வராஹபுராணம்

தரண்யுவாச । பஹுகல்பஸஹஸ்த்ராணி வ்ரதஸ்யாஸ்ய ஸநாதந । மயா க்ரு'தஸ்ய தபஸஸ்தந்மயா விஸ்ம்ரு'தம் ப்ரபோ ।। ௫௧.

பூமி சொன்னாள்: ஆயிரக்கணக்கான யுகங்களாக இந்த பழமையான விரதத்தையும் தவத்தையும் நான் செய்துள்ளேன், ஆனால் பிரபுவே, அதை நான் மறந்துவிட்டேன்.

இதாநீம் த்வத்ப்ரஸாதேந ஸ்மரணம் ப்ராக்தநம் மம । ஜாதம் ஜாதிஸ்மரா சாஸ்மி விஶோகா பரமேஶ்வர ।। ௫௧.

இப்போது உமது அருளால் எனக்கு பழைய நினைவுகள் வந்துள்ளன; நான் கடந்த ஜென்மங்களை நினைவுகூரும் நிலையை அடைந்துள்ளேன், பரம ஈசனே, எனக்கு துக்கம் இல்லை.

யதி நாம பரம் தேவ கௌதுகம் ஹ்ரு'தி வர்ததே । அகஸ்த்யஃ புநராகத்ய பத்ராஶ்வஸ்ய நிவேஶநம் । யச்சகார ஸ ராஜா ச தந்மமாசக்ஷ்வ பூதர ।। ௫௧.

பெரிய தேவனே, உமக்கு இன்னும் ஆர்வம் உள்ளதாக இருந்தால், அகஸ்தியர் மீண்டும் பத்திராஷ்வனின் இல்லத்திற்கு வந்தபோது அவர் என்ன செய்தார், அந்த அரசன் என்ன செய்தான் என்பதை எனக்கு கூறுங்கள், மலைவேந்தனே.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ப்ரத்யாகதம்ரு'ஷிம் த்ரு'ஷ்ட்வா பத்ராஶ்வஃ ஶ்வேதவாஹநஃ । வராஸநகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'த்வா பூஜாம் விஶேஷதஃ । அப்ரு'ச்சந்மோக்ஷதர்மாக்யம் ப்ரஶ்நம் ஸகலதாரிணி ।। ௫௧.

ஸ்ரீ வராகன் சொன்னார்: முனிவர் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த பத்திராஷ்வன், வெள்ளை கொடி கொண்டவன், அவரை சிறப்பாக வரவேற்று, சிறப்பு பூஜை செய்து, விடுதலை தரும் தர்மம் பற்றி கேள்வி கேட்டான், எல்லாவற்றையும் தாங்கும் பெருமையே.

பத்ராஶ்வ உவாச । பகவந் கர்மணா கேந சித்யதே பவஸம்ஸ்ரு'திஃ । கிம் வா க்ரு'த்வா ந ஶோசந்தி மூர்த்தாமூர்த்தோபபத்திஷு ।। ௫௧.

பத்திராஷ்வன் சொன்னான்: பகவானே, எந்தச் செய்கையால் இந்த பிறவிப் பந்தம் அறுக்கப்படுகிறது? உடல் கொண்டோ இல்லையோ, எந்த செயலால் துக்கமின்றி இருக்க முடியும்?

அகஸ்த்ய உவாச । ஶ்ர்ரு'ணு ராஜந் கதாம் திவ்யாம் தூராஸந்நவ்யவஸ்திதாம் । த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யவிபாகோத்தாம் ஸமாஹிதமநா ந்ரு'ப ।। ௫௧.

அகஸ்தியர் சொன்னார்: அரசனே, நீ மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தொலைவிலும் அருகிலும் நிகழும், காணப்படும் மற்றும் காணப்படாதவற்றின் வேறுபாட்டிலிருந்து எழும் ஒரு தெய்வீகக் கதையை கேள்.

நாஹோ ந ராத்ரிர்ந திஶோऽதிஶஶ்ச ந த்யௌர்ந தேவா ந திநம் ந ஸூர்யஃ । தஸ்மிந் காலே பஶுபாலேதி ராஜா ஸ பாலயாமாஸ பஶூநநேகாந் ।। ௫௧.

