வராஹபுராணம்

வஸத்யவிரதம் ப்ராதஃஸ்நாயீ த்ரிஷவணே ரதஃ । நாம்நா ஸம்யமநஃ பூர்வமேகஸ்மிந் திவஸே நதீம் । தர்மாரண்யே கதஃ ஸ்நாதும் தந்யாம் பாகீரதீம் ஶுபாம் ।। ௫.

அவர் எப்போதும் வாழ்ந்து, காலை நேரம் குளித்து, மூன்று வேளைகளிலும் அனுஷ்டானம் செய்து வந்தார்; முன்பு, சயமனன் என்ற ஒருவர், ஒரு நாள் தர்ம வனத்தில் உள்ள பாக்கியரதி நதிக்கு குளிக்கச் சென்றார்.

தத்ராஸீநம் மஹாயூதம் ஹரிணாநாம் விசக்ஷணஃ । லுப்தோ நிஷ்டுரகோ நாம தநுஃபாணிஃ க்ரு'தாந்தவத் । ஆயயௌ தம் ஜிகாம்ஸுஃ ஸ தநுஷ்யாயோஜ்ய ஸாயகம் ।। ௫.

அங்கே, ஒரு பெரிய மான் கூட்டம் அமர்ந்திருந்தது; அதை நோக்கி, நிஷ்டுரகன் என்ற கூர்மையான பார்வையுள்ள வேட்டக்காரன், வில்லும் அம்பும் எடுத்து, அவற்றை கொல்ல விரும்பி வந்தான்.

ததஃ ஸம்யமநோ விப்ரோ த்ரு'ஷ்ட்வா தம் ம்ரு'கயாரதம் । வாரயாமாஸ மா பத்ர ஜீவகாதமிமம் குரு ।। ௫.

அப்போது, சயமனன் என்ற பிராமணர், அவனை வேட்டையில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து, 'நல்லவரே, உயிரைக் கொல்லும் இந்த செயலை செய்யாதீர்கள்' என்று தடுத்தார்.

ஏதச்ச்ருத்வா வசோ வ்யாதஃ ஸ்மிதபூர்வமிதம் வசஃ । உவாச நாஹம் ஹிம்ஸாமி ப்ரு'தக்ஜீவம் த்விஜோத்தம ।। ௫.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட வேட்டக்காரன், சிரிப்புடன், 'பிராமணரே, நான் வேறு உயிரைத் துன்புறுத்தவில்லை' என்று சொன்னான்.

பரமாத்மா த்வயம் பூதைஃ க்ரீடதே பகவாந் ஸ்வயம் । க்ரு'தா ம்ரு'தா பலீவர்த்தாஸ்தத்வதேதந்ந ஸம்ஶயஃ ।। ௫.

'பிரபுவான பரமாத்மா தானே எல்லா உயிர்களோடும் விளையாடுகிறார்; மண், காளைகள் எல்லாம் அவரால் உருவாக்கப்பட்டவை — இதை அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள், இதில் சந்தேகம் இல்லை.'

அஹே பாவஃ ஸதா ப்ரஹ்மந்நவித்யேயம் முமுக்ஷுணாம் । யாத்ராப்ராணரதம் ஸர்வம் ஜகதேதத் விசேஷ்டிதம் । தத்ராஹமிதி யஃ ஶப்தஃ ஸ ஸாதுத்வம் ந கச்சதி ।। ௫.

'பிராமணரே, இந்த எண்ணம் எப்போதும் எழும்; இது விடுதலை நாடுபவர்களுக்கு ஏற்படும் அறியாமை. இந்த உலகம் முழுவதும் உயிரின் பயணத்தில் ஈடுபட்டுள்ளது. இதில் "நான்" என்று சொல்வது நல்லதல்ல.'

இத்யாகர்ண்ய ஸ விப்ரேந்த்ரோ த்விஜஃ ஸம்யமநஸ்ததா । விஸ்மயேநாப்ரவீத் வாக்யம் லுப்தம் நிஷ்டுரகம் த்விஜஃ ।। ௫.

