வராஹபுராணம்

ஸோऽப்ரவீத் தேவஸமிதிர்வர்ததே ப்ரஹ்மணோ க்ரு'ஹே । ஏவம் ஶ்ருத்வா வஸுஸ்தஸ்தௌ த்வாரி ப்ரஹ்மௌகஸஸ்ததா । தாவத் தத்ரைவ ரைப்யஸ்து ஆஜகாம மஹாதபாஃ ।। ௫.

அவர், 'பிரம்மாவின் இல்லத்தில் தேவர்கள் ஒன்று கூடி இருக்கிறார்கள்' என்று பதிலளித்தார். இதைக் கேட்ட வசு, பிரம்மாவின் வீட்டின் வாசலில் காத்திருந்தான்; அப்போது, பெரிய தவசு ரைப்யர் அங்கே வந்தார்.

ஸ ராஜா ப்ரீதமநஸா வஸுஃ ஸம்பூர்ணமாநஸஃ । உவாச பூஜயித்வாக்ரே க்வ ப்ரயாதோऽஸி வை முநே ।। ௫.

அந்த அரசன் வசு, மனம் மகிழ்ச்சியுடன், முழுமையாக திருப்தியடைந்து, முனிவருக்கு மரியாதை செய்து, முதலில் பேசினார்: 'முனிவரே, எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?'

ரைப்ய உவாச । அஹம் ப்ரு'ஹஸ்பதேஃ பார்ஶ்வே ஆகதோऽஸ்மி மஹாந்ரு'ப । கிஞ்சித்கார்யாந்தரம் ப்ரஷ்டுமஹம் தேவபுரோஹிதம் ।। ௫.

ரைப்யர் கூறினார்: 'பெரிய அரசே, நான் ப்ருஹஸ்பதியின் அருகிலிருந்து வந்தேன். தேவகுருவிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க விரும்புகிறேன்.'

ஏவம் வததி ரைப்யே து ப்ரஹ்மணஸ்தந்மஹத்ஸதஃ । உத்தஸ்தௌ ஸ்வாநி திஷ்ண்யாநி கதா தேவகணாஃ ப்ரபோ ।। ௫.

ரைப்யர் இப்படிச் சொல்வதற்கிடையில், பிரம்மாவின் பெரிய சபை மற்றும் தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்து சென்றார்கள்.

தாவத் ப்ரு'ஹஸ்பதிஸ்தத்ர ரைப்யேண ஸஹ ஸம்விதம் । க்ரு'த்வா ஸ்வதிஷ்ண்யமகமத் வஸுநா ச ஸுபூஜிதஃ ।। ௫.

பிறகு, ப்ருஹஸ்பதி அங்கே ரைப்யருடன் ஆலோசனை செய்து, வசுவால் சிறப்பாக வரவேற்கப்பட்டு, தன் இருக்கைக்கு சென்றார்.

ரைப்ய ஆங்கிரஸோ ராஜா வஸுஶ்சோபவிவேஶ ஹ । உபவிஷ்டேஷு ராஜேந்த்ர தேஷு தேஷ்வபி ஸோऽப்ரவீத் ।। ௫.

ஆங்கிரசர் வம்சத்தார் ரைப்யரும், அரசன் வசுவும் அமர்ந்தனர்; அவர்கள் அமர்ந்தபோது, அரசர்களின் அரசே, அவர் அவர்களிடம் பேசினார்.

ப்ரு'ஹஸ்பதிர்தேவகுரூ ரைப்யம் வசநமந்திகே । கிம் கரோமி மஹாபாக வேதவேதாங்கபாரக ।। ௫.

தேவர்களின் குரு ப்ருஹஸ்பதி, ரைப்யரிடம், 'வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களும் நன்கு அறிந்த பெரும் பாக்கியசாலி, உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார்.

ரைப்ய உவாச । ப்ரு'ஹஸ்பதே கர்மணா கிம் ப்ராப்யதே ஜ்ஞாநிநாऽதவா । மோக்ஷ ஏதந்மமாசக்ஷ்வ ப்ரு'ச்சதஃ ஸம்ஶயம் ப்ரபோ ।। ௫.