அப்போது பகல் இரவு இல்லை, திசைகள் இல்லை, வானம் இல்லை, தேவர்கள் இல்லை, நாள் இல்லை, சூரியனும் இல்லை. அந்தக் காலத்தில் பசுக்களை மேய்த்துப் பார்த்த பசுபாலன் என்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்.

தாந் பாலயந் ஸ கதாசித் தித்ரு'க்ஷுஃ பூர்வம் ஸமுத்ரம் ச ஜகாம தூர்ணம் । அநந்தபாரஸ்ய மஹோததேஸ்து தீரே வநம் தத்ர வஸந்தி ஸர்பாஃ ।। ௫௧.

அவர்களை மேய்த்து கொண்டிருந்தபோது, ஒருநாள் கிழக்கு கடலைப் பார்க்க விரும்பி விரைவாக அங்கு சென்றான். அந்த அளவில்லா பெருங்கடலின் கரையில், பாம்புகள் வாழும் ஒரு காடு இருந்தது.

அஷ்டௌ த்ருமாஃ காமவஹா நதீ ச துர்யக் சோத்ர்த்வம் பப்ரமுஸ்தத்ர சாந்யே । பஞ்ச ப்ரதாநாஃ புருஷாஸ்ததைகாம் ஸ்த்ரியம் பிப்ரதே தேஜஸா தீப்யமாநாம் ।। ௫௧.

அங்கு எட்டு ஆசைபூர்த்தி மரங்கள், ஒரு நதி, மேலே பறவைகள் பறப்பதும், வேறு பலரும் இருந்தனர். அங்கு ஐந்து முக்கியமான ஆண்கள், ஒர் ஒளிவீசும் பெண்ணை ஏந்திக்கொண்டிருந்தனர்.

ஸாऽபி ஸ்த்ரீ ஸ்வே வக்ஷஸி தாரயந்தீ ஸஹஸ்த்ரஸூர்யப்ரதிமம் விஶாலம் । தஸ்யாதரஸ்த்ரிர்விகாரஸ்த்ரிவர்ண- ஸ்தம் ராஜாநம் பஶ்ய பரிப்ரமந்தம் ।। ௫௧.

அந்த பெண் தன் மார்பில் ஆயிரம் சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கும் பெரும் உருவத்தை வைத்திருந்தாள். அவளுக்குக் கீழே மூன்று வகை மாற்றங்கள், மூன்று நிறங்கள் இருந்தன. அந்த அரசன் அங்கு சுற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

தூஷ்ணீம்பூதா ம்ரு'தகல்பா இவாஸந் ந்ரு'போऽப்யஸௌ தத்வநம் ஸம்விவேஶ । தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டே ஸர்வ ஏதே விவிஶு- ர்பயாதைக்யம் கதவந்தஃ க்ஷணேந ।। ௫௧.

அவர்கள் எல்லோரும் அமைதியாக, உயிரில்லாதவர்கள்போல் இருந்தனர். அந்த அரசன் அந்தக் காட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவன் நுழைந்ததும், அவர்கள் அனைவரும் உடனே அங்கு நுழைந்து, பயத்தால் ஒன்றாக இணைந்தார்கள்.

தைஃ ஸர்பைஃ ஸ ந்ரு'போ துர்விநீதைஃ ஸம்வேஷ்டிதோ தஸ்யுபிஶ்சிந்தயாநஃ । கதம் சைதேந பவிஷ்யந்தி யேந கதம் சைதே ஸம்ஸ்ரு'தாஃ ஸம்பவேயுஃ ।। ௫௧.

அந்தக் கட்டுப்பாடில்லாத பாம்புகளாலும் கொள்ளையர்களாலும் சூழப்பட்ட அரசன், 'இவை எப்படி நடக்கும்? இவர்கள் எப்படி ஒன்றாக சிக்கிக்கொண்டார்கள்?' என்று எண்ணினான்.

ஏவம் ராஜ்ஞஶ்சிந்தயதஸ்த்ரிவர்ணஃ புருஷஃ பரஃ । ஶ்வேதம் ரக்தம் ததா க்ரு'ஷ்ணம் த்ரிவர்ணம் தாரயந்நரஃ ।। ௫௧.

