வராஹபுராணம்

ஏவமுக்த்வா ததோ ராஜா புநர்வசநமப்ரவீத் । மமாப்யந்தே ஶுபம் ஸ்தாநம் ப்ரயச்ச பரமேஶ்வர । யத்தந்முநிபதம் நாம யத்ர கத்வா ந ஶோசதி ।। ௫௫.

இவ்வாறு கூறிய பின், மன்னன் மீண்டும் சொன்னான்: 'பரமேஸ்வரா, என் இறுதியில் எனக்கு நல்ல இடம் அருள வேண்டும்; முனிவர்களின் இடம் என்று அழைக்கப்படும், சென்றவுடன் துயரம் இல்லாத அந்த இடத்தை எனக்கு தாரும்.'

ஏவமஸ்த்விதி தம் தேவஃ ப்ரோக்த்வா சாதர்ஶநம் கதஃ । தஸ்யாபி ராஜ்ஞஃ புத்ரோऽபூத் வத்ஸப்ரீர்நாம நாமதஃ ।। ௫௫.

'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அந்த தேவன் சொல்லி, கண்களுக்கு தெரியாமல் மறைந்தான்; அந்த மன்னனுக்கு வத்ஸப்ரி என்ற பெயருடைய மகன் பிறந்தான்.

வேதவேதாங்கஸம்பந்நோ யஜ்ஞயாஜீ பஹுஶ்ருதஃ । தஸ்ய கீர்த்திர்மஹாராஜ விஸ்த்ரு'தா தரணீதலே ।। ௫௫.

அவன் வேதங்களிலும் அதன் அங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன், பல யாகங்கள் செய்தவன், பல நூல்களில் அறிவு பெற்றவன்; அவனது புகழ், பெரிய மன்னா, பூமியெங்கும் பரவியது.

ராஜாऽபி தம் ஸுதம் லப்த்வா விஷ்ணுதத்தம் ப்ரதாபிநம் । ஜகாம தபஸே யுக்தஃ ஸர்வத்வந்த்வாந் ப்ரஹாய ஸஃ ।। ௫௫.

அந்த மன்னன், விஷ்ணுதத்தன் எனும் அந்த மகனை பெற்றபின், எல்லா இரட்டைப் பாவனைகளையும் விட்டு, தவத்தில் ஈடுபட்டான்.

ஆராதயாமாஸ ஹரிம் நிராஹாரோ ஜிதேந்த்ரியஃ । ஹிமவத்பர்வதே ரம்யே ஸ்துதிம் குர்வம்ஸ்ததா ந்ரு'பஃ ।। ௫௫.

அவன் உணவு இல்லாமல், உணர்வுகளை அடக்கி, அழகான ஹிமவத் மலையில் ஹரியை வழிபட்டு, அந்த நேரத்தில் ஸ்தோத்திரம் பாடினான்.

பத்ராஶ்வ உவாச । கீத்ரு'ஶீ ஸா ஸ்துதிர்ப்ரஹ்மந் யாம் சகார ஸ பார்திவஃ । கிம் ச தஸ்யாபவத் தேவம் ஸ்துவதஃ புருஷோத்தமம் ।। ௫௫.

பத்ராஷ்வன் கேட்டான்: 'பிராமணா, அந்த மன்னன் பாடிய ஸ்தோத்திரம் எப்படிப்பட்டது? மேலும், அவன் பரமபுருஷனைப் புகழ்ந்தபோது அவனுக்கு என்ன நிகழ்ந்தது?'

துர்வாஸா உவாச । ஹிமவந்தம் ஸமாஶ்ரித்ய ராஜா தத்கதமாநஸஃ । ஸ்துதிம் சகார தேவாய விஷ்ணவே ப்ரபவிஷ்ணவே ।। ௫௫.

துர்வாசா சொன்னான்: 'ஹிமவத் மலையில் தன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அந்த மன்னன் வல்லமையுள்ள விஷ்ணுவை ஸ்தோத்திரம் பாடினான்.'

ராஜோவாச । க்ஷராக்ஷரம் க்ஷீரஸமுத்ரஶாயிநம் க்ஷிதீதரம் மூர்திமதாம் பரம் பதம் । அதீந்த்ரியம் விஶ்வபுஜாம் புரஃ க்ரு'தம் நிராக்ரு'தம் ஸ்தௌமி ஜநார்தநம் ப்ரபும் ।। ௫௫.

