வராஹபுராணம்

புபுக்ஷிதஸ்தரோஃ பர்ணமைச்சத் பக்ஷிதுமந்திகாத் । இத்யேவம் குர்வதோ வ்யோம்நி வாகுவாசாஶரீரிணீ ।। ௩௮.

பசிக்காக, அருகிலுள்ள மரத்திலிருந்து ஒரு இலை உண்ண விரும்பினான்; அப்போது, அவன் செய்ய முயன்றபோது, வானில் இருந்து உடலில்லா ஓர் குரல் கேட்டது.

மா பக்ஷயஸ்வ ஸகடமுச்சைரேவம் ப்ரபாஷிதே । ததோऽஸௌ தம் விஹாயாந்யத் வார்க்ஷம் பதிதமக்ரஹீத் ।। ௩௮.

அந்த இலை வளைந்தது, அதை உண்ணாதே என்று அந்த குரல் உரக்கச் சொன்னது; உடனே, அதை விட்டுவிட்டு, வேறு ஒரு மரத்திலிருந்து விழுந்த மற்றொரு இலை எடுத்தான்.

தமப்யேவம் நிஷித்தம் ஸ்யாதந்யம் ததைவமேவ ச । ஏவம் ஸ ஸகடம் மத்வா வ்யாதஃ கிஞ்சிந்ந பக்ஷயத் ।। ௩௮.

அதையும் அதேபோல் தடை செய்தது; இவ்வாறு அந்த இலை வளைந்தது என்று எண்ணி, வேட்டைக்காரன் எதையும் உண்ணவில்லை.

நிராஹாரஸ்தபஸ்தேபே ஸ்மரந் குருமதந்த்ரிதஃ । தஸ்யாத பஹுநா காலே கதே ரு'ஷிவரோऽப்யகாத் ।। ௩௮.

உணவு இல்லாமல் தவம் செய்து, தன் ஆசானை மனதில் உறுதியாக நினைத்து, நீண்ட நாட்கள் கழிந்தபின் அந்த பெரிய முனிவர் அங்கு வந்தார்.

துர்வாஸாஃ ஶம்ஸிதாத்மா வை கிஞ்சித்ப்ராணமபஶ்யத । வ்யாதம் தபோத்ததேஜோபிர்ஜ்வலமாநம் ஹவிர்யதா ।। ௩௮.

தன் மனதை அடக்கி, தன்னிலை தெளிவாக வைத்த துர்வாசர், உயிர் சற்றே மட்டுமே உள்ள வேடனை, தவத்தின் ஒளியால் தீபம் போல் ஜொலிப்பதைப் பார்த்தார்.

ஸோऽபி வ்யாதஸ்து தம் நத்வா ஶிரஸாऽத மஹாமுநிம் । உவாச ஸ க்ரு'தார்தோऽஸ்மி பகவந் தர்ஶநாத் தவ ।। ௩௮.

அந்த வேடனும் தலையை வணங்கி அந்த மகா முனிவரிடம், "ஓ பிரானே, உம்மை காணும் இன்பத்தால் நான் நிறைவடைந்தேன்" என்று சொன்னான்.

இதாநீம் ஶ்ராத்தகாலம் மே ப்ராப்தம் த்வமவதாரய । ஶீர்ணபர்ணாநி பக்ஷயந் வை தைரேவாஹம் மஹாமுநே । பவந்தம் ப்ரீணயாமீதி வ்யாதஸ்தம் வாக்யமப்ரவீத் ।। ௩௮.

"இப்போது எனக்கு ஸ்ராத்த காலம் வந்துவிட்டது என்பதை அறியுங்கள். உலர்ந்த இலைகளை மட்டுமே உண்டு, அவையால் உங்களை மகிழ்விக்க விரும்புகிறேன்" என்று அந்த வேடன் சொன்னான்.

துர்வாஸா அபி தம் ஶுத்தம் ஶுத்தபாவம் ஜிதேந்த்ரியம் । ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தத்தபோ வாக்யமிதமுச்சைருவாச ஹ ।। ௩௮.

