வராஹபுராணம்

நரஸிம்ஹாய பாதௌ து கோவிந்தாயேத்யுரூ ததா । கடிம் விஶ்வபுஜே பூஜ்ய அநிருத்தேத்யுரஸ்ததா ।। ௪௨.

நரசிம்மருக்காக பாதங்களை, கோவிந்தனுக்காக தொடைகளை, விஶ்வபுஜனுக்காக இடுப்பை, அனிருத்தனுக்காக கைங்களை வழிபட வேண்டும்.

கண்டம் து ஶிதிகண்டாய பிங்ககேஶாய வை ஶிரஃ । அஸுரத்வம்ஸநாயேதி சக்ரம் தோயாத்மநே ததா । ஶங்கமித்யேவ ஸம்பூஜ்ய கந்தபுஷ்பபலைஸ்ததா ।। ௪௨.

சிதிகண்டனுக்காக கழுத்தை, பிங்ககேசனுக்காக தலையை, அசுரர்களை அழிப்பவருக்காக சக்கரத்தை, நீரின் உருவானவருக்காக சங்கை, இவை அனைத்தையும் சந்தனம், பூ, பழம் கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும்.

ததக்ரே கடமாதாய ஸிதவஸ்த்ரயுகாந்விதம் । தஸ்யோபரி ந்ரு'ஸிஹம் து ஸௌவர்ணம் தாம்ரபாஜநே । ஸௌவர்ண ஶக்திதஃ க்ரு'த்வா தாருவம்ஶமயேऽபி வா ।। ௪௨.

அருகில் வெள்ளை vastra இரண்டு கொண்டு, ஒரு குடம் வைத்து, அதன் மேல் தாமிர பாத்திரத்தில் பொன்னால் ஆன நரசிம்மர் உருவத்தை வைக்க வேண்டும்; பொன்னால் முடியாவிட்டால் மரம் அல்லது மூங்கில் கொண்டு செய்யலாம்.

ரத்நகர்பகடே ஸ்தாப்ய தம் ஸம்பூஜ்ய ச மாநவஃ । த்வாதஶ்யாம் வேதவிதுஷே ப்ராஹ்மணாய நிவேதயேத் ।। ௪௨.

மாணவன் அதை ரத்தினம் பதிக்கப்பட்ட குடத்தில் வைத்து, பூஜித்து, பன்னிரண்டாம் நாளில் வேதம் அறிந்த பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ஏவம் க்ரு'தே பலம் ப்ராப்தம் யத் புரா பார்திவேந து । தஸ்யாஹம் ஸம்ப்ரவக்ஷ்யாமி வத்ஸநாம்நா மஹாமுநே ।। ௪௨.

இவ்வாறு செய்தால், பழைய காலத்தில் ஒரு மன்னன் பெற்ற பலனை, வத்சன் என்ற பெயரில் நான் இப்போது உமக்கு விளக்குகிறேன், மகா முனிவரே.

ஆஸீத் கிம்புருஷே வர்ஷே ராஜா பரமதார்மிகஃ । பாரதேதி ச விக்யாதஸ்தஸ்ய வத்ஸஃ ஸுதோऽபவத் ।। ௪௨.

கிம்புருஷ நாடில், உயர்ந்த தர்மம் கொண்ட ஒரு மன்னன் இருந்தான்; அவன் பெயர் பாரதன் என்று புகழ்பெற்றவன். அவனுக்கு வத்சன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

ஸ ஶத்ருபிர்ஜிதஃ ஸம்க்யே ஹ்ரு'தகோஶோ த்விபாதவாந் । வநம் ப்ராயாத் ஸபத்நீகோ வஸிஷ்டஸ்யாஶ்ரமேऽவஸத் ।। ௪௨.

போரில் எதிரிகள் வென்று, அவனது பொக்கிஷமும் யானைகளும் பறிக்கப்பட்டன. மனைவியுடன் காட்டுக்குள் சென்று, வசிஷ்டர் ஆசிரமத்தில் தங்கினான்.

