வராஹபுராணம்

தரணீவ்ரதமேதத்தி புரா க்ரு'த்வா ப்ரஜாபதிஃ । ப்ரஜாபத்யம் ததா லேபே முக்திம் ப்ரஹ்ம ச ஶாஶ்வதம் ।। ௫௦.

பண்டைய காலத்தில், இந்த தரணி விரதத்தை செய்து, பிரஜாபதி பிரஜாபதியாகும் பதவியும், மோக்ஷமும், நிலையான பிரம்மத்தையும் பெற்றார்.

யுவநாஶ்வோऽபி ராஜர்ஷிரநேந விதிநா புரா । மாந்தாதாரம் ஸுதம் லேபே பரம் ப்ரஹ்ம ச ஶாஶ்வதம் ।। ௫௦.

அதேபோல், பழங்காலத்தில், யுவநாஷ்வன் என்ற அரசன் இந்த விரதத்தை செய்து, மாந்தாதா என்ற மகனையும், சாஷ்வதமான பரம்பொருளையும் பெற்றார்.

ததா ச ஹைஹயோ ராஜா க்ரு'தவீர்யோ நராதிபஃ । கார்த்தவீர்யம் ஸுதம் லேபே பரம் ப்ரஹ்ம ச ஶாஶ்வதம் ।। ௫௦.

அதேபோல், ஹைஹய வம்சத்தைச் சேர்ந்த க்ருதவீர்யன் என்ற அரசன், கார்த்தவீர்யன் என்ற மகனையும், நிலையான பரம்பொருளையும் பெற்றார்.

ஶகுந்தலாऽப்யேவமேவ தபஶ்சீர்த்வா மஹாமுநே । லேபே ஶாகுந்தலம் புத்ரம் தௌஷ்யந்திம் சக்ரவர்திநம் ।। ௫௦.

அதேபோல், சகுந்தளா என்றவள் தவம் செய்து, துஷ்யந்தனின் மகனான சகுந்தலன் என்ற சக்ரவர்த்தியையும் பெற்றாள்.

ததா பௌராணராஜாநோ வேதோக்தாஶ்சக்ரவர்த்திநஃ । அநேந விதிநா ப்ராப்தாஶ்சக்ரவர்தித்வமுத்தமம் ।। ௫௦.

அதேபோல், வேதங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பழைய அரசர்களும், சக்ரவர்த்திகளும், இந்த விதியினால் உயர்ந்த அரசாட்சியை அடைந்தனர்.

தரண்யா அபி பாதாலே மக்நயா சரிதம் புரா । வ்ரதமேதத் ததோ நாம்நா தரணீவ்ரதமுத்தமம் ।। ௫௦.

பூமி ஒருகாலம் பாதாளத்தில் மூழ்கியபோது, இந்த விரதம் அனுஷ்டிக்கப்பட்டது. அதனால் இதற்கு 'பூமி விரதம்' என்ற உயர்ந்த பெயர் வந்தது.

ஸமாப்தேऽஸ்மிந் தரா தேவீ ஹரிணா க்ரோடரூபிணா । உத்த்ரு'தாऽத்யாபி துஷ்டேந ஸ்தாபிதா நௌரிவாம்பஸி ।। ௫௦.

இந்த விரதம் முடிந்தபோது, ஹரி, பன்றி வடிவில், பூமி தேவியை மகிழ்ச்சியுடன் மேலே தூக்கி, ஒரு படகு நீரில் மிதப்பதைப் போல நிலைநிறுத்தினார்.

தரணீவ்ரதமேதத்தி கீர்திதம் தே மயா முநே । ய இதம் ஶ்ர்ரு'ணுயாத் பக்த்யா யஶ்ச குர்யாந்நரோத்தமஃ । ஸர்வபாபவிநிர்முக்தோ விஷ்ணுஸாயுஜ்யமாப்நுயாத் ।। ௫௦.

முனிவரே, இந்த பூமி விரதத்தை நான் உமக்கு விளக்கியுள்ளேன். இதை பக்தியுடன் கேட்பவரும், இதைச் செய்வவரும், எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, விஷ்ணுவுடன் ஒன்றாகும் நிலையை அடைவார்கள்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஶ்ருத்வா துர்வாஸஸோ வாக்யம் தரணீவ்ரதமுத்தமம் । யயௌ ஸத்யதபாஃ ஸத்யோ ஹிமவத்பார்ஶ்வமுத்தமம் ।। ௫௧.