அந்த வேடனை தூயவன், தூய மனம் கொண்டவன், இச்சைகளை வென்றவன் என்று பார்த்த துர்வாசரும், அவன் தவத்தை அறிய விரும்பி, உரக்க இப்படிப் பேசினார்.

யவகோதூமஶாலீநாமந்நம் சைவ ஸுஸம்ஸ்க்ரு'தம் । தீயதாம் மே க்ஷுதார்தாய த்வாமுத்திஶ்யாகதாய ச ।। ௩௮.

"மாவு, கோதுமை, அரிசி ஆகியவற்றால் நல்ல முறையில் சமைக்கப்பட்ட உணவை எனக்கு கொடு; நான் உன்னை நாடி, பசிக்காக இங்கு வந்துள்ளேன்" என்று சொன்னார்.

இத்யுக்தேந த்வஸௌ வ்யாதஶ்சிந்தாம் பரமிகாம் கதஃ । க்வ ஸம்பவிஷ்யதே மஹ்யமிதி சிந்தாபரோऽபவத் ।। ௩௮.

இவ்வாறு கேட்டபோது, அந்த வேடன் மிகுந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்: "இதை நான் எப்படிச் செய்வேன்?" என்று கவலையில் மூழ்கினான்.

தஸ்ய சிந்தயதஃ பாத்ரமாகாஶாத் பதிதம் ஶுபம் । ஸௌவர்ணம் ஸித்திஸம்யுக்தம் தஜ்ஜக்ராஹ கரேண ஸஃ ।। ௩௮.

அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், வானிலிருந்து ஒரு பொன்னான, வெற்றியுடன் கூடிய தூய பாத்திரம் விழுந்தது; அதை அவன் கையில் எடுத்தான்.

தத் க்ரு'ஹீத்வா முநிம் ப்ராஹ துர்வாஸாக்யம் ஸஸாத்வஸஃ । அத்ரைவ ஸ்தீயதாம் ப்ரஹ்மந் யாவத் பிக்ஷாடநம் த்வஹம் । கரோமி தத்ப்ரஸாதோऽயம் க்ரியதாம் ப்ரஹ்மவித்தம ।। ௩௮.

அதை எடுத்துக்கொண்டு, துர்வாசர் எனும் முனிவரிடம் நடுங்கியவாறு, "இங்கேயே இருங்கள் பிராமணரே, நான் பிச்சை எடுக்கச் சென்று வருகிறேன்; தயவு செய்து இந்த அருளை எனக்கு செய்யுங்கள்" என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்த்வா ததோ பிக்ஷாமடநம் வ்யாதஸத்தமஃ । நாதிதூரேண நகரம் தநயோஷஸமந்விதம் ।। ௩௮.

இவ்வாறு கூறி, அந்த சிறந்த வேடன் பிச்சை எடுக்க அருகிலுள்ள செல்வமும் பெண்களும் நிறைந்த நகரத்திற்கு சென்றான்.

தஸ்ய தத்ர ப்ரயாதஸ்ய அக்ரதஃ ஸர்வஶோபநாஃ । வ்ரு'க்ஷேப்யோ நிர்யயுஶ்சாந்யா ஹேமபாத்ராக்ரபாணயஃ । விவிதாந்நாநி தஸ்யாஶு தத்த்வா பாத்ரம் ப்ரபூரிதம் ।। ௩௮.

அவன் அங்கு சென்றபோது, அழகிய பெண்கள் அனைவரும் மரங்களிலிருந்து வெளியில் வந்து, தங்க பாத்திரங்களை கையில் கொண்டு, பலவகை உணவுகளை விரைவாக அவன் பாத்திரத்தில் நிரப்பினார்கள்.

ஸ ச பூதார்தமாத்மாநம் மத்வா புநரதாஶ்ரமம் । ஆஜகாம ததோऽபஶ்யத் தம்ரு'ஷிம் ஜபதாம் வரம் ।। ௩௮.