காலேந கச்சதா ஸோऽத வஸிஷ்டேந மஹர்ஷிணா । கிம் கார்யமிதி ஸ ப்ரோக்தோ வஸஸ்யஸ்மிந் மஹாஶ்ரமே ।। ௪௨.

காலம் கடந்தபோது, மகா முனிவர் வசிஷ்டர் அவனை நோக்கி, 'இந்த பெரிய ஆசிரமத்தில் நீயேன் வந்தாய்?' என்று கேட்டார்.

ராஜோவாச । பகவந் ஹ்ரு'தகோஶோऽஹம் ஹ்ரு'தராஜ்யோ விஶேஷதஃ । ஶத்ருபிர்ஹதஸம்கல்போ பவந்தம் ஶரணம் கதஃ । உபதேஶப்ரதாநேந ப்ரஸாதம் கர்துமர்ஹஸி ।। ௪௨.

மன்னன் சொன்னான்: 'பெரியவரே, என் பொக்கிஷமும் ராஜ்யமும் பறிக்கப்பட்டு, எதிரிகள் காரணமாக என் மனதாரும் உடைந்துவிட்டது. நான் உங்களை சரணடைந்துள்ளேன். எனக்கு உபதேசம் செய்து தயவு காட்ட வேண்டும்.'

ஏவமுக்தோ வஸிஷ்டஸ்து தஸ்யேமாம் த்வாதஶீம் முநே । விதிநா ப்ரத்யுவாசாத ஸோऽபி ஸர்வம் ததாऽகரோத் ।। ௪௨.

அப்படி கேட்டபோது, வசிஷ்டர் அவனுக்கு இந்தத் த்வாதசி விரதத்தை முறையாக சொல்லிக் கொடுத்தார். அவனும் எல்லாவற்றையும் அதேபடி செய்தான்.

தஸ்ய வ்ரதாந்தே பகவாந் நாரஸிம்ஹஸ்துதோஷ ஹ । சக்ரம் ப்ராதாச்ச ஶத்ரூணாம் வித்வம்ஸநகரம் பரம் ।। ௪௨.

அந்த விரதம் முடிந்தபோது, பகவான் நரசிம்மர் மகிழ்ந்து, எதிரிகளை அழிக்கும் சக்தி கொண்ட சக்கரத்தை அவனுக்கு அருளினார்.

தேநாஸ்த்ரேண ஸ்வகம் ராஜ்யம் ஜிதவாந் ஸ ந்ரு'போத்தமஃ । ராஜ்யே ஸ்தித்வாऽஶ்வமேதாநாம் ஸஹஸ்த்ரமகரோத் விபுஃ । அந்தே ச விஷ்ணுலோகாக்யம் பதமாப ச ஸத்தம ।। ௪௨.

அந்த ஆயுதத்தால், அந்த சிறந்த மன்னன் தன் ராஜ்யத்தை மீண்டும் பெற்றான்; ராஜ்யத்தில் இருந்து ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்கள் செய்தான். இறுதியில், விஷ்ணுலோகம் என்ற உயர்ந்த இடத்தை அடைந்தான்.

ஏஷா தந்யா பாபஹரா த்வாதஶீ பவதோ முநே । கதிதா யா ப்ரயத்நேந ஶ்ருத்வா குரு யதேப்ஸிதம் ।। ௪௨.

இந்தத் த்வாதசி விரதம் மிகவும் பாக்கியமும் பாவங்களை நீக்கும் ஒன்றும் ஆகும். இதை கவனமாகக் கேட்டுள்ளாய்; இனி நீ விரும்புவது போல செய்.

துர்வாஸா உவாச । ஏவமேவ முநே மாஸி சைத்ரே ஸம்கல்ப்ய த்வாதஶீம் । உபோஷ்யாராதயேத் பஶ்சாத் தேவதேவம் ஜநார்தநம் ।। ௪௩.