இதை கேட்ட அந்த சிறந்த பிராமணர் சயமனன், ஆச்சரியத்துடன், நிஷ்டுரகன் என்ற வேட்டக்காரனிடம் பேசினார்.

கிமேததுச்யதே பத்ர ப்ரத்யக்ஷம் ஹேதுமத்வசஃ । ததஃ ஶ்ருத்வா முநேர்விப்ரம் லுப்தகஃ ப்ராஹ தர்மவித் । குத்வா லோஹமயம் ஜாலம் தஸ்யாதோ ஜ்வலநம் ததௌ ।। ௫.

நல்லவரே, நீங்கள் சொல்வது என்ன? உங்கள் வார்த்தைகள் நேரடியும் காரணமுமாக இருக்கின்றன. முனிவரிடம் இவ்வாறு கேட்டபோது, தர்மத்தை அறிந்த வேட்டையான், 'நீ ஏன் இரும்பு வலைவைத்தாய்? அதற்குக் கீழே நெருப்பை ஏன் வைத்தாய்?' என்று கேட்டான்.

தத்த்வா வஹ்நிம் த்விஜம் ப்ராஹ ஜ்வால்யதாம் காஷ்டஸசயஃ । ததோ விப்ரோ முகேநாக்நிம் ப்ரஜ்வால்ய விரராம ஹ ।। ௫.

நெருப்பை ஏற்றி, அந்த வேட்டையான், 'இந்த மரக்கட்டைகளை எரியச் செய்' என்று பிராமணனைச் சொன்னான். பிறகு, அந்த பிராமணன் வாயால் நெருப்பை ஏற்றி அமைதியாக நின்றான்.

ஜ்வலிதே து புநர்வஹ்நௌ தம் ஜாலம் லோஹஸம்பவம் । ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ஸஹஸ்த்ராணி நிந்யேऽந்தர்ஜாலகைர்த்விஜ । ஏகஸ்தாநகதஸ்யாபி வஹ்நேராயஸஜாலகைஃ ।। ௫.

மீண்டும் நெருப்பு எரிந்தபோது, அந்த பிராமணன், ஒரே இடத்தில் இருந்தாலும், ஆயிரக்கணக்கான இரும்பு வலைகளை தனித்தனியாக பிரித்தான்.

ததோ லுப்தோऽப்ரவீத்விப்ரமேகாம் ஜ்வாலாம் மஹாமுநே । க்ரு'ஹாண யேந ஶேஷாணாம் கரிஷ்யாமீஹ நாஶநம் ।। ௫.

அப்போது வேட்டையான், 'மஹாமுனிவரே, அந்த நெருப்பிலிருந்து ஒரு ஜ்வாலையை எடு; அதனால் மீதமுள்ள அனைத்தையும் நான் அழிக்கப் போகிறேன்' என்று பிராமணனைச் சொன்னான்.

ஏவமுக்த்வா ஹுதாஶே து தோயபூர்ணம் கடம் த்ருதம் । சிக்ஷேப ஸஹஸா வஹ்நிஃ ப்ரஶஶாமாஶு பூர்வவத் ।। ௫.

இவ்வாறு கூறி, வேட்டையான் துரிதமாக தண்ணீர் நிறைந்த குடத்தை நெருப்பில் ஊற்றினான்; உடனே, முன்னிருந்தபோல நெருப்பு அணைந்துவிட்டது.

ததோऽப்ரவீல்லுப்தகஸ்து ப்ராஹ்மணம் தம் தபோதநம் । பகவந் யா த்வயா ஜ்வாலா க்ரு'ஹோதாஸீத்துதாஶநாத் । ப்ரயச்ச யேந மார்காணி மாம்ஸாந்யாநாய்ய பக்ஷயே ।। ௫.

பிறகு அந்த வேட்டையான், தவமுள்ள பிராமணனை நோக்கி, 'பெரியவரே, நீ நெருப்பிலிருந்து எடுத்த அந்த ஜ்வாலையை எனக்கு கொடு; நான் கொண்டு வந்த இறைச்சியை சுட அதைப் பயன்படுத்துவேன்' என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா விப்ரோ யாவதாயஸஜாலகம் । பஶ்யத்யேவ ந தத்ராக்நிர்மூலநாஶே கதஃ க்ஷயம் ।। ௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, அந்த பிராமணன் இரும்பு வலைக்குள் பார்த்தான்; ஆனால் அங்கு நெருப்பு எதுவும் இல்லை, அது அடிப்படியில் இருந்து முற்றிலும் அழிந்துவிட்டது.