ஸ்ரீ வராகன் சொன்னார்: துர்வாசர் கூறிய பூமி விரதத்தின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், சத்தியதபஸ் உடனே சிறந்த ஹிமவான் மலையின் அருகே சென்றார்.

புஷ்பபத்ரா நதீ யத்ர ஶிலா சித்ரஶிலா ததா । வடோ பத்ரவடோ யத்ர தத்ர தஸ்யாஶ்ரமோ பபௌ । தத்ரோபரி மஹத் தஸ்ய சரிதம் ஸம்பவிஷ்யதி ।। ௫௧.

அங்கு புஷ்பபத்ரா என்ற நதி ஓடுகிறது, அழகான கற்கள், அதிசயமான பாறைகள், மற்றும் புனிதமான ஆலமரம் இருக்கிறது. அங்கே அவனது ஆசிரமம் பிரகாசித்தது. அங்கே அவனது ஒரு பெரிய நிகழ்ச்சி நடைபெறும்.

தரண்யுவாச । பஹுகல்பஸஹஸ்த்ராணி வ்ரதஸ்யாஸ்ய ஸநாதந । மயா க்ரு'தஸ்ய தபஸஸ்தந்மயா விஸ்ம்ரு'தம் ப்ரபோ ।। ௫௧.

பூமி சொன்னாள்: ஆயிரக்கணக்கான யுகங்களாக இந்த பழமையான விரதத்தையும் தவத்தையும் நான் செய்துள்ளேன், ஆனால் பிரபுவே, அதை நான் மறந்துவிட்டேன்.

இதாநீம் த்வத்ப்ரஸாதேந ஸ்மரணம் ப்ராக்தநம் மம । ஜாதம் ஜாதிஸ்மரா சாஸ்மி விஶோகா பரமேஶ்வர ।। ௫௧.

இப்போது உமது அருளால் எனக்கு பழைய நினைவுகள் வந்துள்ளன; நான் கடந்த ஜென்மங்களை நினைவுகூரும் நிலையை அடைந்துள்ளேன், பரம ஈசனே, எனக்கு துக்கம் இல்லை.

யதி நாம பரம் தேவ கௌதுகம் ஹ்ரு'தி வர்ததே । அகஸ்த்யஃ புநராகத்ய பத்ராஶ்வஸ்ய நிவேஶநம் । யச்சகார ஸ ராஜா ச தந்மமாசக்ஷ்வ பூதர ।। ௫௧.

பெரிய தேவனே, உமக்கு இன்னும் ஆர்வம் உள்ளதாக இருந்தால், அகஸ்தியர் மீண்டும் பத்திராஷ்வனின் இல்லத்திற்கு வந்தபோது அவர் என்ன செய்தார், அந்த அரசன் என்ன செய்தான் என்பதை எனக்கு கூறுங்கள், மலைவேந்தனே.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ப்ரத்யாகதம்ரு'ஷிம் த்ரு'ஷ்ட்வா பத்ராஶ்வஃ ஶ்வேதவாஹநஃ । வராஸநகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'த்வா பூஜாம் விஶேஷதஃ । அப்ரு'ச்சந்மோக்ஷதர்மாக்யம் ப்ரஶ்நம் ஸகலதாரிணி ।। ௫௧.

ஸ்ரீ வராகன் சொன்னார்: முனிவர் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்த பத்திராஷ்வன், வெள்ளை கொடி கொண்டவன், அவரை சிறப்பாக வரவேற்று, சிறப்பு பூஜை செய்து, விடுதலை தரும் தர்மம் பற்றி கேள்வி கேட்டான், எல்லாவற்றையும் தாங்கும் பெருமையே.

பத்ராஶ்வ உவாச । பகவந் கர்மணா கேந சித்யதே பவஸம்ஸ்ரு'திஃ । கிம் வா க்ரு'த்வா ந ஶோசந்தி மூர்த்தாமூர்த்தோபபத்திஷு ।। ௫௧.

பத்திராஷ்வன் சொன்னான்: பகவானே, எந்தச் செய்கையால் இந்த பிறவிப் பந்தம் அறுக்கப்படுகிறது? உடல் கொண்டோ இல்லையோ, எந்த செயலால் துக்கமின்றி இருக்க முடியும்?