துர்வாசர் சொன்னார்: 'அதேபோல், முனிவரே, சைத்ர மாதத்தில் த்வாதசி விரதம் மேற்கொண்டு உண்ணாமை இருந்து, பிறகு தேவதேவனான ஜனார்த்தனனை வழிபட வேண்டும்.'

வாமநாயேதி பாதௌ து விஷ்ணவே கடிமர்சயேத் । வாஸுதேவேதி ஜடரமுரஃ ஸம்பூர்ணகாய ச ।। ௪௩.

பாதங்களை வாமனராகவும், இடுப்பை விஷ்ணுவாகவும், வயிறு, மார்பு, முழு உடலை வாசுதேவராகவும் வழிபட வேண்டும்.

கண்டம் விஶ்வக்ரு'தே பூஜ்ய ஶிரோ வை வ்யோமரூபிணே । பாஹூ விஶ்வஜிதே பூஜ்ய ஸ்வநாம்நா ஶம்கசக்ரகௌ ।। ௪௩.

கழுத்தை விச்வக்ருத் எனவும், தலையை ஆகாய வடிவமுடையவராகவும், தோள்களை விச்வஜித் எனவும், சங்கு சக்கரங்களை அவை அவற்றின் பெயர்களால் வழிபட வேண்டும்.

அநேந விதிநாப்யர்ச்ய தேவதேவம் ஸநாதநம் । ப்ராக்வதேவோத்தரம் கும்பம் ஸயுக்மம் புரதோ ந்யஸேத் ।। ௪௩.

இந்த முறையில் சனாதன தேவதேவனை வழிபட்ட பின், இரண்டு குடங்களை, ஒன்று கிழக்கிலும், ஒன்று வடக்கிலும் முன்புறம் வைக்க வேண்டும்.

ப்ராகுக்தபாத்ரே ஸம்ஸ்தாப்ய வாமநம் காஞ்சநம் புதஃ । யதாஶக்த்யா க்ரு'தம் ஹ்ரஸ்வம் ஸிதயஜ்ஞோபவீதிநம் ।। ௪௩.

முன்பு கூறிய பாத்திரத்தில், வாமனரின் பொன்மூர்த்தியை, தன்னால் இயன்ற அளவில் சிறியதாகவும், வெள்ளை யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்ததாகவும் வைத்து வழிபட வேண்டும்.

குண்டிகாம் ஸ்தாபயேத் பார்ஶ்வே சத்ரிகாம் பாதுகே ததா । அக்ஷமாலாம் ச ஸம்ஸ்தாப்ய வ்ரு'ஸிகாம் ச விஶேஷதஃ ।। ௪௩.

பக்கத்தில் ஒரு குடம், குடை, கால்சரணிகள், அட்டமாலை, குறிப்பாக ஒரு தண்டம் வைத்தல் வேண்டும்.

ஏதைருபஸ்கரைர்யுக்தம் ப்ரபாதே ஸ த்விஜாதயே । தாபயேத் ப்ரீயதாம் விஷ்ணுர்ஹ்ரஸ்வரூபீத்யுதீரயேத் ।। ௪௩.

இந்த உபகரணங்களுடன், காலையில் ஒரு த்விஜனுக்கு இவற்றை வழங்கி, 'விஷ்ணு வாமன ரூபத்தில் திருப்தியடையட்டும்' என்று சொல்ல வேண்டும்.

மாஸநாம்நா து ஸம்யுக்தம் ப்ராதுர்பாவவிதாநகம் । ப்ரீயதாமிதி ஸர்வத்ர விதிரேஷ ப்ரகீர்திதஃ ।। ௪௩.

மாதப் பெயருடன், அவதார விதானத்துடன் சேர்த்து, 'திருப்தியடையட்டும்' என்று கூறி, இவ்வாறு செய்வதே விதியாகும்.