ரைப்யர் கூறினார்: 'ப்ருஹஸ்பதி, செயலால் என்ன பெறப்படுகிறது, அறிவால் என்ன கிடைக்கிறது? விடுதலை பற்றி எனக்கு சந்தேகம் உள்ளது; தயவு செய்து அதை விளக்குங்கள்.'

ப்ரு'ஹஸ்பதிருவாச । யத்கிம்சித் குருதே கர்ம புருஷஃ ஸாத்வஸாது வா । ஸர்வம் நாராயணே ந்யஸ்ய குர்வந் நைவ ச லிப்யதே ।। ௫.

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்: 'ஒருவன் நல்லது, கெட்டது என எதைச் செய்தாலும், எல்லாவற்றையும் நாராயணனிடம் அர்ப்பணித்து செய்கிறான் என்றால், அவனுக்கு பாவம் ஒட்டாது.'

ஶ்ரூயதே ச த்விஜஶ்ரேஷ்ட ஸம்வாதோ விப்ரலுப்தயோஃ । ஆத்ரேயோ ப்ராஹ்மணஃ கஶ்சித் வேதாப்யாஸரதோ முநிஃ ।। ௫.

'இன்னும், சிறந்த பிராமணரே, இருவருக்குள் ஏற்பட்ட உரையாடல் ஒன்று கேட்கப்படுகிறது: வேதபடிப்பில் ஈடுபட்ட ஆத்திரேயர் என்ற ஒரு முனிவர்.'

வஸத்யவிரதம் ப்ராதஃஸ்நாயீ த்ரிஷவணே ரதஃ । நாம்நா ஸம்யமநஃ பூர்வமேகஸ்மிந் திவஸே நதீம் । தர்மாரண்யே கதஃ ஸ்நாதும் தந்யாம் பாகீரதீம் ஶுபாம் ।। ௫.

அவர் எப்போதும் வாழ்ந்து, காலை நேரம் குளித்து, மூன்று வேளைகளிலும் அனுஷ்டானம் செய்து வந்தார்; முன்பு, சயமனன் என்ற ஒருவர், ஒரு நாள் தர்ம வனத்தில் உள்ள பாக்கியரதி நதிக்கு குளிக்கச் சென்றார்.

தத்ராஸீநம் மஹாயூதம் ஹரிணாநாம் விசக்ஷணஃ । லுப்தோ நிஷ்டுரகோ நாம தநுஃபாணிஃ க்ரு'தாந்தவத் । ஆயயௌ தம் ஜிகாம்ஸுஃ ஸ தநுஷ்யாயோஜ்ய ஸாயகம் ।। ௫.

அங்கே, ஒரு பெரிய மான் கூட்டம் அமர்ந்திருந்தது; அதை நோக்கி, நிஷ்டுரகன் என்ற கூர்மையான பார்வையுள்ள வேட்டக்காரன், வில்லும் அம்பும் எடுத்து, அவற்றை கொல்ல விரும்பி வந்தான்.

ததஃ ஸம்யமநோ விப்ரோ த்ரு'ஷ்ட்வா தம் ம்ரு'கயாரதம் । வாரயாமாஸ மா பத்ர ஜீவகாதமிமம் குரு ।। ௫.

அப்போது, சயமனன் என்ற பிராமணர், அவனை வேட்டையில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து, 'நல்லவரே, உயிரைக் கொல்லும் இந்த செயலை செய்யாதீர்கள்' என்று தடுத்தார்.

ஏதச்ச்ருத்வா வசோ வ்யாதஃ ஸ்மிதபூர்வமிதம் வசஃ । உவாச நாஹம் ஹிம்ஸாமி ப்ரு'தக்ஜீவம் த்விஜோத்தம ।। ௫.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட வேட்டக்காரன், சிரிப்புடன், 'பிராமணரே, நான் வேறு உயிரைத் துன்புறுத்தவில்லை' என்று சொன்னான்.

பரமாத்மா த்வயம் பூதைஃ க்ரீடதே பகவாந் ஸ்வயம் । க்ரு'தா ம்ரு'தா பலீவர்த்தாஸ்தத்வதேதந்ந ஸம்ஶயஃ ।। ௫.