அந்த அரசன் இப்படிச் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், வெள்ளை, சிவப்பு, கருப்பு ஆகிய மூன்று நிறங்களைக் கொண்ட ஒரு உயர்ந்த மனிதன் தோன்றினான்.

ஸ ஸம்ஜ்ஞாம் க்ரு'தவாந் மஹ்யமபரோऽத க்வ யாஸ்யஸி । ஏவம் தஸ்ய ப்ருவாணஸ்ய மஹந்நாம வ்யஜாயத ।। ௫௧.

அவர் எனக்கு ஒரு சைகை செய்து, 'நீ எங்கே போகப்போகிறாய்?' என்று கேட்டார். அவர் இப்படிச் சொன்னபோது, ஒரு பெரிய பெயர் தோன்றியது.

தேநாபி ராஜா ஸம்வீதஃ ஸ புத்யஸ்வேதி சாப்ரவீத் । ஏவமுக்தே ததஃ ஸ்த்ரீ து தம் ராஜாநம் ருரோத ஹ ।। ௫௧.

அவராலும் அரசன் சூழப்பட்டான்; 'எழுந்திரு' என்று அவர் சொன்னார். அவ்வாறு கூறியதும், அந்த பெண் அந்த அரசனைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

மாயாததம் தம் மா பைஷ்ட ததோऽந்யஃ புருஷோ ந்ரு'பம் । ஸம்வேஷ்ட்ய ஸ்திதவாந் வீரஸ்ததஃ ஸர்வேஶ்வரேஶ்வரஃ ।। ௫௧.

மாயையில் மூடப்பட்டிருந்த அரசனிடம், இன்னொரு மனிதன் 'பயப்படாதே' என்று சொன்னான். பிறகு ஒரு வீரன் அரசனைச் சுற்றி நின்றான்; அவன் எல்லா இறைவர்களுக்கும் இறைவன்.

ததோऽந்யே பஞ்ச புருஷா ஆகத்ய ந்ரு'பஸத்தமம் । ஸம்விஷ்ட்ய ஸம்ஸ்திதாஃ ஸர்வே ததோ ராஜா விரோதிதஃ ।। ௫௧.

பின்னர், ஐந்து பேர் அந்த சிறந்த அரசனிடம் வந்து, அவரைச் சுற்றி நின்றார்கள்; அவ்வாறு அரசன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டான்.

ருத்தே ராஜநி தே ஸர்வே ஏகீபூதாஸ்து தஸ்யவஃ । மதிதும் ஶஸ்த்ரமாதாய லீநாऽந்யோऽந்யம் ததோ பயாத் ।। ௫௧.

அரசன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது, அந்த கொள்ளையர்கள் எல்லோரும் ஒன்றாக இணைந்தார்கள்; ஆயுதங்களை எடுத்து தாக்க முயன்றபோது, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பயந்து மறைந்தார்கள்.

தைர்லீநைர்ந்ரு'பர்தேர்வேஶ்ம பபௌ பரமஶோபநம் । அந்யேஷாமபி பாபாநாம் கோடிஃ ஸாக்ராபவந்ந்ரு'ப ।। ௫௧.

அவர்கள் மறைந்தபோது, அரசனின் அரண்மனை மிக அழகாக பிரகாசித்தது; அங்கு இன்னும் கோடி கணக்கான தீயவர்கள் இருந்தார்கள், அரசே.

க்ரு'ஹே பூஸலிலம் வஹ்நிஃ ஸுகஶீதஶ்ச மாருதஃ । ஸாவகாஶாநி ஶுப்ராணி பஞ்சைகோநகுணாநி ச ।। ௫௧.

அந்த வீட்டில் மண், நீர், நெருப்பு, இனிமையான குளிர்ந்த காற்று இருந்தன; அந்த இடங்கள் தூய்மையாகவும், ஐந்து தனித்தன்மை கொண்டதாகவும் இருந்தன.

ஏகைவ தேஷாம் ஸுசிரம் ஸம்வேஷ்ட்யாஸஜ்யஸம்ஸ்திதா । ஏவம் ஸ பஶுபாலோऽஸௌ க்ரு'தவாநஞ்ஜஸா ந்ரு'ப ।। ௫௧.

அவர்களில் ஒருத்தி மட்டும் நீண்ட நாட்கள் சுற்றி இணைந்து நின்றாள்; அந்த மாடு மேய்ப்பவன் இப்படியே எளிதாக செய்தான், அரசே.