தன் நோக்கம் நிறைவேறியது என்று எண்ணி, மீண்டும் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பி, ஜபம் செய்யும் முனிவரைக் கண்டான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்தாப்ய தாம் பிக்ஷாம் ஶுசௌ தேஶே ப்ரஸந்நதீஃ । ப்ரணம்ய தம்ரு'ஷிம் வாக்யமுவாச வ்யாதஸத்தமஃ ।। ௩௮.

அவனைப் பார்த்து, அந்த பிச்சையை ஒரு தூய இடத்தில் வைத்து, மனம் தெளிவாக, முனிவருக்கு வணங்கி, அந்த சிறந்த வேடன் இப்படிச் சொன்னான்.

பகவந் க்ஷாலநம் பத்ப்யாம் க்ரியதாம்ரு'ஷிபும்கவ । யதி த்வஹமநுக்ராஹ்யஸ்ததேவம் கர்த்துமர்ஹஸி ।। ௩௮.

"பிரானே, முனிவரே, உமது பாதங்களை கழுவ அனுமதி தாருங்கள்; நான் உமது அருளுக்கு தகுதியானவன் என்றால், தயவு செய்து இதை செய்ய விடுங்கள்" என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஃ ஸ ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தபோவீர்யம் ஶுபம் முநிஃ । நதீம் கந்தும் ந ஶக்நோமி ஜலபாத்ரம் ந சாஸ்தி மே ।। ௩௮.

அவ்வாறு கேட்டபோது, அவன் தவத்தின் வலிமையை அறிய விரும்பிய முனிவர், "நதிக்குச் செல்ல முடியவில்லை; எனக்கு தண்ணீர் வைக்கும் பாத்திரமும் இல்லை" என்றார்.

கதம் ப்ரக்ஷாலயாம்யாஶு வ்யாத பாதௌ மஹாமதே । இத்யேதந்முநிநா வ்யாதஃ ஶ்ருத்வா சிந்தாபரோऽபவத் । கிம் கரோமி கதம் சாஸ்ய போஜநம் வை பவிஷ்யதி ।। ௩௮.

"வேடனே, அறிவுள்ளவனே, நான் உமது பாதங்களை விரைவாக எப்படிக் கழுவ முடியும்?" என்று முனிவர் கேட்டதும், வேடன் மனதில் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்: "நான் என்ன செய்வேன்? அவர் எப்படி உணவு உண்ணுவார்?" என்று எண்ணினான்.

ஏவம் ஸம்சிந்த்ய மநஸா குரும் ஸ்ம்ரு'த்வா விசக்ஷணஃ । ஜகாம ஶரணம் தாம் து ஸரிதம் தேவிகாம் ஸுதீஃ ।। ௩௮.

இவ்வாறு மனதில் சிந்தித்து, தன் ஆசானை நினைத்து, அந்த அறிவாளி தேவிகா நதியை அடைவதற்காகச் சென்றான்.

வ்யாத உவாச । வ்யாதோऽஸ்மி பாபகர்மாऽஸ்மி ப்ரஹ்மஹாऽஸ்மி ஸரித்வரே । ததாபி ஸம்ஸ்ம்ரு'தா தேவி பாஹி மாம் ஶரணம் கதம் ।। ௩௮.

வேடன் கூறினான்: "நான் வேடன், பாவம் செய்தவன், பிராமணனை கொன்றவன், புனிதமான நதியே; இருந்தாலும், உம்மை நினைத்து, அம்மையே, உம்மை அடைந்த எனக்கு பாதுகாப்பளி" என்று வேண்டினான்.

தேவதாம் நைவ ஜாநாமி ந மந்த்ரம் ந ததார்சநம் । குருபாதௌ பரம் த்யாத்வா பஶ்யாமி ஸததம் ஶுபே ।। ௩௮.

