபோது, அவனுக்கு முன் அக்னியின் ஜ்வாலையைப் போல் ஒளி தோன்றியது; அதில் அந்த அரசன் தன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, யஜ்ஞமூர்த்தியில் லயித்து விட்டான்.

தரண்யுவாச । ஸ வஸுஃ ஸம்ஶயச்சேதம் ப்ராப்ய ரைப்யஶ்ச ஸத்தமஃ । உபௌ கிம் சக்ரதுர்தேவ ஶ்ருத்வா சாங்கிரஸம் வசஃ ।। ௬.

பூமி கேட்டாள்: வசுவும் சிறந்த ரைப்யனும் சந்தேகம் தீர்ந்தபின், ஆங்கிலரசரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், இருவரும் என்ன செய்தார்கள்?