மன்னன் சொன்னான்: 'நாசமாவதும், அழியாததும் ஆனவன், பாற்கடலில் துயிலும்வன், பூமியைத் தாங்குபவன், உருவம் கொண்டவர்களில் உயர்ந்தவன், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவன், உலகத்தைத் தழுவும் கரங்களை உடையவன், வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆன ஜனார்த்தனனை நான் புகழ்கிறேன்.'

த்வமாதிதேவஃ பரமார்தரூபீ விபுஃ புராணஃ புருஷோத்தமஶ்ச । அதீந்த்ரியோ வேதவிதாம் ப்ரதாநஃ ப்ரபாஹி மாம் ஶங்ககதாஸ்த்ரபாணே ।। ௫௫.

நீ ஆதிகடவுள், உன்னத உண்மையின் உருவம், எல்லாவற்றையும் நிறைத்தவன், பழமையானவன், உயர்ந்தவன்; அறிவுக்கு எட்டாதவன், வேதங்களை அறிந்தவர்களில் முதன்மை; சங்கு, கதை, ஆயுதம் ஏந்தியவனே, என்னை காப்பாயாக.

க்ரு'தம் த்வயா தேவ ஸுராஸுராணாம் ஸம்கீர்த்யதேऽஸௌ ச அநந்தமூர்தே । ஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தமேதத் தவ தேவ விஷ்ணோ ந சேஷ்டிதம் கூடகதஸ்ய தத்ஸ்யாத் ।। ௫௫.

தேவா, நீ தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பல செயல்கள் செய்துள்ளாய், அவை எல்லாம் புகழப்படுகிறது, முடிவில்லாத உருவம் கொண்டவனே; இந்த படைப்பு உன் காரணத்திற்காகவே, விஷ்ணுவே; மறைந்திருப்பவரால் எந்த செயலும் நிகழாது.

ததைவ கூர்மத்வம்ரு'கத்வமுச்சை - ஸ்த்வயா க்ரு'தம் ரூபமநேகரூப । ஸர்வஜ்ஞபாவாதஸக்ரு'ச்ச ஜந்ம ஸம்கீர்த்த்யதே தேऽச்யுத நைததஸ்தி ।। ௫௫.

அதேபோல், நீ ஆமை வடிவமும், வராக வடிவமும் எடுத்தாய்; பல உருவங்களை எடுத்தாய்; அனைத்தையும் அறிந்தவனாக, உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் பிறப்புகள் கூறப்படுகின்றன, அச்ச்யுதா, ஆனால் உண்மையில் அவை இல்லை.

ந்ரு'ஸிம்ஹ நமோ வாமந ஜமதக்நிநாம தஶாஸ்யகோத்ராந்தக வாஸுதேவ । நமோऽஸ்து தே புத்த கல்கிந் ககேஶ ஶம்போ நமஸ்தே விபுதாரிநாஶந ।। ௫௫.

நரசிம்மா, உமக்கு வணக்கம்; வாமனா, ஜமதக்னி என அழைக்கப்படுபவனே, பத்து தலை கொண்ட இராவணனின் வம்சத்தை அழித்தவனே, வாசுதேவா, உமக்கு வணக்கம்; புத்தர், கல்கி, பறவைகளின் தலைவனே, சம்பு, அகந்தையுடன் இருப்பவர்களை அழிப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

நமோऽஸ்து நாராயண பத்மநாப நமோ நமஸ்தே புருஷோத்தமாய । நமஃ ஸமஸ்தாமரஸங்கபூஜ்ய நமோऽஸ்து தே ஸர்வவிதாம் ப்ரதாந ।। ௫௫.

நாராயணா, பத்மநாபா, உமக்கு வணக்கம்; உயர்ந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லா தேவர்களின் கூட்டத்தாலும் போற்றப்படுபவனே, அறிவுடையவர்களில் முதன்மையானவரே, உமக்கு வணக்கம்.

நமஃ கராலாஸ்ய ந்ரு'ஸிம்ஹமூர்த்தே நமோ விஶாலாத்ரிஸமாந கூர்ம । நமஃ ஸமுத்ரப்ரதிமாந மத்ஸ்ய நமாமி த்வாம் க்ரோடரூபிநநந்த ।। ௫௫.

