வராஹபுராணம்

தஸ்ய சிந்தயதஃ பாத்ரமாகாஶாத் பதிதம் ஶுபம் । ஸௌவர்ணம் ஸித்திஸம்யுக்தம் தஜ்ஜக்ராஹ கரேண ஸஃ ।। ௩௮.

அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், வானிலிருந்து ஒரு பொன்னான, வெற்றியுடன் கூடிய தூய பாத்திரம் விழுந்தது; அதை அவன் கையில் எடுத்தான்.

தத் க்ரு'ஹீத்வா முநிம் ப்ராஹ துர்வாஸாக்யம் ஸஸாத்வஸஃ । அத்ரைவ ஸ்தீயதாம் ப்ரஹ்மந் யாவத் பிக்ஷாடநம் த்வஹம் । கரோமி தத்ப்ரஸாதோऽயம் க்ரியதாம் ப்ரஹ்மவித்தம ।। ௩௮.

அதை எடுத்துக்கொண்டு, துர்வாசர் எனும் முனிவரிடம் நடுங்கியவாறு, "இங்கேயே இருங்கள் பிராமணரே, நான் பிச்சை எடுக்கச் சென்று வருகிறேன்; தயவு செய்து இந்த அருளை எனக்கு செய்யுங்கள்" என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்த்வா ததோ பிக்ஷாமடநம் வ்யாதஸத்தமஃ । நாதிதூரேண நகரம் தநயோஷஸமந்விதம் ।। ௩௮.

இவ்வாறு கூறி, அந்த சிறந்த வேடன் பிச்சை எடுக்க அருகிலுள்ள செல்வமும் பெண்களும் நிறைந்த நகரத்திற்கு சென்றான்.

தஸ்ய தத்ர ப்ரயாதஸ்ய அக்ரதஃ ஸர்வஶோபநாஃ । வ்ரு'க்ஷேப்யோ நிர்யயுஶ்சாந்யா ஹேமபாத்ராக்ரபாணயஃ । விவிதாந்நாநி தஸ்யாஶு தத்த்வா பாத்ரம் ப்ரபூரிதம் ।। ௩௮.

அவன் அங்கு சென்றபோது, அழகிய பெண்கள் அனைவரும் மரங்களிலிருந்து வெளியில் வந்து, தங்க பாத்திரங்களை கையில் கொண்டு, பலவகை உணவுகளை விரைவாக அவன் பாத்திரத்தில் நிரப்பினார்கள்.

ஸ ச பூதார்தமாத்மாநம் மத்வா புநரதாஶ்ரமம் । ஆஜகாம ததோऽபஶ்யத் தம்ரு'ஷிம் ஜபதாம் வரம் ।। ௩௮.

தன் நோக்கம் நிறைவேறியது என்று எண்ணி, மீண்டும் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பி, ஜபம் செய்யும் முனிவரைக் கண்டான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்தாப்ய தாம் பிக்ஷாம் ஶுசௌ தேஶே ப்ரஸந்நதீஃ । ப்ரணம்ய தம்ரு'ஷிம் வாக்யமுவாச வ்யாதஸத்தமஃ ।। ௩௮.

அவனைப் பார்த்து, அந்த பிச்சையை ஒரு தூய இடத்தில் வைத்து, மனம் தெளிவாக, முனிவருக்கு வணங்கி, அந்த சிறந்த வேடன் இப்படிச் சொன்னான்.

பகவந் க்ஷாலநம் பத்ப்யாம் க்ரியதாம்ரு'ஷிபும்கவ । யதி த்வஹமநுக்ராஹ்யஸ்ததேவம் கர்த்துமர்ஹஸி ।। ௩௮.

"பிரானே, முனிவரே, உமது பாதங்களை கழுவ அனுமதி தாருங்கள்; நான் உமது அருளுக்கு தகுதியானவன் என்றால், தயவு செய்து இதை செய்ய விடுங்கள்" என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஃ ஸ ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தபோவீர்யம் ஶுபம் முநிஃ । நதீம் கந்தும் ந ஶக்நோமி ஜலபாத்ரம் ந சாஸ்தி மே ।। ௩௮.