ததோ விலக்ஷபாவேந ப்ராஹ்மணஃ ஶம்ஸிதவ்ரதஃ । தூஷ்ணீம்பூதஸ்திதஸ்தாவல்லுப்தகோ வாக்யமப்ரவீத் ।। ௫.

அப்போது, விரக்தியுடன், விரதம் காத்த அந்த பிராமணன் அமைதியாக நின்றான்; அந்த நேரத்தில் வேட்டையான் பேசத் தொடங்கினான்.

ஏதஸ்மிஞ்ஜ்வலிதோ வஹ்நிர்பஹுஶாகஶ்ச ஸத்தம । மூலநாஶே பவேந்நாஶஸ்தத்வதேததபி த்விஜ ।। ௫.

இந்த நெருப்பில், நல்லவரே, பல கிளைகள் எரிகின்றன; ஆனால் அடிப்படை அழிந்தால், நெருப்பும் அழிகிறது. இது உண்மையா, பிராமணா, நீயே சொல்.

ஆத்மா ஸ ப்ரக்ரு'திஸ்தஶ்ச பூதாநாம் ஸம்ஶ்ரயோ பவேத் । பூய ஏஷா ஜகத்ஸ்ரு'ஷ்டிஸ்தத்ரைவ ஜகதோ பவேத் ।। ௫.

ஆன்மா தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பது எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாகும். இந்த உலகம் மீண்டும் அதிலிருந்து தோன்றி, அதிலேயே நிலைக்கிறது.

பிண்டக்ரஹணதர்மேண யதஸ்ய விஹிதம் வ்ரதம் । தத்ததாத்மநி ஸம்யோஜ்ய குர்வாணோ நாவஸீததி ।। ௫.

பிச்சை எடுக்கும் முறையின்படி, அவனுக்காக விதிக்கப்பட்ட விரதத்தை ஆன்மாவுடன் இணைத்து செய்யும் போது, அவன் ஒருபோதும் வீழ்வதில்லை.

ஏவமுக்தே து வ்யாதேந ப்ராஹ்மணே ராஜஸத்தம । புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிரதாகாஶாத் தஸ்யோபரி பபாத ஹ ।। ௫.

வேட்டையான் இவ்வாறு பிராமணனிடம் கூறியபோது, அரசர்களில் சிறந்தவரே, வானத்திலிருந்து மலர் மழை அந்த வேட்டையன் மீது பொழிந்தது.

விமாநாநி ச திவ்யாநி காமகாநி மஹாந்தி ச । பஹுரத்நாநி முக்யாநி தத்ரு'ஶே ப்ராஹ்மணோத்தமஃ ।। ௫.

அப்போது அந்த உயர்ந்த பிராமணன், எங்கும் செல்லக்கூடிய, பெரிய, பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக விமானங்களைப் பார்த்தான்.

தேஷு நிஷ்டுரகம் லுப்தம் ஸர்வேஷு ஸமவஸ்திதம் । தத்ரு'ஶே ப்ராஹ்மணஸ்தத்ர காமரூபிணமுத்தமம் ।। ௫.

அவற்றில், கடுமையான, பேராசை கொண்ட ஒருவன் அனைவரிடமும் நின்றிருந்தான்; அங்கு பிராமணன், பல வடிவங்கள் கொண்ட உயர்ந்த உயிரினை கண்டான்.

அத்வைதவாஸநாஸித்தம் யோகாத் பஹுஶரீரகம் । த்ரு'ஷ்ட்வா விப்ரோ முதா யுக்தஃ ப்ரயயௌ நிஜமாஶ்ரமம் ।। ௫.