தெய்வத்தை எனக்குத் தெரியாது, மந்திரமும் அறியேன், முறையான வழிபாடும் செய்வதில்லை. என் ஆசானின் திருப்பாதங்களை மட்டும் மனதில் வைத்து, எப்போதும் அவற்றையே காண்கிறேன், அன்பே.

ஏவம் விதஸ்ய மே தேவி தயாம் குரு ஸரித்வரே । ரு'ஷேஃ க்ஷாலார்தஸலிலம் ஸமீபம் குரு மாசிரம் ।। ௩௮.

நதிகளுக்கெல்லாம் தலைவியே, நான் இப்படிப்பட்டவன் என்பதால் எனக்கு தயை காட்டு. முனிவருக்காக குளிர்ந்த நீரை விரைவில் இங்கே கொண்டு வா.

ஏவமுக்த்வாऽத வ்யாதேந தேவிகா பாபநாஶிநீ । ஆஜகாம யதஸ்தஸ்தௌ துர்வாஸாஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ ।। ௩௮.

அவ்வாறு வேட்டுவன் கூறியதும், பாவங்களை நீக்கும் தேவிகை அந்த இடத்திற்கு வந்தாள், அங்கு உறுதியுடன் தவம் செய்கிற துர்வாசர் இருந்தார்.

தஸ்ய பாதௌ ஸ்வயம் தேவீ க்ஷாலயந்தீ ஸரித்வரா । ஜகாம ஹ்ராதிநீ பூத்வா வ்யாதாஶ்ரமஸமீபதஃ ।। ௩௮.

அந்த நதி தேவதை தானே முனிவரின் பாதங்களை கழுவி, வேகமாக ஓடும் நீராக மாறி, வேட்டுவனின் ஆசிரமம் அருகே சென்றாள்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா மஹதாஶ்சர்யம் துர்வஸா விஸ்மயம் யயௌ । ப்ரக்ஷால்ய ஹஸ்தௌ பாதௌ ச ததந்தம் ஶ்ரத்தயாந்விதம் । புபுஜே பரமப்ரீதஸ்ததாசம்ய விசக்ஷணஃ ।। ௩௮.

இந்த பெரிய அதிசயத்தை பார்த்த துர்வாசர் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார். தன் கை கால்களை பக்தியுடன் கழுவி, நீர் அருந்தி, பேரின்பத்துடன் உணவு உண்டார்.

தமஸ்திஶேஷம் வ்யாதம் து க்ஷுதாதுர்பலதாம் கதம் । உவாச வேதாத்யயநம் ஸர்வே வேதாஃ ஸஸம்க்ரஹாஃ । ப்ரஹ்மவித்யா புராணாநி ப்ரத்யக்ஷாணி பவந்து தே ।। ௩௮.

பசியால் உடல் சோர்ந்த அந்த வேட்டுவனை நோக்கி, 'வேதங்களை படிப்பதும், எல்லா வேதங்களும், பரம்பொருள் அறிவும், புராணங்களும் உனக்கு நேரடியாகத் தெரிந்துவிடட்டும்' என்று ஆசீர்வதித்தார்.

ஏவம் ப்ராதாத் வரம் தஸ்ய துர்வாஸா நாம சாகரோத் । பவாந் ஸத்யதபா நாம ரு'ஷிராத்யோ பவிஷ்யதி ।। ௩௮.

இவ்வாறு துர்வாசர் அவனுக்கு வரம் அளித்து, 'நீ சத்தியதபஸ் என்ற முனிவராக, தவசிகளுக்குள் முதன்மையாக இருப்பாய்' என்றார்.

ஏவம் தத்தவரோ வ்யாதஸ்தமாஹ முநிஸத்தமம் । வ்யாதோ பூத்வா கதம் ப்ரஹ்மந் வேதாநத்யாபயாம்யஹம் ।। ௩௮.

அந்த வரத்தை பெற்ற வேட்டுவன், அந்த சிறந்த முனிவரை நோக்கி, 'நான் வேட்டுவன் என்றே இருக்கும்போது, வேதங்களை எப்படித் போதிக்க முடியும்?' என்று கேட்டான்.