அவ்வாறு கேட்டபோது, அவன் தவத்தின் வலிமையை அறிய விரும்பிய முனிவர், "நதிக்குச் செல்ல முடியவில்லை; எனக்கு தண்ணீர் வைக்கும் பாத்திரமும் இல்லை" என்றார்.

கதம் ப்ரக்ஷாலயாம்யாஶு வ்யாத பாதௌ மஹாமதே । இத்யேதந்முநிநா வ்யாதஃ ஶ்ருத்வா சிந்தாபரோऽபவத் । கிம் கரோமி கதம் சாஸ்ய போஜநம் வை பவிஷ்யதி ।। ௩௮.

"வேடனே, அறிவுள்ளவனே, நான் உமது பாதங்களை விரைவாக எப்படிக் கழுவ முடியும்?" என்று முனிவர் கேட்டதும், வேடன் மனதில் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்: "நான் என்ன செய்வேன்? அவர் எப்படி உணவு உண்ணுவார்?" என்று எண்ணினான்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய மநஸா குரும் ஸ்ம்ரு'த்வா விசக்ஷணஃ । ஜகாம ஶரணம் தாம் து ஸரிதம் தேவிகாம் ஸுதீஃ ।। ௩௮.

இவ்வாறு மனதில் சிந்தித்து, தன் ஆசானை நினைத்து, அந்த அறிவாளி தேவிகா நதியை அடைவதற்காகச் சென்றான்.

வ்யாத உவாச । வ்யாதோऽஸ்மி பாபகர்மாऽஸ்மி ப்ரஹ்மஹாऽஸ்மி ஸரித்வரே । ததாபி ஸம்ஸ்ம்ரு'தா தேவி பாஹி மாம் ஶரணம் கதம் ।। ௩௮.

வேடன் கூறினான்: "நான் வேடன், பாவம் செய்தவன், பிராமணனை கொன்றவன், புனிதமான நதியே; இருந்தாலும், உம்மை நினைத்து, அம்மையே, உம்மை அடைந்த எனக்கு பாதுகாப்பளி" என்று வேண்டினான்.

தேவதாம் நைவ ஜாநாமி ந மந்த்ரம் ந ததார்சநம் । குருபாதௌ பரம் த்யாத்வா பஶ்யாமி ஸததம் ஶுபே ।। ௩௮.

தெய்வத்தை எனக்குத் தெரியாது, மந்திரமும் அறியேன், முறையான வழிபாடும் செய்வதில்லை. என் ஆசானின் திருப்பாதங்களை மட்டும் மனதில் வைத்து, எப்போதும் அவற்றையே காண்கிறேன், அன்பே.

ஏவம் விதஸ்ய மே தேவி தயாம் குரு ஸரித்வரே । ரு'ஷேஃ க்ஷாலார்தஸலிலம் ஸமீபம் குரு மாசிரம் ।। ௩௮.

நதிகளுக்கெல்லாம் தலைவியே, நான் இப்படிப்பட்டவன் என்பதால் எனக்கு தயை காட்டு. முனிவருக்காக குளிர்ந்த நீரை விரைவில் இங்கே கொண்டு வா.

ஏவமுக்த்வாऽத வ்யாதேந தேவிகா பாபநாஶிநீ । ஆஜகாம யதஸ்தஸ்தௌ துர்வாஸாஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ ।। ௩௮.

அவ்வாறு வேட்டுவன் கூறியதும், பாவங்களை நீக்கும் தேவிகை அந்த இடத்திற்கு வந்தாள், அங்கு உறுதியுடன் தவம் செய்கிற துர்வாசர் இருந்தார்.

தஸ்ய பாதௌ ஸ்வயம் தேவீ க்ஷாலயந்தீ ஸரித்வரா । ஜகாம ஹ்ராதிநீ பூத்வா வ்யாதாஶ்ரமஸமீபதஃ ।। ௩௮.

அந்த நதி தேவதை தானே முனிவரின் பாதங்களை கழுவி, வேகமாக ஓடும் நீராக மாறி, வேட்டுவனின் ஆசிரமம் அருகே சென்றாள்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் துர்வஸா விஸ்மயம் யயௌ । ப்ரக்ஷால்ய ஹஸ்தௌ பாதௌ ச ததந்தம் ஶ்ரத்தயாந்விதம் । புபுஜே பரமப்ரீதஸ்ததாசம்ய விசக்ஷணஃ ।। ௩௮.