பயங்கரமான முகமுடைய நரசிம்ம ரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; பெரிய மலைபோல் தோற்றமுடைய கூர்மா, உமக்கு வணக்கம்; கடலைப்போல் உருவமுடைய மச்சா, உமக்கு வணக்கம்; பன்றியாய் தோன்றிய அனந்தா, உமக்கு வணங்குகிறேன்.

ஸ்ரு'ஷ்ட்யர்தமேதத் தவ தேவ சேஷ்டிதம் ந முக்யபக்ஷே தவ மூர்த்திதா விபோ । அஜாநதா த்யாநமிதம் ப்ரகாஶிதம் நைபிர்விநா லக்ஷ்யஸே த்வம் புராண ।। ௫௫.

இந்த செயல், இறைவா, படைப்புக்காக உன்னால் நிகழ்கிறது; உன்னுடைய உருவம் முக்கியமானது அல்ல, பரமனே; அறியாதவர்களுக்கு இந்த தியானம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அவற்றின்றி, பழமையானவரே, நீ காணப்படமாட்டாய்.

ஆத்யோ மகஸ்த்வம் ஸ்வயமேவ விஷ்ணோ மகாங்கபூதோऽஸி ஹவிஸ்த்வமேவ । பஶுர்பவாந் ரு'த்விகிஜ்யம் த்வமேவ த்வாம் தேவஸங்கா முநயோ யஜந்தி ।। ௫௫.

யாகத்தின் ஆதியாய் நீயே இருக்கிறாய், விஷ்ணுவே; யாகத்தின் உறுப்புகளும் நீயே; ஹவிசும் நீயே; பலியிடும் மிருகமும் நீயே; யாகம் நடத்தும் புரோகிதரும் நீயே; எல்லா தேவரும் முனிவர்களும் உன்னை வழிபடுகின்றனர்.

யதேதஸ்மிந் ஜகத்ருவம் சலாசலம் ஸுராதிகாலாநலஸம்ஸ்தமுத்தமம் । ந த்வம் விபக்தோऽஸி ஜநார்தநேஶ ப்ரயச்ச ஸித்திம் ஹ்ரு'தயேப்ஸிதாம் மே ।। ௫௫.

இந்த உலகில் நிலையானதும் அசையாததும், தேவர்கள், காலம், அக்னி ஆகியோரால் நிலைபெற்றதும், எல்லாம் உயர்ந்தவை; ஜனார்த்தனே, நீ பிரிந்தவரல்ல; என் மனம் விரும்பும் Siddhiyai எனக்குப் புரிவாய்.

நமஃ கமலபத்ராக்ஷ மூர்த்தாமூர்த்த நமோ ஹரே । ஶரணம் த்வாம் ப்ரபந்நோऽஸ்மி ஸம்ஸாராந்மாம் ஸமுத்தர ।। ௫௫.

தாமரைக் கண்களையுடையவரே, உருவமுள்ளவரும் உருவமில்லாதவரும் ஆன ஹரியே, உமக்கு வணக்கம்; உன்னை அடைவேன்; இந்தச் சஞ்சார வாழ்க்கையிலிருந்து என்னை மீட்டிடும்.

ஏவம் ஸ்துதஸ்ததா தேவஸ்தேந ராஜ்ஞா மஹாத்மநா । விஶாலாம்ரதலஸ்தேந துதோஷ பரமேஶ்வரஃ ।। ௫௫.

அந்த மகான்மா அரசனால், விசாலமான மாமரத்தின் கீழ் நிற்கையில், இப்படிப் புகழப்பட்ட பரம ஈச்வரன் மகிழ்ந்தார்.

குப்ஜரூபீ ததோ பூத்வா ஆஜகாம ஹரிஃ ஸ்வயம் । தஸ்மிந்நாகதமாத்ரே து ஸீப்யாம்ரஃ குப்ஜகோऽபவத் ।। ௫௫.

பின்னர் ஹரி கூனான வடிவம் எடுத்து தானே வந்தார்; அவர் வந்தவுடன் அந்த மாமரம் கூனானது.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் ஸ ராஜா ஸம்ஶிதவ்ரதஃ । விஶாலஸ்ய கதம் கௌப்ஜ்யமிதி சிந்தாபரோபவத் ।। ௫௫.