ஶ்ரூயதே ச புரா ராஜா ஹர்யஶ்வஃ ப்ரு'திவீபதிஃ । அபுத்ரஃ ஸ தபஸ்தேபே புத்ரமிச்சம்ஸ்தபோதநம் ।। ௪௩.

பண்டைக்காலத்தில், ஹர்யஶ்வன் என்ற ஒரு மன்னன் இருந்தான்; அவன் பூமியின் அரசன். அவனுக்கு பிள்ளை இல்லாததால், மகன் வேண்டும் என்று தவம் செய்தான்.

தஸ்யைவ குர்வதோ வ்யுஷ்டிம் புத்ரார்தே முநிஸத்தம । ஆஜகாம ஹரிஃ பூர்வம் த்விஜரூபம் ஸமாஶ்ரிதஃ ।। ௪௩.

அவன் மகன் பெற விரும்பி இரவு ஜாகரம் செய்தபோது, முனிவரே, முதலில் ஹரி த்விஜ வடிவத்தில் வந்து தோன்றினார்.

உவாச தபஸா ராஜந் கிம் தே வ்யவஸிதம் ப்ரபோ । புத்ரார்தமிதி ப்ரோவாச தம் விப்ரஃ ப்ரத்யுவாச ஹ ।। ௪௩.

அவன் கேட்டான்: 'மன்னா, நீ தவம் செய்ததற்குப் பின்னால் என்ன நோக்கம் கொண்டாய்?' அந்த முனிவர் பதிலளித்து, 'எனக்கு ஒரு மகன் வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்' என்றார்.

இதமேவ விதாநம் து குரு ராஜந்நுவாச ஹ । ஏவமுக்த்வா து ராஜாநம் க்ஷணாதந்தர்ஹிதஃ ப்ரபுஃ ।। ௪௩.

'இதுவே முறையாகும், மன்னா; இதைப் பின்பற்றி செய்' என்று கூறிவிட்டு, அந்த இறைவன் ஒரு கணத்தில் மறைந்துவிட்டார்.

ராஜாऽபி தம் சகாராஶு மந்த்ரவந்தம் த்விஜாதயே । தரித்ராய ததா ப்ராதாத் ஜ்யோதிர்கார்காய தீமதே ।। ௪௩.

மன்னன் விரைவாக அந்த மந்திரத்துடன் யாகத்தை செய்து, அதை வறியவர்களுக்கும், ஞானமிக்க ஜ்யோதிர்கார்கா என்பவருக்கும் வழங்கினார்.

யதாதிதேரபுத்ராயாஃ ஸ்வயம் புத்ரத்வமாகதஃ । பகவம்ஸ்தேந ஸத்யேந மமாப்யஸ்து ஸுதோ வரஃ ।। ௪௩.

'பிறருடைய மகன் எப்படி தானாகவே மகனாக ஆனானோ, அந்த உண்மையால் எனக்கும் ஒரு சிறந்த மகன் பிறக்க வேண்டும், இறைவா' என்று வேண்டினார்.

அநேந விதிநா தத்தே தஸ்ய புத்ரோऽபவந்முநே । குவலாஶ்வ இதி க்யாதஶ்சக்ரவர்தீ மஹாபலஃ ।। ௪௩.

இந்த முறையைப் பின்பற்றி தானம் செய்தபோது, அவனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் 'குவலாஷ்வன்' என்று புகழ்பெற்ற, பெரும் வலிமை உடைய சக்ரவர்த்தி ஆனான்.

அபுத்ரோ லபதே புத்ரமதநோ லபதே தநம் । ப்ரஷ்டராஜ்யோ லபேத் ராஜ்யம் ம்ரு'தோ விஷ்ணுபுரம் வ்ரஜேத் ।। ௪௩.

மகனில்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; வறியவன் செல்வம் பெறுவான்; ராஜ்யத்தை இழந்தவன் மீண்டும் அதைப் பெறுவான்; இறந்தவர்கள் விஷ்ணுவின் உலகை அடைவார்கள்.