இந்த பெரிய அதிசயத்தை பார்த்த துர்வாசர் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார். தன் கை கால்களை பக்தியுடன் கழுவி, நீர் அருந்தி, பேரின்பத்துடன் உணவு உண்டார்.

தமஸ்திஶேஷம் வ்யாதம் து க்ஷுதாதுர்பலதாம் கதம் । உவாச வேதாத்யயநம் ஸர்வே வேதாஃ ஸஸம்க்ரஹாஃ । ப்ரஹ்மவித்யா புராணாநி ப்ரத்யக்ஷாணி பவந்து தே ।। ௩௮.

பசியால் உடல் சோர்ந்த அந்த வேட்டுவனை நோக்கி, 'வேதங்களை படிப்பதும், எல்லா வேதங்களும், பரம்பொருள் அறிவும், புராணங்களும் உனக்கு நேரடியாகத் தெரிந்துவிடட்டும்' என்று ஆசீர்வதித்தார்.

ஏவம் ப்ராதாத் வரம் தஸ்ய துர்வாஸா நாம சாகரோத் । பவாந் ஸத்யதபா நாம ரு'ஷிராத்யோ பவிஷ்யதி ।। ௩௮.

இவ்வாறு துர்வாசர் அவனுக்கு வரம் அளித்து, 'நீ சத்தியதபஸ் என்ற முனிவராக, தவசிகளுக்குள் முதன்மையாக இருப்பாய்' என்றார்.

ஏவம் தத்தவரோ வ்யாதஸ்தமாஹ முநிஸத்தமம் । வ்யாதோ பூத்வா கதம் ப்ரஹ்மந் வேதாநத்யாபயாம்யஹம் ।। ௩௮.

அந்த வரத்தை பெற்ற வேட்டுவன், அந்த சிறந்த முனிவரை நோக்கி, 'நான் வேட்டுவன் என்றே இருக்கும்போது, வேதங்களை எப்படித் போதிக்க முடியும்?' என்று கேட்டான்.

ரு'ஷிருவாச । ப்ராக்ஶரீரம் கதம் தேऽத்ய நிராஹாரஸ்ய ஸத்தம । தபோமயம் ஶரீரம் தே ப்ரு'தக்பூதம் ந ஸம்ஶயஃ ।। ௩௮.

முனிவர் பதிலளித்தார்: 'இன்று உன் பழைய உடல், உணவு இல்லாமல் இருந்தது, அது விலகிவிட்டது. இப்போது உன் உடல் தவத்தால் ஆனது, வேறுபட்டதாக உள்ளது, இதில் சந்தேகம் இல்லை.'

ப்ராக்விஜ்ஞாநம் கதம் நாஶமிதாநீம் ஶுத்தமக்ஷரம் । வித்தி தம் ஶுத்தகாயோऽஸி ததாऽந்யத் தே ஶரீரகம் । தேந வேதாஃ ஸமம் ஶாஸ்த்ரைஃ ப்ரதிபாஸ்யந்தி தே முநே ।। ௩௮.

உனது பழைய அறிவு இப்போது அழிந்துவிட்டது; இப்போது நீ தூயதும் அழியாததும் ஆனவன். நீ தூய உடலுடன் இருக்கிறாய், மற்ற உடல் தனியாக உள்ளது. அதனால் வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும் உனக்கு தெளிவாகத் தெரியும், முனிவரே.

ஸத்யதபா உவாச । பகவந் த்வே ஶரீரே து இதி யத்பரிகீர்த்திதம் । தந்மே கதய பேதம் வை கே தே ப்ரஹ்மவிதாம் வர ।। ௩௯.

சத்தியதபஸ் கேட்டான்: 'பிரபுவே, இரண்டு உடல்கள் என்று சொன்னீர்கள். அவற்றின் வேறுபாடு என்ன என்பதை எனக்கு விளக்குங்கள், பரம்பொருள் அறிவாளியே.'