'பிரபுவான பரமாத்மா தானே எல்லா உயிர்களோடும் விளையாடுகிறார்; மண், காளைகள் எல்லாம் அவரால் உருவாக்கப்பட்டவை — இதை அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள், இதில் சந்தேகம் இல்லை.'

அஹே பாவஃ ஸதா ப்ரஹ்மந்நவித்யேயம் முமுக்ஷுணாம் । யாத்ராப்ராணரதம் ஸர்வம் ஜகதேதத் விசேஷ்டிதம் । தத்ராஹமிதி யஃ ஶப்தஃ ஸ ஸாதுத்வம் ந கச்சதி ।। ௫.

'பிராமணரே, இந்த எண்ணம் எப்போதும் எழும்; இது விடுதலை நாடுபவர்களுக்கு ஏற்படும் அறியாமை. இந்த உலகம் முழுவதும் உயிரின் பயணத்தில் ஈடுபட்டுள்ளது. இதில் "நான்" என்று சொல்வது நல்லதல்ல.'

இத்யாகர்ண்ய ஸ விப்ரேந்த்ரோ த்விஜஃ ஸம்யமநஸ்ததா । விஸ்மயேநாப்ரவீத் வாக்யம் லுப்தம் நிஷ்டுரகம் த்விஜஃ ।। ௫.

இதை கேட்ட அந்த சிறந்த பிராமணர் சயமனன், ஆச்சரியத்துடன், நிஷ்டுரகன் என்ற வேட்டக்காரனிடம் பேசினார்.

கிமேததுச்யதே பத்ர ப்ரத்யக்ஷம் ஹேதுமத்வசஃ । ததஃ ஶ்ருத்வா முநேர்விப்ரம் லுப்தகஃ ப்ராஹ தர்மவித் । குத்வா லோஹமயம் ஜாலம் தஸ்யாதோ ஜ்வலநம் ததௌ ।। ௫.

நல்லவரே, நீங்கள் சொல்வது என்ன? உங்கள் வார்த்தைகள் நேரடியும் காரணமுமாக இருக்கின்றன. முனிவரிடம் இவ்வாறு கேட்டபோது, தர்மத்தை அறிந்த வேட்டையான், 'நீ ஏன் இரும்பு வலைவைத்தாய்? அதற்குக் கீழே நெருப்பை ஏன் வைத்தாய்?' என்று கேட்டான்.

தத்த்வா வஹ்நிம் த்விஜம் ப்ராஹ ஜ்வால்யதாம் காஷ்டஸசயஃ । ததோ விப்ரோ முகேநாக்நிம் ப்ரஜ்வால்ய விரராம ஹ ।। ௫.

நெருப்பை ஏற்றி, அந்த வேட்டையான், 'இந்த மரக்கட்டைகளை எரியச் செய்' என்று பிராமணனைச் சொன்னான். பிறகு, அந்த பிராமணன் வாயால் நெருப்பை ஏற்றி அமைதியாக நின்றான்.

ஜ்வலிதே து புநர்வஹ்நௌ தம் ஜாலம் லோஹஸம்பவம் । ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ஸஹஸ்த்ராணி நிந்யேऽந்தர்ஜாலகைர்த்விஜ । ஏகஸ்தாநகதஸ்யாபி வஹ்நேராயஸஜாலகைஃ ।। ௫.

மீண்டும் நெருப்பு எரிந்தபோது, அந்த பிராமணன், ஒரே இடத்தில் இருந்தாலும், ஆயிரக்கணக்கான இரும்பு வலைகளை தனித்தனியாக பிரித்தான்.

ததோ லுப்தோऽப்ரவீத்விப்ரமேகாம் ஜ்வாலாம் மஹாமுநே । க்ரு'ஹாண யேந ஶேஷாணாம் கரிஷ்யாமீஹ நாஶநம் ।। ௫.

அப்போது வேட்டையான், 'மஹாமுனிவரே, அந்த நெருப்பிலிருந்து ஒரு ஜ்வாலையை எடு; அதனால் மீதமுள்ள அனைத்தையும் நான் அழிக்கப் போகிறேன்' என்று பிராமணனைச் சொன்னான்.