தஸ்ய தல்லாகவம் த்ரு'ஷ்ட்வா ரூபம் ச ந்ரு'பதேர்ம்ரு'தே । த்ரிவர்ணஃ புருஷோ ராஜந்நப்ரவீத் ராஜஸத்தமம் ।। ௫௧.

போரில் அரசன் காட்டிய வேகத்தையும் உருவத்தையும் பார்த்து, மூன்று நிறம் கொண்ட ஒருவன் அந்த சிறந்த அரசனை நோக்கி பேசினான்.

த்வத்புத்ரோऽஸ்மி மஹாராஜ ப்ரூஹி கிம் கரவாணி தே । அஸ்மாபிர்பந்துமிச்சத்பிர்பவந்தம் நிஶ்சயஃ க்ரு'தஃ ।। ௫௧.

'நான் உங்கள் மகன், மகாராஜா. என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள். நாங்கள் உறவாக விரும்பி, உங்களைத் தீர்மானமாக எடுத்துள்ளோம்.'

யதி நாம க்ரு'தாஃ ஸர்வே வயம் தேவ பராஜிதாஃ । ஏவமேவ ஶரீரேஷு லீநாஸ்திஷ்டாம பார்திவ ।। ௫௧.

'ஓ இறைவா, எங்களெல்லாம் தோற்கடித்தாலும், இவை உடல்களில் நாம் இன்னும் கலந்தே இருக்கிறோம், அரசே.'

மர்ய்யேகே தவ புத்ரத்வம் கதே ஸர்வேஷு ஸம்பவஃ । ஏவமுக்தஸ்ததோ ராஜா தம் நரம் புநரப்ரவீத் ।। ௫௧.

'உங்கள் மக்களில் ஒருவன் மட்டும் மீதமிருக்கிறான்; எல்லோரும் போனபின், இருப்பது உண்டு.' என்று கூறியதும், அரசன் மீண்டும் அந்த மனிதனை நோக்கி பேசினான்.

புத்ரோ பவதி மே கர்த்தா அந்யேஷாமபி ஸத்தம । யுஷ்மத்ஸுகைர்நரைர்பாவைர்நாஹம் லிப்யே கதாசந ।। ௫௧.

'நீ என் மகனாகவும், மற்றவர்களுக்கும் மகனாகவும் ஆக வேண்டும், சிறந்தவரே. உங்களைப் போன்றவர்களின் இன்பங்களாலும் இயல்புகளாலும் நான் ஒருபோதும் களங்கமடையவில்லை.'

ஏவமுக்த்வா ஸ ந்ரு'பதிஸ்தமாத்மஜமதாகரோத் । தைர்விமுக்தஃ ஸ்வயம் தேஷாம் மத்யே ஸ விரராம ஹ ।। ௫௧.

இவ்வாறு கூறிய பிறகு, அரசன் அவனைத் தன் மகனாக ஏற்றுக்கொண்டான்; அவர்களால் விடுவிக்கப்பட்டு, அவர்களிடையே அமைதியாக இருந்தான்.

அகஸ்த்ய உவாச । ஸ த்ரிவர்ணோ ந்ரு'போத்ஸ்ரு'ஷ்டஃ ஸ்வதந்த்ரத்வாச்ச பார்திவ । அஹம் நாமாநமஸ்ரு'ஜத் புத்ரம் புத்ரஸ்த்ரிவர்ணகம் ।। ௫௨.

அகத்தியர் கூறினார்: அந்த மூன்று நிறம் கொண்டவன், அரசனால் விடுவிக்கப்பட்டு சுதந்திரமாக இருந்தபோது, 'அகம்' என்ற பெயருடைய ஒரு மகனை உருவாக்கினான்; அவனும் மூன்று நிறம் கொண்டவனே.

தஸ்யாபி சாபவத் கந்யா அவபோதஸ்வரூபிணீ । ஸா து விஜ்ஞாநதம் புத்ரம் மநோஹ்வம் விஸஸர்ஜ ।। ௫௨.

அவனுக்கும் அறிவை உடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள்; அவள் 'மனோஹ்வ' என்ற அறிவை வழங்கும் மகனை பெற்றாள்.