அகஸ்த்ய உவாச । ஶ்ர்ரு'ணு ராஜந் கதாம் திவ்யாம் தூராஸந்நவ்யவஸ்திதாம் । த்ரு'ஶ்யாத்ரு'ஶ்யவிபாகோத்தாம் ஸமாஹிதமநா ந்ரு'ப ।। ௫௧.

அகஸ்தியர் சொன்னார்: அரசனே, நீ மனதை ஒருமைப்படுத்தி, தொலைவிலும் அருகிலும் நிகழும், காணப்படும் மற்றும் காணப்படாதவற்றின் வேறுபாட்டிலிருந்து எழும் ஒரு தெய்வீகக் கதையை கேள்.

நாஹோ ந ராத்ரிர்ந திஶோऽதிஶஶ்ச ந த்யௌர்ந தேவா ந திநம் ந ஸூர்யஃ । தஸ்மிந் காலே பஶுபாலேதி ராஜா ஸ பாலயாமாஸ பஶூநநேகாந் ।। ௫௧.

அப்போது பகல் இரவு இல்லை, திசைகள் இல்லை, வானம் இல்லை, தேவர்கள் இல்லை, நாள் இல்லை, சூரியனும் இல்லை. அந்தக் காலத்தில் பசுக்களை மேய்த்துப் பார்த்த பசுபாலன் என்ற ஒரு அரசன் இருந்தான்.

தாந் பாலயந் ஸ கதாசித் தித்ரு'க்ஷுஃ பூர்வம் ஸமுத்ரம் ச ஜகாம தூர்ணம் । அநந்தபாரஸ்ய மஹோததேஸ்து தீரே வநம் தத்ர வஸந்தி ஸர்பாஃ ।। ௫௧.

அவர்களை மேய்த்து கொண்டிருந்தபோது, ஒருநாள் கிழக்கு கடலைப் பார்க்க விரும்பி விரைவாக அங்கு சென்றான். அந்த அளவில்லா பெருங்கடலின் கரையில், பாம்புகள் வாழும் ஒரு காடு இருந்தது.

அஷ்டௌ த்ருமாஃ காமவஹா நதீ ச துர்யக் சோத்ர்த்வம் பப்ரமுஸ்தத்ர சாந்யே । பஞ்ச ப்ரதாநாஃ புருஷாஸ்ததைகாம் ஸ்த்ரியம் பிப்ரதே தேஜஸா தீப்யமாநாம் ।। ௫௧.

அங்கு எட்டு ஆசைபூர்த்தி மரங்கள், ஒரு நதி, மேலே பறவைகள் பறப்பதும், வேறு பலரும் இருந்தனர். அங்கு ஐந்து முக்கியமான ஆண்கள், ஒர் ஒளிவீசும் பெண்ணை ஏந்திக்கொண்டிருந்தனர்.

ஸாऽபி ஸ்த்ரீ ஸ்வே வக்ஷஸி தாரயந்தீ ஸஹஸ்த்ரஸூர்யப்ரதிமம் விஶாலம் । தஸ்யாதரஸ்த்ரிர்விகாரஸ்த்ரிவர்ண- ஸ்தம் ராஜாநம் பஶ்ய பரிப்ரமந்தம் ।। ௫௧.

அந்த பெண் தன் மார்பில் ஆயிரம் சூரியனைப் போல பிரகாசிக்கும் பெரும் உருவத்தை வைத்திருந்தாள். அவளுக்குக் கீழே மூன்று வகை மாற்றங்கள், மூன்று நிறங்கள் இருந்தன. அந்த அரசன் அங்கு சுற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

தூஷ்ணீம்பூதா ம்ரு'தகல்பா இவாஸந் ந்ரு'போऽப்யஸௌ தத்வநம் ஸம்விவேஶ । தஸ்மிந் ப்ரவிஷ்டே ஸர்வ ஏதே விவிஶு- ர்பயாதைக்யம் கதவந்தஃ க்ஷணேந ।। ௫௧.

அவர்கள் எல்லோரும் அமைதியாக, உயிரில்லாதவர்கள்போல் இருந்தனர். அந்த அரசன் அந்தக் காட்டுக்குள் நுழைந்தான். அவன் நுழைந்ததும், அவர்கள் அனைவரும் உடனே அங்கு நுழைந்து, பயத்தால் ஒன்றாக இணைந்தார்கள்.