அத்வைத சிந்தனையில் நிலைத்த, யோகத்தால் பல உடல்களை பெற்றிருந்த அந்த உயிரை பார்த்து, பிராமணன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

ஏவம் ஜ்ஞாநவதஃ கர்ம்ம குர்வதோऽபி ஸ்வஜாதிகம் । பவேந்முக்திர்த்விஜஶ்ரேஷ்ட ரைப்ய ராஜந் வஸோ த்ருவம் ।। ௫.

இவ்வாறு, ரைப்யா, தம் தன்மைக்கு ஏற்ற செயல்களைச் செய்தபோதும், ஞானமுள்ளவர்களுக்கு நிச்சயமாக முக்தி கிடைக்கும், அரசே.

ஏவம் தௌ ஸம்ஶயச்சேதம் ப்ராப்தௌ ரைப்யவஸூ ந்ரு'ப । ப்ரு'ஹஸ்பதேஸ்ததோ திஷ்ண்யாஜ்ஜக்மதுர்நிஜமாஶ்ரமம் ।। ௫.

இவ்வாறு, அரசே, ரைப்யா மற்றும் வசு இருவரும் தங்கள் சந்தேகத்திற்கு விடை பெற்றனர்; ப்ருஹஸ்பதி வாழும் இடத்தை விட்டு, தங்கள் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்.

தஸ்மாத் த்வமபி ராஜேந்த்ர தேவம் நாராயணம் ப்ரபும் । அபேதேந ஸ்வதேஹஸ்தம் பஶ்யந்நாராதய ப்ரபும் ।। ௫.

எனவே, அரசர்களில் தலைவனே, நீயும் உன் உடலில் உள்ளவராக, வேறுபாடின்றி தேவன் நாராயணனை காண்ந்து, அவரை ஆராதிக்க வேண்டும்.

கபிலஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸ ராஜாऽஶ்வஶிரா விபுஃ । ஜ்யேஷ்டம் புத்ரம் ஸமாஹூய தந்யம் ஸ்தூலஶிராஹ்வயம் । அபிஷிச்ய நிஜே ராஜ்யே ஸ ராஜா ப்ரயயௌ வநம் ।। ௫.

கபிலரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அஸ்வசிரஸ் என்ற பேரரசர், தன் மூத்த மகன் ஸ்தூலசிரஸை அழைத்து, அவனை ராஜ்யத்தில் அரியணையில் அமர்த்தி, தானாகவே காட்டிற்குச் சென்றார்.

நைமிஷாக்யம் வராரோஹே தத்ர யஜ்ஞதநும் குரும் । தபஸாராதயாமாஸ யஜ்ஞமூர்திம் ஸ்தவேந ச ।। ௫.

அழகியவளே, நைமிசம் எனும் இடத்தில், அங்கு தன் குருவான யஜ்ஞமூர்த்தியை தவம் செய்து, ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபட்டான்.

தரண்யுவாச । கதம் யஜ்ஞதநோஃ ஸ்தோத்ரம் ராஜ்ஞா நாராயணஸ்ய ஹ । ஸ்துதிஃ க்ரு'தா மஹாபாக புநரேதச்ச ஶம்ஸ மே ।। ௫.

பூமி கேட்டாள்: யஜ்ஞமூர்த்தியான நாராயணனை அந்த அரசன் எவ்வாறு ஸ்துதி செய்தான்? பெரும் பாக்கியசாலியே, அந்த ஸ்துதியை மீண்டும் எனக்குச் சொல்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । நமாமி யாஜ்யம் த்ரிதஶாதிபஸ்ய பவஸ்ய ஸூர்யஸ்ய ஹுதாஶநஸ்ய । ஸோமஸ்ய ராஜ்ஞோ மருதாமநேக- ரூபம் ஹரிம் யஜ்ஞநரம் நமஸ்யே ।। ௫.

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: யாகங்களில் வழிபடப்படுபவரும், தேவர்களின் தலைவரும், பவனும், சூரியனும், அக்னியும், சோமனும், அரசனும், மருத்துகளின் தலைவரும் ஆகிய பல ரூபங்கள் கொண்ட ஹரியையும், யஜ்ஞமூர்த்தியையும் நான் வணங்குகிறேன்.