அந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த அரசன், தன் விரதத்தில் உறுதியாய் இருந்தவன், 'விசால மரம் எப்படி கூனானது?' என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.

தஸ்ய சிந்தயதோ புத்திர்பபௌ தம் ப்ராஹ்மணம் ப்ரதி । அநேநாகதமாத்ரேண க்ரு'தமேதந்ந ஸம்ஶயஃ ।। ௫௫.

அவன் சிந்திக்கும்போது, அந்த பிராமணனைப் பற்றி அவனுக்கு தெளிவு வந்தது: 'இவன் வந்தவுடன் இது நடந்தது; இதில் சந்தேகம் இல்லை.'

தஸ்மாதேஷைவ பவிதா பகவாந் புருஷோத்தமஃ । ஏவமுக்த்வா நமஶ்சக்ரே தஸ்ய விப்ரஸ்ய ஸ ந்ரு'பஃ ।। ௫௫.

ஆகவே, இவனே அந்த பாக்கியசாலியான பரம புருஷன்; இவ்வாறு கூறி, அந்த அரசன் அந்தப் பிராமணனுக்கு வணங்கினான்.

அநுக்ரஹாய பகவந் நூநம் த்வம் புருஷோத்தமஃ । ஆகதோऽஸி ஸ்வரூபம் மே தர்ஶயஸ்வாதுநா ஹரே ।। ௫௫.

பகவனே, நிச்சயமாக நீயே பரம புருஷன், அருள் செய்ய வந்தவனே; இப்போது உன் உண்மையான உருவத்தை எனக்குக் காண்பி, ஹரியே.

ஏவமுக்தஸ்ததா தேவஃ ஶங்கசக்ரகதாதரஃ । பபௌ தத்புரதஃ ஸௌம்யோ வாக்யம் சேதமுவாச ஹ ।। ௫௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய தேவன், அவன் முன் மென்மையாக தோன்றி, இவ்வாறு சொன்னான்.

வரம் வ்ரு'ணீஷ்வ ராஜேந்த்ர யத்தே மநஸி வர்ததே । மயி ப்ரஸந்நே த்ரைலோக்ய திலமாத்ரமிதம் ந்ரு'ப ।। ௫௫.

அரசர்களில் முதல்வனே, உன் மனதில் உள்ளதை விருப்பமாக கேள்; நான் மகிழ்ந்திருந்தால், மூன்று உலகங்களிலும் சிறிய திலம் அளவுக்கூட உனக்கு கிடைக்கும்.

ஏவமுக்தஸ்ததோ ராஜா ஹர்ஷோத்புல்லிதலோசநஃ । மோக்ஷம் ப்ரயச்ச தேவேஶேத்யுக்த்வா நோவாச கிம்சந ।। ௫௫.

இவ்வாறு கேட்ட அரசன், மகிழ்ச்சியில் கண்கள் மலர, 'முத்தியை எனக்குக் கொடு, தேவர்களின் தலைவனே' என்று கூறி வேறு எதையும் பேசவில்லை.

ஏவமுக்தஃ ஸ பகவாந் புநர்வாக்யமுவாச ஹ । மய்யாகதே விஶாலோऽயமாம்ரஃ குப்ஜத்வமாகதஃ । யஸ்மாத் தஸ்மாத் தீர்தமிதம் குப்ஜகாம்ரம் பவிஷ்யதி ।। ௫௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, பகவான் மறுபடியும் சொன்னான்: 'நான் வந்தபோது, இந்த மாமரம் கூனானது; ஆகவே, இந்த இடம் கூனான மாமரத் தீர்த்தம் என்று அழைக்கப்படும்.'

திர்யக்யோந்யாதயோऽப்யஸ்மிந் ப்ராஹ்மணாந்தா யதி ஸ்வகம் । கலேவரம் த்யஜிஷ்யந்தி தேஷாம் பஞ்சஶதாநி ச । விமாநாநி பவிஷ்யந்தி யோகிநாம் முக்திரேவ ச ।। ௫௫.

இங்கு, விலங்குகளாகப் பிறந்தவர்களும், பிராமணர்களும் தங்கள் உடலை விட்டால், அவர்களுக்கு ஐந்நூறு விண்ணுலக வாகனங்கள் கிடைக்கும்; யோகிகள் முத்தி அடைவார்கள்.