தைஃ ஸர்பைஃ ஸ ந்ரு'போ துர்விநீதைஃ ஸம்வேஷ்டிதோ தஸ்யுபிஶ்சிந்தயாநஃ । கதம் சைதேந பவிஷ்யந்தி யேந கதம் சைதே ஸம்ஸ்ரு'தாஃ ஸம்பவேயுஃ ।। ௫௧.

அந்தக் கட்டுப்பாடில்லாத பாம்புகளாலும் கொள்ளையர்களாலும் சூழப்பட்ட அரசன், 'இவை எப்படி நடக்கும்? இவர்கள் எப்படி ஒன்றாக சிக்கிக்கொண்டார்கள்?' என்று எண்ணினான்.

ஏவம் ராஜ்ஞஶ்சிந்தயதஸ்த்ரிவர்ணஃ புருஷஃ பரஃ । ஶ்வேதம் ரக்தம் ததா க்ரு'ஷ்ணம் த்ரிவர்ணம் தாரயந்நரஃ ।। ௫௧.

அந்த அரசன் இப்படிச் சிந்தித்து கொண்டிருக்கையில், வெள்ளை, சிவப்பு, கருப்பு ஆகிய மூன்று நிறங்களைக் கொண்ட ஒரு உயர்ந்த மனிதன் தோன்றினான்.

ஸ ஸம்ஜ்ஞாம் க்ரு'தவாந் மஹ்யமபரோऽத க்வ யாஸ்யஸி । ஏவம் தஸ்ய ப்ருவாணஸ்ய மஹந்நாம வ்யஜாயத ।। ௫௧.

அவர் எனக்கு ஒரு சைகை செய்து, 'நீ எங்கே போகப்போகிறாய்?' என்று கேட்டார். அவர் இப்படிச் சொன்னபோது, ஒரு பெரிய பெயர் தோன்றியது.

தேநாபி ராஜா ஸம்வீதஃ ஸ புத்யஸ்வேதி சாப்ரவீத் । ஏவமுக்தே ததஃ ஸ்த்ரீ து தம் ராஜாநம் ருரோத ஹ ।। ௫௧.

அவராலும் அரசன் சூழப்பட்டான்; 'எழுந்திரு' என்று அவர் சொன்னார். அவ்வாறு கூறியதும், அந்த பெண் அந்த அரசனைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.

மாயாததம் தம் மா பைஷ்ட ததோऽந்யஃ புருஷோ ந்ரு'பம் । ஸம்வேஷ்ட்ய ஸ்திதவாந் வீரஸ்ததஃ ஸர்வேஶ்வரேஶ்வரஃ ।। ௫௧.

மாயையில் மூடப்பட்டிருந்த அரசனிடம், இன்னொரு மனிதன் 'பயப்படாதே' என்று சொன்னான். பிறகு ஒரு வீரன் அரசனைச் சுற்றி நின்றான்; அவன் எல்லா இறைவர்களுக்கும் இறைவன்.

ததோऽந்யே பஞ்ச புருஷா ஆகத்ய ந்ரு'பஸத்தமம் । ஸம்விஷ்ட்ய ஸம்ஸ்திதாஃ ஸர்வே ததோ ராஜா விரோதிதஃ ।। ௫௧.

பின்னர், ஐந்து பேர் அந்த சிறந்த அரசனிடம் வந்து, அவரைச் சுற்றி நின்றார்கள்; அவ்வாறு அரசன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டான்.

ருத்தே ராஜநி தே ஸர்வே ஏகீபூதாஸ்து தஸ்யவஃ । மதிதும் ஶஸ்த்ரமாதாய லீநாऽந்யோऽந்யம் ததோ பயாத் ।। ௫௧.

அரசன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டபோது, அந்த கொள்ளையர்கள் எல்லோரும் ஒன்றாக இணைந்தார்கள்; ஆயுதங்களை எடுத்து தாக்க முயன்றபோது, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பயந்து மறைந்தார்கள்.

தைர்லீநைர்ந்ரு'பர்தேர்வேஶ்ம பபௌ பரமஶோபநம் । அந்யேஷாமபி பாபாநாம் கோடிஃ ஸாக்ராபவந்ந்ரு'ப ।। ௫௧.

அவர்கள் மறைந்தபோது, அரசனின் அரண்மனை மிக அழகாக பிரகாசித்தது; அங்கு இன்னும் கோடி கணக்கான தீயவர்கள் இருந்தார்கள், அரசே.