ஏவமுக்த்வா ஹுதாஶே து தோயபூர்ணம் கடம் த்ருதம் । சிக்ஷேப ஸஹஸா வஹ்நிஃ ப்ரஶஶாமாஶு பூர்வவத் ।। ௫.

இவ்வாறு கூறி, வேட்டையான் துரிதமாக தண்ணீர் நிறைந்த குடத்தை நெருப்பில் ஊற்றினான்; உடனே, முன்னிருந்தபோல நெருப்பு அணைந்துவிட்டது.

ததோऽப்ரவீல்லுப்தகஸ்து ப்ராஹ்மணம் தம் தபோதநம் । பகவந் யா த்வயா ஜ்வாலா க்ரு'ஹோதாஸீத்துதாஶநாத் । ப்ரயச்ச யேந மார்காணி மாம்ஸாந்யாநாய்ய பக்ஷயே ।। ௫.

பிறகு அந்த வேட்டையான், தவமுள்ள பிராமணனை நோக்கி, 'பெரியவரே, நீ நெருப்பிலிருந்து எடுத்த அந்த ஜ்வாலையை எனக்கு கொடு; நான் கொண்டு வந்த இறைச்சியை சுட அதைப் பயன்படுத்துவேன்' என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஸ்ததா விப்ரோ யாவதாயஸஜாலகம் । பஶ்யத்யேவ ந தத்ராக்நிர்மூலநாஶே கதஃ க்ஷயம் ।। ௫.

இவ்வாறு கேட்டபோது, அந்த பிராமணன் இரும்பு வலைக்குள் பார்த்தான்; ஆனால் அங்கு நெருப்பு எதுவும் இல்லை, அது அடிப்படியில் இருந்து முற்றிலும் அழிந்துவிட்டது.

ததோ விலக்ஷபாவேந ப்ராஹ்மணஃ ஶம்ஸிதவ்ரதஃ । தூஷ்ணீம்பூதஸ்திதஸ்தாவல்லுப்தகோ வாக்யமப்ரவீத் ।। ௫.

அப்போது, விரக்தியுடன், விரதம் காத்த அந்த பிராமணன் அமைதியாக நின்றான்; அந்த நேரத்தில் வேட்டையான் பேசத் தொடங்கினான்.

ஏதஸ்மிஞ்ஜ்வலிதோ வஹ்நிர்பஹுஶாகஶ்ச ஸத்தம । மூலநாஶே பவேந்நாஶஸ்தத்வதேததபி த்விஜ ।। ௫.

இந்த நெருப்பில், நல்லவரே, பல கிளைகள் எரிகின்றன; ஆனால் அடிப்படை அழிந்தால், நெருப்பும் அழிகிறது. இது உண்மையா, பிராமணா, நீயே சொல்.

ஆத்மா ஸ ப்ரக்ரு'திஸ்தஶ்ச பூதாநாம் ஸம்ஶ்ரயோ பவேத் । பூய ஏஷா ஜகத்ஸ்ரு'ஷ்டிஸ்தத்ரைவ ஜகதோ பவேத் ।। ௫.

ஆன்மா தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பது எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாகும். இந்த உலகம் மீண்டும் அதிலிருந்து தோன்றி, அதிலேயே நிலைக்கிறது.

பிண்டக்ரஹணதர்மேண யதஸ்ய விஹிதம் வ்ரதம் । தத்ததாத்மநி ஸம்யோஜ்ய குர்வாணோ நாவஸீததி ।। ௫.

பிச்சை எடுக்கும் முறையின்படி, அவனுக்காக விதிக்கப்பட்ட விரதத்தை ஆன்மாவுடன் இணைத்து செய்யும் போது, அவன் ஒருபோதும் வீழ்வதில்லை.

ஏவமுக்தே து வ்யாதேந ப்ராஹ்மணே ராஜஸத்தம । புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிரதாகாஶாத் தஸ்யோபரி பபாத ஹ ।। ௫.

வேட்டையான் இவ்வாறு பிராமணனிடம் கூறியபோது, அரசர்களில் சிறந்தவரே, வானத்திலிருந்து மலர் மழை அந்த வேட்டையன் மீது பொழிந்தது.