துர்வாஸா உவாச । ந த்வே த்ரீணி ஶரீராணி வாச்யம் தத்விபரீதகம் । விபோகாயதநம் சைவ த்ரிஶரீராணி ப்ராணிநாம் ।। ௩௯.

துர்வாசர் பதிலளித்தார்: 'இரண்டு உடல்கள் அல்ல, மூன்று உடல்கள் பற்றியே கூற வேண்டும்; அது வேறுபட்டது. உயிரினங்களுக்கு அனுபவிக்க மூன்று உடல்கள் உள்ளன.'

ப்ராகவஸ்தமதர்மாக்யம் பரிஜ்ஞாநவிவர்ஜிதம் । அபரம் ஸவ்ரதம் தத்தி ஜ்ஞேயமத்யந்ததார்மிகம் ।। ௩௯.

முதல் நிலை அறியாமை எனப்படும், அது விவேகமில்லாதது; இரண்டாவது, விரதம் கொண்டது, அது மிகுந்த தர்மமானது என்று அறிய வேண்டும்.

தர்மாதர்மோபபோகாய யத் த்ரு'தீயமதீந்த்ரியம் । தத்த்ரிபேதம் விநிர்திஷ்டம் ப்ரஹ்மவித்பிர்விசக்ஷணைஃ । யாதநா தர்மபோகஶ்ச புக்திஶ்சேதி த்ரிபேதகம் ।। ௩௯.

மூன்றாவது, அது அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது, அது புண்ணியமும் பாவமும் அனுபவிக்க உதவுகிறது. இந்த மூன்று வகைகளை ஞானிகள் கூறியுள்ளனர்: துன்பம், புண்ணிய அனுபவம், சாதாரண அனுபவம் — இவை மூன்றும் உள்ளன.

யஸ்து பாவஃ புரா ஹ்யாஸீத் ப்ராணிநோ நிக்நதஃ ஸ வை । தத்பாபாக்யம் ஶரீரம் தே பாபஸம்ஜ்ஞம் ததுச்யதே ।। ௩௯.

முன்பு உயிரினம் கொலை செய்த நிலையில் இருந்த உடல், அது பாவ உடல் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதுவே பாவ உடல் என அறியப்படுகிறது.

இதாநீம் ஶுபவ்ரு'த்திம் து குர்வதஸ்தப ஆர்ஜவம் । அபரம் தர்மரூபம் து ஶரீரம் தே வ்யவஸ்திதம் । தேந வேதபுராணாநி ஜ்ஞாதுமர்ஹஸ்யஸம்ஶயம் ।। ௩௯.

இப்போது நல்ல செயல்களும், தவமும் நேர்மையும் செய்வதால், உனக்கு இன்னொரு தர்மமான உடல் உருவாகியுள்ளது. அதனால் நீ வேதங்களையும் புராணங்களையும் அறிய முடியும்.

யதாஷ்டாகம் ஸம்பரிவர்த்ததே புமாம்- ஸ்ததா த்ர்யவஸ்தஃ பரிகீர்த்யதே து வை । கதாஷ்டவர்கஸ்த்ரிகதஃ ஸதா ஶுபஃ ஸ்திரோ பவேதாத்மநி நிஶ்சயாத்மவாந் ।। ௩௯.

ஒருவனிடம் எட்டுவகைச் செயல்கள் மாற்றம் அடையும் போது, அவனுக்கு மூன்று நிலைகள் உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. எட்டையும் கடந்த, மூன்றிலும் நிலைத்தவன் எப்போதும் நன்மை பெறுவான்; அவன் மனதில் உறுதியுடன் நிலைத்திருப்பான்.

யதா பஞ்ச புநஃ பஞ்ச பஞ்ச பஞ்சாபி ஸம்த்யஜேத் । ஏகமார்கஸ்ததா ப்ரஹ்ம ஶாஶ்வதம் லபதே நரஃ ।। ௩௯.

ஐந்தும், மீண்டும் ஐந்தும், மேலும் ஐந்தும் ஒருவரால் விட்டுவிடப்பட்டால், ஒரே பாதையைப் பின்பற்றும் போது, மனிதன் நிலையான பரம்பொருளை அடைகிறான்.